මොහොතකට පෙර සන්නස්ගලගේ ‘අම්මා’ කියවා නිම කළෙමි. සන්නස්ගල යනු මා හා එක් බත් බෙදා ගත් යහළු මිත‍්‍රයන්ගේ සිංහල ගුරුවරයායි. අපේ පරම්පරාව අගය කරන මනුස්සයෙකි. අපට පෙර පරම්පරා සන්නස්ගලට ගරහානවා මම අසා ඇත්තෙමි. ඔහු හොඳ නරක කියන්නට මම ඔහු ඇසුර නැත. සන්නස්ගලගේ ‘අම්මා’ එළි දක්වන දවසේ කේ.ඞී. ලාල්කන්තයන් කීවේ, මම සන්නස්ගලට එස්.එම්.එස් එකක් යැවුවා, ‘මම අඬනවා, උඹ ලියනවා’ යනුවෙනි. අවසානයේ ඔහු කීවේ පොත අවසන් වූ පසු ඇති පරච්ෙඡුදයට තම තමන්ගේ නම් දා ගත හැකි බවයි. සන්නස්ලගේ අම්මා කියවද්දි මම ද ඇඬුවෙමි. එමි මගේ අම්මාද එහි ජීවත් විය. මම ශිෂ්‍යත්ව සමත් වී ගිය, ඔළුව ලොකු කරගත් බණ්ඩාරනායක ද ජේදයක විය. එකඟ නොවන තැන් බොහෝය. එකඟ වන තැන් ද බොහෝය. සන්නස්ගලට ඔහුගේ අම්මා ද මට මගේ අම්මාද වීරවරියකි. මා වෙනුවෙන් ඊයේත් මගේ අම්මා දුක් වින්ඳාය...අදත් එසේමය...හෙටත් එසේය...මා උදේ නැගිටිද්දි තේ එක හදා තියයි.. බඩ කට පිරෙන්න හදයි...අම්මා කරන දේ ලියන්න මට වත්කමක් නැත....ඒවාට ණය ගෙවන්න මට කල්ප ප‍්‍රකෝටි ගණනක් ඉපදුනත් මදිය....මෙය ලියද්දි මගේ අත් වේවලයි....මා මේ ලියන දේ මගේ අම්මා දන්නේ නැත....ඇය වෙනුවෙන් මා කරන්නට සිතා සිටින දේවල් ඈ දන්නේද නැත...මට කරන්නට පුළුවන් දැයි මා දන්නේද නැත... මා හෙට ගෙදර ගොස් ගෝර්කිගේ අම්මා සිව්වැනි වතාවට කියවනු ඇරඹීමට කැමැත්තෙමි. තෙවරක් කියවූවද ඒ පොත් කියවීමේ ඇම්මට කියවූවා මිසක් තේරුමක් ඇති ව කියවූවක් නොවේ. හෙට අරඹමි....මගේ අම්මා අම්මා වන්නේ 88 දීය. ඒ මගේ අක්කා කළලයක් වන දා පටන්ය..එතැන් පටන් දුක් විඳියි. මට වචන පැටලෙයි...මා බොහෝ සංවේදී පුද්ගලයෙකි යැයි මගේ සමීපයෝ කියති...එය එසේම යැයි ද මම විශ්වාස කරමි..අම්මාද එය දනී..ඒ හෙයින්දෝ මේ ලියන ටිකේ අගක් මුලක් ද නැත. ලියන්නේ දුකෙනි..එය දුකක් නොව අම්මා කෙරෙහි ඇති ආදරයයි...සන්නස්ගල අම්මා එළිදක්වන්නට පෙර ඔහුගේ ලිපියක් රාවය පුවත්පතේ පළවිය...සන්නස්ගලගේ අම්මා ගෙන් පසු පරම්පරාවේ අම්මා ගැන ලිවීම අනාගත පුතෙකුගේ කාර්යයැකැයි කියා ඇත..ඒ වාසනාවන්ත පුත‍්‍රයා වීමට මම කැමැත්තෙමි..විශ්වාස කරමි...මතු උපදින ආත්මයක හෝ එය කිරීමට ඉටා ගතිමි....
කවදා කෙදිනක කවුරු කීවාද මට මතක නැත...ඔහු මෙසේ කීය...මම ප‍්‍රාර්ථනා කරනවා මගේ ළඟම කාන්තාවෝ හැමෝටම ලබන ආත්මයේ පිරිමි භවයක් ලැබෙන්න කියලා’ එදා පටන් අද දක්වා මම ඒ ප‍්‍රාර්ථනාව හැමදාම උදේට කරන්නේ තේරුමක් ඇතිවද නැතිවද කියන්න දන්නේ නෑ...ඒත මගේ අම්මා, මගේ යාළුවන්ගේ අම්මලා,....ගැන බැලූවාම ඒක එහෙම වෙනවනන් හොඳයි කියලා මම හිතනවා...
මම අද වෙනකං මගේ තාත්තා අඬනවා දැකලා තියෙන්නේ එකම එක දවසයි...ඒ මගේ ආච්චි...ඒ මගේ තාත්තා අම්මාගේ අවසන් කටයුතු කරපු දවසේ....
කවදා හෝ අම්මා ගැන අම්මලා ගැන ලියන්නට බලාපොරොත්තු වෙමි.......එය මගේ අම්මා ජීවත්ව සිටියදී,...ලියන්න හැකිවේවායි මම මට සුබ පතා ගනිමි.....
Thursday, September 4, 2014
Subscribe to:
Posts (Atom)
‘මිඩ්ල් ක්ලාස්’ ක්‍රියිසිස් සහ ‘ඩිකෝඩිං’
අපි ජන සමාජයක් විදියට උග්‍ර අර්බුදයකට මුහුණ දීලා ඉන්නවා. දරුවෙක්ගේ සාර්ථකත්වය මනින්නේ, යාන වාහනවලින්, උපාධිවලින්, හම්බවෙන පඩියෙන්, කරන රස්සා...
-
කැලැරන්ස් විජේවර්ධන, සිනමා කතාව බලන්නට ඉස්පාසුවක් ලැබුණේ අද ඉරිදා ය. මිතුරන් කිහිපදෙනකු සමඟ කැලැරන්ස් බලන්නට මීට සති දෙකකට කලින් ප්රවේශ පත... -
අපි ජන සමාජයක් විදියට උග්‍ර අර්බුදයකට මුහුණ දීලා ඉන්නවා. දරුවෙක්ගේ සාර්ථකත්වය මනින්නේ, යාන වාහනවලින්, උපාධිවලින්, හම්බවෙන පඩියෙන්, කරන රස්සා...