පසුගිය කාලයේදී එක් ආරක පොත් කිහිපයක් කියවීමට අවස්ථාව ලැබීමත්, මෑත දිනෙක සුජීව ප්‍රසන්නආරච්චිගේ පොත් සම්බන්ධයෙන් දැඩි විවේචනයක් දකින්නට ලැබීමත් සමඟ සටහන තබන්නට සිත්විය. ආදරය සම්බන්ධයෙන් ලියැවෙන නවකතා සම්බන්ධයෙන් ඇත්තේ තබදල විවේචනයකි. මගේ අදහස නම් ඕනෑම ආකාරයක පොත් ලියවිය යුතුයි යන්නයි. එසේම ඒවා පමණක් නොව, ලියැවෙන ඕනෑම නිර්මාණයක් ගැන විචාර ඉදිරිපත් විය යුතුය. විවේචන, ගුණ දොස් විචාර ඉදිරිපත් විය යුතුය. එහෙත් ඒවා ද්වේශ සහගත නොවිය යුතුය.
ආදරය සම්බන්ධයෙන් ගත් විට, එක් ආකෘතියක නිර්මාණ රැසක් අපට දක්නට ලැබේ. සුජීව ප්‍රසන්නආරච්චිගේ කෘතිවලට ඉන් වැඩි විවේචනයක් නිරන්තරයෙන් එල්ල වන බව බොහෝ අවස්ථාවලදී දැක මෙන්ම අසාද ඇත. මා සුජීව ප්‍රසන්නආරච්චිගේ කෘතිවලින් කියවා ඇත්තේ එකක් හෝ දෙකක් පමණි. එම කෘති මෙන්ම ආදරය සම්බන්ධයෙන් ලියැවෙන බොහෝ නවකතාවල ප්‍රායෝගික යථා ලෝකයේ දක්නට නැති ආකරයේ සිදුවීම් ඇත. සරලව, ඉන්දියාවේ සිනමා නිර්මාණ, ටෙලි නිර්මාණවලට සමාන බවක්, පෙන්වයි. එක් ආකාරයකින් ඒවා බොළඳ යැයි සඳහන් කළ හැක. ආදර සබඳතා තුළ බොළඳ බව ද ගැබ් වී තිබෙන බව සැබෑ ලෝකයේදී වුවද අප අසන දකින අත් දකින දෙයකි.
පසුගිය සති දෙකක තුනක කාලයේදී කියවන්නට ලැබුණු කෘති ගැන කියන්නේ නම්, ඒ කෘතිවලින් අපට උකහා ගත හැකි දේ බොහෝය. ඒවා තුළ ද සමාජයට වැදගත් දේ ඕනෑ තරම් ඇති බව කිව යුතුය. ඕනෑම කෘතියකින් සමාජයක් අවැඩක් නොවන බව කිව යුතුය. වැරැදි අදහසක් සමාජ ගත ආකාරයේ කෘති බිහිවන්නට හැකි වුවද, ශක්තිමත් විචාර කලාවක්, හික්මීමක් සහිත සාධාරණ විවේචන තිබේ නම්, වැරැදි අදහස් සමාජ ගත නොවන බව කිව පැහැදිලිය.
ඕනෑම අයෙකුට නිර්මාණ කිරීමේ අයිතිය අප පිළිගත යුතු අතරම, තම නිර්මාණ තුළින් සමාජයට යම් වටිනාකම් එකතු කිරීමට නිර්මාණකරුවන් ද වගබලා ගැනීම සාහිත්‍ය කලාව ඉදිරි ගමණට හේතු වනු ඇතැයි විශ්වාස කරමි.
මෙය ලියන්නට සිත් වූ කරුණ නැවත කියන්නේ නම්, බොළඳ නවකතා යැයි හංවඩු ගසමින්, අප විසින් යම් නිර්මාණ බැහැර කිරීම නොකළ යුත්තකි. ඕනෑම නිර්මාණයකට කැමැති හා අකැමැති පිරිස් සිටිති. එබැවින් නිර්මාණ විවේචනය කිරීම විචාරය කිරීමේ කලාව ද අප විසින් ප්‍රගුණ කළ යුත්තකි යන්න මගේ හැඟීමයි.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.10.20
