ආර්ථික අර්බුදය 4

 4.1

කාටූනය අවන්ත ආටිගල 

රට මේ වනවිට මුහුණ දී සිටින ආර්ථික අර්බුදයේදී ත් පසුගිය වසර ගණනාවකදී අප මුහුණ දුන් අර්බුද දෙස බැලීමේදීත් ප්‍රධාන කරුණු දෙකක් ඉස්මතු කළ හැකි ය.

එකක් ප්‍රශ්න දෙස බැලීමේදී ඒවා දැඩි ලෙස දේශපාලනීකරණය කිරීම ය. අනෙක ප්‍රශ්න විහිළු බවට පත් කිරීම ය.

මනුෂ්‍යයෝ යනු දේශපාලන සත්වයෝ ය දේශපාලනයෙන් තොර ලෝක පැවැත්මක් නැතැයි යනුවෙන් බුද්ධිමතුන් පවසා ඇත. ඔය අදහස දෙන ප්‍රකාශ ඔවුහු විසින් නිකුත් කරනු ලැබ තිබෙති.

දේශපාලනීකරණය යන්නෙන් වඩාත් ම අදහස් කරන්නේ අපේ රටේ තිබෙන පක්ෂ දේශපාලන අර්බුදයත්, අනෙකා වෙත බෝලය පාස් කිරීමත්, ව්‍යවස්ථාදායක ක්‍රියාවලියෙන් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන ක්‍රියාවලියෙන් බැහැරට ගොස් සෑම කටයුත්තකට දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම් කිරීම ය.

අනෙක් අතට පසුගිය කාලයේ ත් ඉතිහාසයේ ත් අප දුටු දෙයක් නම් බිල්ලන් මැවීම ය. අනෙක වාමවාදී දක්ෂිණවාදී ලෙස හෝ වෙනත් ආකාරවලින් ලේබල් ගැසීම ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය තුළත් අපට එය දක්නට ලැබේ.

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වෙත ගමන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අපට එය දක්නට ලැබිණි.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය සැලකිල්ලට ගැනීමේදීත් ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ, ධනවාදය, වාමාංශික, සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, යනාදී විවිධ දේශපාලන මතවාදවලින් විසඳුම් සෙවීම ගැනත් විවේචනත් ඉදිරිපත් විය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති දේශමාන්‍ය මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්.ඩී. ලක්ෂ්මන් මහතා ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ විවේචනය කළේ ය.

හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා නියෝ ලිබරල් කල්ලිය යනුවෙන් පිරිසක් ඉලක්ක කරගෙන පහර ගැසුවේ ය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහතා, එම ධුරයට පත් වූ අවස්ථාවේ දී ඔහු ලිබරල්වාදියකු යැයි ඇතැම් පිරිස් චෝදනා නැඟූහ.

දේශපාලන මත දැරීම ඔ්නෑම අයකුගේ අයිතියකි.

අනෙක් අතට මේ කිසිදු ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් නිවැරැදි වන්නේ නැති බවත් සියයට සියයක් වැරැදි වන්නේ නැති බවත් ලෝකය දෙස බැලීමේදී අපට බලාගත හැකි ය.

මේ කිසිදු ආර්ථික ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් සාර්ථක නැති බවත් ඒ කිසිවක් සියයට අසාර්ථක නැති බවත් වටහා ගත හැකි ය.

මේ නිසා ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමේදී කළ යුත්තේ අප රටට ගැලපෙන, ප්‍රායෝගික ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කිරීම ය.

මතවාදයකට අනුව ගමන් කරනවාට වඩා ප්‍රායෝගික වීම වැදගත් යැයි මම විශ්වාස කරමි.

ඒ ඒ අවස්ථාවට ප්‍රායෝගිකව සිතා බලා ගන්නා කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන, දිගුකාලීන ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණ, විසඳුම් සහ ප්‍රතිසංස්කරණ යමකුට ලිබරල් යැයි ද තවත් අයකුට වාමාවාදී යැයි තර්ක කළ හැකි ය.

එහෙත් අදාළ අවස්ථාවේ ගත යුතුව තිබෙන සහ දීර්ඝකාලීනව අවදානම අඩු වඩාත් උචිත පිළියම එය නම්, අදාළ පියවරේ වරදක් නැත.

මේ නිසා මේ අවස්ථාවේ දී දේශපාලනික මත පසෙක තබා ප්‍රායෝගික විසඳුම් ගත යුතු ය. එහිදි කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන සහ දීර්ඝකාලීන තත්ත්ව සලකා බැලිය යුතු ය.

සරලවම ස්වොට් (SWOT – Strengths, weaknesses, opportunities and threats / ශක්තීන්, දුර්වලතා, අවස්ථා සහ තර්ජන) විශ්ලේෂණයක් කළ හැකි ය.

අනෙක් අතට කාලයක් මුළුල්ලේ අප කරන බරපතළ වරදක් තිබේ.

දේශපාලන තන්ත්‍රය තුළ තිබෙන මෙම බරපතළ මතවාදී ගැටලුවත්, ඇතැම් විශේෂඥයන් විවිධ පක්ෂවලට පක්ෂපාතී යැයි සිතා ලේබල් ගැසීමත් නිසා දේශපාලනඥයන් විශේෂඥ මත ඉවත දැමීම ය.

ඇතැම් විට විශේෂඥ මත අනුව ප්‍රායෝගිකව කටයුතු කිරීම මදිකමක් යැයි හීනමානයෙන් ද ඇතැම් දේශපාලනඥයෝ පෙළෙති.

අනෙක විශේෂඥ මත විමසීමෙන් තමන්ට පෞද්ගලිකව ලැබෙන ප්‍රතිලාභ නොලැබී යෑම ය.

අනෙක් අතට විශේෂඥ කමිටු කියා පත් කරන්නේ කිසිදු විශේෂඥ දැනුමක් නොමැති තමන්ට හිතැති පිරිස් ය.

අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමට පෙර අප විසඳාගත යුතු මූලික ප්‍රශ්න ගණනාවක් ම තිබේ.

මෙම මූලික ප්‍රශ්න විසඳාගන්නේ නම් ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීම ඉතා පහසු ය.

එහෙත් ප්‍රතිඵල ලැබීමට නම් කාලයක් බලා සිටිය යුතු ය. ඉවසීමෙන් කටයුතු කළ යුතු ය. නිරන්තරයෙන් යහපත් දෑ කළ යුතු ය.

 

 

කාටූනය අවන්ත ආටිගල

https://www.facebook.com/PoliticalCartoonsLKA/photos/a.472114272913538/2621147138010230 

ආර්ථික අර්බුදය 3

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස් 

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව සහ එම පාලන තන්ත්‍රය යි.

එහෙත් මේ අර්බුදය නිදහසින් පසු අනුගමනය කළ වැරැදි පිළිවෙත්, ප්‍රතිපත්ති සහ නොමනා හැසිරීමේ උච්ඡතම අවස්ථාවේ ආරම්භය හෝ එහි කොටසක් යැයි කිව හැකි ය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපති ධුරයට පත්වූයේ 2019 වසරේ දී ය. වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයේ 2020 වසරේ දී ය.

ඒ වනවිට මේ රට සුඛිත මුදිත සෞභාග්‍යමත්/වත් රටක් ව තිබුණේ නැත.

එහෙන් වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, ආණ්ඩුව, රාජ්‍ය තන්ත්‍රය, පාලන තන්ත්‍රය සහ නිලධාරී තන්ත්‍රය නිදොස් කොට නිදහස් කෙරෙන්නේ නැත.

නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී මෙරට දේශපාලනඥයන්ගෙන් දැක්මක් ඇති ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණා ක්‍රියාත්මක කළා නම් එම පිරිසගේ ගණන හරි අතළොස්සකි.

රටේ සාක්ෂරතාව ඉහළ මට්ටමක පැවැතියත්, දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජයීය, සහ මාධ්‍ය සාක්ෂරතාව ඇත්තේ ඉතාමත් පහළ මට්ටමක ය.

බොහෝ අමාරුවෙන් දුවන නිදහස් සෞඛ්‍යයත් නිදහස් අධ්‍යාපනයත් නොවෙන්නට මේ රට, මෙසේ නොතිබෙන්නට ඉඩ තිබිණි.

ඇතැම් විට ශ්‍රී ලංකාව කිය රටක් ද තිබෙන්නට ඉඩ නොතිබිණි.

මේ සියල්ල මධ්‍යයේ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 සිට 1994 දක්වාත්, 94 සිට 2000, 2001, 2002, යන වසරත්, 2004/2005ත් එතැන් සිට 2010 දක්වාත් ඉන්පසු 2015 දක්වාත් ඊටත් පසු 2019 දක්වාත් මේ රටේ තීරණාත්මක කාලපරිච්ඡේද ලෙස දැක්විය හැකි ය.

ඉහතින් සඳහන් කළ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 වසරත් මේ රටේ දේශපාලන තන්ත්‍රයේ සුවිශේෂී කාලපරිච්ඡේද සහ වසර ලෙස දැක්විය හැකි ය.

උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගෙන් පිරි පාර්ලිමේන්තුව, කාලයත් සමඟ කොල්ලකාරයන්ගේ නිදහස් භූමියක් බවට පත්ව තිබේ.

නිදහස් ශ්‍රී ලංකාව උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පිරී නොතිබුණු බවට තර්ක කළ හැකි ය. මේ අර්බුදය සියල්ලට ම හේතුව ඇතැම් උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පටු අරමුණු යැයි තවකකුට තර්ක කළ හැකි ය.

කෙසේ නමුත් අවසන් නිගමනය ලෙස දැක්විය යුත්තේ වර්තමානයේ ඇති වී තිබෙන අර්බුදය හුදෙක් වසර දෙකක් තුළ නිර්මාණය වූවක් නොව නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී කරන ලද නොමනා සහ අමනෝඥ, අදූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති තීරණවල ප්‍රතිවිපාක බව ය.

ඒ නිසා 69 ලක්ෂයකට දොස් තැබීමෙන් ප්‍රතිඵල අත්වන්නේ හෝ අනෙකා නිදහස් වන්නේ නැත.

මේ සා අර්බුදයකට ම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාටත්, සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් ජනතාවට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය.

ජනතාව ඡන්දය භාවිත කරන්නේ පාලකයන්, දේශාපලනඥයන් ගැන විශ්වාසය තබා ය.

ඒ විශ්වාසය පළුදු කළ විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් පලක් නැත.

ඒ නිසා ආණ්ඩුව හෝ පාලනයේ සිටින දේශපාලනඥයන් අසමත් වන විට අසාර්ථක වන විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් වැඩක් හෝ ප්‍රතිඵලයක් හෝ අත්වන්නේ නැත.

එක පුද්ගලයකුට හෝ එක් පක්ෂයකට හෝ ඡන්දය දීමට නම් අප ජනාධිපතිවරණ, මහ මැතිවරණ යනාදී මැතිවරණ අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

කොටින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

අප බිහි කළ යුත්තේ තමන් ඡන්දය දෙන දේශපාලනඥයන්, පාලකයන් වැරැදි මග යන විට ප්‍රශ්න කරන ජනතාවක් ය. තම දේශපාලන පක්ෂය හෝ දේශපාලන නායකයන් නොමනා වැඩ කරන විට ඒ සම්බන්ධයෙන් විවේචන ඉදිරිපත් කරන, ඔවුන්ගේ හැසිරීම ප්‍රශ්න, විචාර බුද්ධියෙන් හෙබි පුරවැසියන් ය, පාක්ෂිකයන් ය.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයාටත්, වත්මන් ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් 69 ලක්ෂයට චෝදනා කරන පිරිස කලින් සිටි දේශපාලන පක්ෂවලට හෝ දේශපාලන නායකයන් ට ඡන්දය භාවිත කර නැත් ද ?

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, වත්මන් ආණ්ඩුව, නොව විපක්ෂයේ සිටින අනෙක් දේශපාලකයන් අපේ රට සුඛිත මුදිත කර තිබේ ද ?

අද විපක්ෂයේ සිටින මීට වසර දෙක තුනකට පෙර ආණ්ඩුවේ සිටි මැති ඇමැතිවරුන් වංචා දූෂණ නොකළේ ද ?

අද ආණ්ඩුවට බැන වදින හිටපු ජනාධිපතිවරයා කොතරම් අමනෝඥ, අදූරදර්ශ ක්‍රියාමාර්ග ගත්තේ ද ?

ජනතාවට තෝරන්නට සිදු වන්නේ ඉදිරිපත් කරන ලැයිස්තුවෙන් ය.

අපට දැන් තෝරන්නට සිටින්නේ මේ රටේ ම මෙතෙක් සිටි පිරිස ය. අපට වෙනත් ලෝකයකින් දේශපාලකයන් පැමිණෙන්නේ නැත.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා සහ ආණ්ඩුව ගෙදර ගියහොත් හෝ යැව්වෝත් විකල්පය කවුරුන් ද ?

දැනට තිබෙන විකල්ප දෙක තුන නම් සජිත් ප්‍රේමදාස, අනුර කුමාර දිසානායක, රනිල් වික්‍රමසිංහ, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යනවුන් ය.

අනුර කුමාර දිසානායක හැර අනෙක් අය රට කරවූ හැටි ගැන අපි හොඳින් දනිමු. සජිත් ප්‍රේමදාස සහ අනුර කුමාර දිසානායක ඇමැතිකම්වලට පමණක් සීමා වූවෝ ය.

ඉහත කී සිවුදෙනාට අමතරව විකල්පයක් තිබේ නම්, හොඳය. එසේ ඇති බවක් නම් පෙනෙන්නේ නැත.

කෙසේ නමුත් වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, මුදල් ඇමැතිවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව ය.

රට අද පත්ව ඇති තැනට නූපන් සියලු දෙනාත්, කුඩා අත දරුවන්, පොඩි දරුවන් හැර අන් සියලු දෙනාම වගකිව යුතු ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය එක රැයින් ඇති වූවක් නොවේ.

මීට පෙර සිටි සියලු දෙනා අර්බුදවලට පැලැස්තර ඇලවූහ. වත්මන් ආණ්ඩුව තම උද්ධච්ඡ, අහංකාරත්වය සහ මමත්වය නිසා ප්‍රශ්නය තේරුම් නොගත්තේ ය. අඩු ගණනේ පැලැස්තර ඇලෙව්වේ ද නැත. එහෙයින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ උඩ යමින් පහළ යමින් තිබූ අර්බුද ගණනාවක් උග්‍ර අතට හැරිණි.

මේ මොහොතේ විරෝධතා වැදගත් වන්නේ හෙයිනි. ආණ්ඩුවට, ජනාධිපතිවරයාට බල කර ඔවුන් ලවා නිවැරැදි කරවා ගැනීම ය.

ජනතා විරෝධය ද නොසලකා හැර තවදුරටත් සිය උද්ධච්ඡ, අහංකාර, අමනෝඥ සහ අදූරදර්ශ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කරන්නේ නම්, ඔවුන්ට ඔවුන් අදහන දෙවියන්ගේ ම පිහිට යි.

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස්

Sri Lankan military officer lowers the national flag at the flag square in Colombo, Sri Lanka March 23, 2021. REUTERS/Dinuka Liyanawatte

පුරුෂ රාජ්‍යයෙන් ඔබ්බට : වෙනස සැපය

පුරුෂ රාජ්‍යය ගැන ලියන අතරවාරයේදී ඉන් මදක් ඔබ්බට යන්නට සිතුවෙමි. මැතිවරණයත්, මැතිවරණයේදී ‘සිංහල බෞද්ධ’ යනුවෙන් හඳුන්වා වන්නා වූ ඡන්ද ආරක්ෂා කරගැනීම වෙනුවෙනුත් ජනප්‍රියත්වය උදෙසාත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ගන්නා ලද ක්‍රියාමාර්ගය සම්බන්ධයෙන් අපට විවේචන තිබේ. එය පසෙකින් තබා වෙනත් කරුණක් ලියන්නට සිත්විය.

ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා බලයට පත්වන්නේ 2015 වසරේ ජනවාරි මස 9 වැනිදාය. ඊට පෙර ජනවාරි 8 වැනිදා ජනාධිපතිවරණය පැවත්විණි. වඩාත් සංකේතවත් දිනය බවට පත්ව ඇත්තේ ජනවාරි 8ය. ජනවාරි 8 පෙර මේ රටේ යමින් තිබූ තත්ත්ව අටුවා ටීකා ටිප්පනි ලීමේ අවශ්‍යතාවක් නැත. සිහිබුද්ධිය ඇති, දේශපාලන කණ්ණාඩි නොපළඳින, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ හෝ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ හෝ නොවන මහින්ද රාජපක්ෂ හෝ රනිල් වික්‍රමසිංහ යන දෙදෙනා දේවත්වයෙන් හෝ පීතෘත්වයෙන් නොසලකන ඕනෑම අයකුට රට යමින් තිබූ අත පැහැදිලිව පෙනෙන්ට තිබිණි.

පෙර දිනයක මා ලියා තැබූවක් මෙන් එකළ දෙවොල කෙළෙසන දන්නා දෙවියන් බවට පත්ව සිටියේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා. ගිලෙන්නට හෝ අතරවයට ලක්වන්නට ගිය තරුණියක බේරගත් පමණින් ඔහු දූෂණය කිරීමේ අයිතියක් තරුණිය බේරාගත් පුරුෂයාට නැතැයි වත්මන් මුදල් හා ජනමාධ්‍ය අමාත්‍ය මංගල සමරවීර එකල ජනාධිපතිවරණ වේදිකාවලදී නිරන්තරයෙන් පැවසීය. එක් අතකට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා දන්නා යක්ෂයා බවට පත්ව සිටියේය. නොදන්නා දෙවියන් බවට මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා පත්විය. අවසානයේදී නොදන්නා දෙවියන් ජනාධිපතිවරයා ලෙස පත් කර ගන්නට මේ රටේ හැට දෙලක්ෂයක් ජනතාව කටයුතු කළේය. 

මෙහිදි තවත් යමක් විශේෂයෙන් ලියා තැබිය යුතුයි. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා හෝ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා සමඟ අපට කිසිදු පුද්ගලික තරහක් නොමැත. රනිල් වික්‍රමසිංහ වත්මන් අගමැතිවරයා සම්බන්ධයෙන් ද එය එසේය. 

මා ලියන්නට අදහස් කළේ මෙයයි. පසුගිය අවස්ථා කිහිපයකදීම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ගන්නා ලද තීන්දු තීරණ කිහිපයක් සමාජ මාධ්‍යවලත් අන් යම් තැන් තැන්වලත් දිගින් දිගටම දැඩි විවේචනයට ලක්විය. ඔහු සම්බන්ධ කරගනිමින් බොහෝ කාටුන් මෙන්ම සමාජ මාධ්‍යවල උපහාසාත්මක මෙන්ම අපහාසාත්මක දෑ ද බොහෝ විය. 

ජනවාරි 8 වැදගත් වනුයේ එම කරුණේදීය. අප ජනවාරි 8 වැනිදා අත්පත් කරගන්නා ලද වෙනස එයය. ජනවාරි 8 වැනිදාට පෙර නම් අද මෙන් ජනාධිපතිවරයා ප්‍රසිද්ධියේ විවේචනය කිරීමට ඔය කිසිදු පක්ෂයක කිසිදු මාධ්‍යයක ඉඩක් නොවීය. අවස්ථාවක් නොවීය. රූපවාහිනි මාධ්‍යයේ ඇතැම් දෑ බීප් ශබ්දයෙන් වසන් විය. ප්‍රවෘත්ති විකාශවල මුල් පුවත ජනාධිපතිවරයා සම්බන්ධයෙන් විය යුතුම විය. පුවත්පත්වල ජනාධිපතිවරයාගේ ඡායාරූපයක් පළවීම අනිවාර්ය අංගයක් බවට පත්ව තිබුණේය.

අද එදාට වඩා නිදහස්ය. එහෙත් නොදන්නා දෙවියන් ඇතුළු කණ්ඩායම සුදනන්, පාරිශුද්ධයන් නොවන බව ලියා තැබිය යුතුය. ඔවුන් කර ඇති බොහෝ වරද තිබේ. දූෂණය වංචාව පිටු දකමින් යහපාලනයක් ගෙන ඒමා සඳහා පත් කරගන්නා ලද මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු වත්මන් ආණ්ඩුව ඇතැම් අවස්ථාවලදී යමර පාලනයක් මෙන් කටයුතු කර තිබේ. ඇතැම් අවස්ථාවලදී මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව සමයේදී කරන ලද නොමනාකම් ඉක්මවා යන නොමනාකම් කර තිබේ. දූෂණ වංචා සිදු කර තිබේ. යහපාලනය , සමාජ සාධාරණත්වය තඹයකට මායිම් නොකරමින් කටයුතු කර අවස්ථා තිබේ. මේ සියල්ල මධ්‍යයේ අප මතක තබා ගත යුතු වැදගත්ම කරුණ විවේචනය කිරීම නිදහස වැදගත් අයුරින් භුක්ති විඳිමින් සිදු කිරීමය. එම නිසා ලද නිදහස නිදහස ලෙස භුක්ති විඳීමට අප වගා බලා ගත යුතුය. එම නිසා නිදහස වල් බූරු නිදහස් කර නොගනිමින් පවතින පාලනයේ වැරැදි අඩුපාඩු, වංචා දූෂණ, අකටයුතුකම් සහ නොමනාකම් හෙළිදරවු කිරීම සහ විවේචනය කළ යුත්තේය. ඒ බව සිහි තබාගැනීම කාගේ කාගේත් යහපතට හේතුවනු ඇතැයි විශ්වාස කරමි. 

ඡායාරූපය ඉෂාර එස්. කොඩිකාර (ඒ.එෆ්.පී) 

https://www.yahoo.com/news/sri-lanka-lifts-sexist-39-ban-women-buying-005540551.html