වත්මන් පාලනයත් පෙර පාලනයත් කලින් කලට මාතෘකා නිර්මාණය කරමින් රටේ සැබෑ ප්‍රශ්න සඟවමින් කටයුතු කරන බව අලුතෙන් ලියන්නට අවශ්‍ය නැත. දේශපාලනයේදී මෙන්ම මුහුණ පොතේද කලින් කලට අලුත් අලුත් මාතෘකා නිර්මාණය වෙයි. ඒ ගැන ලියයි, කියයි, ඇණ කොට ගනියි. මේ සියල්ල හුදෙක් රටක් ලෙස සමාජයක් සමාජයක් ලෙස අප මුහුණ දෙන සැබෑ ප්‍රශ්න යට ගසන්නට නිර්මාණය කරන ලද කතා යැයි විශ්වාස කරමි. එසේ නොවන්නට ද පුළුවන. මගේ මතකය නිවැරැදි නම් එක් අවස්ථාවකදී ඔබට ජුලම්පිටියේ අමරේ මතකද යනුවෙන් සිරස්තලයක් සහිතව තරුණයා පුවත්පතේ ලිපියක් පළවිය. මීතොටමුල්ල මතකද, රටේ ණය අර්බුදය මතකද, හම්බන්තොට වරාය මතකද ? එසේත් නැතිනම් රටක් ලෙස සමාජයක් ලෙස අප මුහුණ දෙන ප්‍රශ්න මතකද යනුවෙන් අප විසින් අපගෙන් විමසා ගත යුතු ව තිබේ.
තමන් කළ යුත්තේ මොනවාද නොකළ යුත්තේ මොනවාද තීරණය කළ යුත්තේ ඒ ඒ පුද්ගලයන්ය. එසේ තමන් කරන්නේ මොනවාද යන්න තීරණය කිරීමේ අයිතිය තමන්ට තිබුණ ද ඉන් අනුනට බාධාවක් නොවීම අනුන් සතුව අයිතියක් මෙන්ම තමන්ගේ සීමාව පෙන්වන්නකි. එහෙත් අනුන් කරන දෙයක්, තමන්ගේ කරමින් තමන්ට බාධාවක් වූ බව පෙන්වීම විහිළුවකි. සරලව කියන්නේ නම් අහක යන නයි ඔඩොක්කුවේ දමාගෙන කෑවෝ කෑවෝ කීමකි.
අනුන්ගේ පල් හෑලි සෙවීම, කියවීම විනෝදාංශයක් කරගත් අපේ රටේ බොහෝ දෙනා ඒවා පෞද්ගලිකවම විඳ දරා ගන්නවා වෙනුවට තමන්ගේ ද කරගනිමින් අනුන්ගේ ද කාලය කා දමයි. තමන්ගේ මුහුණු පොතේ තමන්ට කැමැති දෙයක් ලියන්නට කියන්නට අයිතිය ඇතිවාක් මෙන්ම අනුන්නට ද එම අයිතියම ඇත. පොදු අවකාශයේ පොදුවේ විනෝද වීමට මෙන්ම පොදුවේ අදහස් දැක්වීමට ද අයිතිය ඇත. රසාස්වාදය, විනෝදය පොදුවේ විඳින අවස්ථාව මෙන්ම පෞද්ගලිකව විඳින අවස්ථා ද ඇත.
නීති ශිෂ්‍යාවක සිදුවීමක් ඈඳා ගනිමින් ඒ පිළිබඳව තවත් නීතිඥවරයෙක් කරන ලද ප්‍රකාශයත් සමඟ නැවත වරක් මුහුණු පොතේ පිරිස් එකිනෙකට පක්ෂවත් විපක්ෂවත් අදහස් දක්වන්නට වී ඇත. සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් වැඩි යමක් නොදන්නවා වුව ද එහි සත්‍ය අසත්‍ය බව ගැන වැටහීමක් නැති වුවද මේ ටික ලියා තැබීමේ අවශ්‍යතාවක් නම් ඇත.
රටක් ලෙස සමාජයක් ලෙස අප අද සිටින්නේ කොතැනද යන්න තේරුම් ගැනීමට එතරම් අපහසු කාර්යයක් නොවේ. යමකුගේ වෘත්තීය ජීවිතය හා පෞද්ගලික ජීවිතය යනු දෙකකි. පෞද්ගලික ජීවිතයේදී ඔහු නීතිමය සීමා ඉක්මවා නොයමින් මොනයම් අයුරින් කටයුතු කළත් ඉන් අන් අයට පලක් වන්නේ නැත. මිනිසකුට තම ආත්ම අභිමානය සතුව ජීවත් වීමේ අයිතියි තමන් කැමැති ජීවන රටාවකට අනුව ජීවිත් වීමේ අයිතිය ව්‍යවස්ථාව විසින්ම ලබාදි ඇත. ගැහැණියක වුවද පිරිමියක වුවද තමන් කැමැති දෙයක් කිරීමේ නිදහස ඇති අතර තෝරා ගැනීම සහ අවශ්‍ය තැන්වලට අවශ්‍ය පරිදි තමන්ගේ කැමැත්ත අකැමැත්ත අනුව ගැලපෙන කටයුතු කිරීම තීරණය ඔවුනොවුන් සතුය. වෘත්තිකයකු තම වෘත්තීමය රාජකාරි පැහැර හරින්නේ නම්, වගකීම් පැහැර හරින්නේ ගැටලුව විය යුත්තේ එයයි. අරගල කළ යුත්තේ වෘත්තිකයන් ඔවුන්ගේ වගකීම නිවැරැදිව කරන තැනට ගෙන ඒමටය.
මෙය ලියන්නට පාදක වූ කරුණම සලකා බලන්නේ නම් අදාළ තරුණිය බිකිණියක් හැඳ උසාවියකට හෝ විශ්ව විද්‍යාලයට හෝ සුදුසු ඇඳුමක් අවශ්‍ය තැනකට එසේ නොවන ආකාරයෙන් සහභාගී වූවා නම් ඒ ගැන කතා කිරීමේ වරදක් නැත. එහෙත් එය ද ඔවුනොවුන්ගේ ආත්ම ගෞරවයට හානි නොවන අයුරින්, ඒ කරුණු අවධාරණය කිරීම හෝ අවශ්‍ය පියවර ගැනීම යුතු වන්නේය.
මෙරට අධ්‍යාපන අර්බුදයත් මේ ප්‍රශ්නයට ඈඳා ගන්නා නිසාම මේ දේ ලිවිය යුතුයි. රටේ දැවැන්ත අධ්‍යාපන අර්බුදයක් උද්ගතව තිබියදී අප සයිටම් වසා දැමීම හෝ පෞද්ගලික අධ්‍යාපනය එපා යැයි කියන කුඩා ප්‍රශ්නයක එල්ලී සිටිමු. නිදහසින් පසු වසර 70කට ආසන්න කාලයක් ගෙවී ගියද මිලියන 21කට ආසන්න ජනතාවක් සිටින රටේ රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල ඇත්තේ 17කි. මිලියන අටකටත් අඩු ජනගහනයක් සහිත ජෝර්දානයේ රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල 30ක වැඩි සංඛ්‍යාවක් තිබේ. මහ බැංකුවේ 2016 වාර්ෂික වාර්තාවට අනුව විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුළත් වීම සඳහා සියයට 51.43ක් සුදුසුකම් ලබද්දි සුදුසුකම් ලැබුවන්ගෙන් ඇතුළත් වන්නේ සියයට 18.61ක් පමණි. ආසන්න වශයෙන් විශ්ව විද්‍යාල සඳහා සුදුසුකම් ලබන සියයකට 30කට ආසන්න ප්‍රමාණයකට සුදුසුකම් ලැබුවද රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළත්වීමට අවස්ථාව හිමි වන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ වගකීම බාරගන්නේ කවු ද ?
උපුටා දැක්වීම,
“රජය යටතේ පවතින විශ්ව විද්‍යාල 17 තුළ සීමිත සම්පත් විශාල ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාවකට උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ලබාදීමට තරම් ප්‍රමාණවත් නොවන බව පැවැති සියලුම රජය විසින් හඳුනාගෙන ඇත. එබැවින් රජය විසින් උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා ආයෝජනය කිරීමට සහ උපාධි පාඨමාලා පවත්වන රාජ්‍ය නොවන උසස් අධ්‍යාපන ආයතන පිහිටුවීමට පෞද්ගලික ආයෝජකයන්ට අවස්ථාව සලසා දීමට පියවර ගෙන ඇත” උපුටා දැක්වීම අවසන්.
මෙසේ කියන්නේ 2016 ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකු වාර්තාවයි.
එය පසෙකින් තබන්න. සරසවි වරම් ලැබුවත් සරසවියකට ඇතුළත් නොවන පිරිසත් ඉතිරි සියයකට 49කට ආසන්න පිරිසත් රැකියා සහ වෙනත් උසස් අධ්‍යාපන ක්‍රමවේද සොයා යයි. ඇතමෙක් විදෙස් ගතවෙයි.
උසස් පෙළින් සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හමාර කරන පිරිස හැරෙන්නට අන් සියලු දෙනාම උසස් අධ්‍යාපනයේ නිරත වෙති. එයින් මාපියන් වියදම් දරන දරුවෝ අනෙක් සියලු දෙනාම කුමක් හෝ රැකියාවක් කරමින් අධ්‍යාපනය නිරත වෙති. එය රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල ද පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ද කියා වෙනසක් නැත. පීසා විකුණන රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලවල සිසුන්, හන්දි ගානේ පත්තර විකුණන රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලවල මිතුරන් මෙන්ම මුරකරු රස්සාව කරමින් පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලවල අධ්‍යාපනය ලබන මිතුරන් ද පුද්ගලිකව හඳුනමි. ඒ නිසා තමන්ගේ දහඩියෙන් නීතිමය සීමාවල උපයාගත් මුදලින් අධ්‍යාපනය ලැබීමේ ඕනෑම ශිෂ්‍යයකුට ශිෂ්‍යයාවකට හිමිය. අයකුගේ ලිංගික අවශ්‍යතා සපයමින් අධ්‍යාපන කටයුතුවලට මුදල් උපයා ගන්න සිසුවියන් ඇත. එය ඇයට තිබෙන පහසුම මඟ විය හැකිය. එය ඔවුන්ගේ කැමැත්ත වුවත්, වෙනත් ක්‍රමයකින් ඔවුන් තම අධ්‍යාපන මුදල් උපයන්නේ නම් අප බෙහෙවින් කැමැති වන්නේ එය ඔවුන්ගේ ජීවිතයටම යහපතක් වනු ඇතැයි අපේක්ෂාවෙනි.
උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වල පිරිමි සිසුන්ගේ 1 සිට 11 ශ්‍රේණිය දක්වා දළ රැඳී සිටීමේ අනුපාතය නැගෙනහිර පළාතේ සියයට 71.59ක් වශයෙන් ද උතුරු පළාතේ සියයට 75.36ක් වශයෙන් අඩු අගයක පවතින බව මහ බැංකු වාර්තාව සඳහන් කරයි. තම ගෘහ ආදායමට දායක වීම සඳහා පිරිමි දරුවන් පාසල් හැරගොස් රැකියා අවස්ථා සොයා යෑම නිසා 11 ශ්‍රේණිය දක්වා රැඳී සිටීම අඩු අගයක පවතින බව ද සඳහන් කරයි.
මේ, රටේ අර්බුදවලින් අල්පයකින් අල්පයකි. නීතිවේදිනියගේ බිකිණියට වඩා අපට සිතන්නට, කියන්නට කරන්නට ලියන්නට බොහෝ දේ ඇත.
ඡායාරූපය ෂෙහාන් ගුණසේකරගේ ෆේස්බුක් ගිණුමෙනි..
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1270576133035996&set=pb.100002508644713.-2207520000.1494955676.&type=3&theater
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
16.05.17
