අපි කාලයෙන් කාලයට විවිධ මාතෘකා අල්ලාගනිමු. ජුලම්පිටියේ අමරේ, සාරුවා සුනිල්, සල්මාන් ඛාන්ගේ සිට එන්රිකේ ද එරිකේ ද දක්වා විවිධ පුද්ගලයන් විවිධ සිදුවීම් අල්ලා ගනිමු. එහෙත් එතැනින් රට ගොඩනැගීමට හෝ රටේ සුබ සිද්ධියට හෝ යමක් එක් කරගන්නේ නැත. තරුණියක් ඇඳ සිටින තනපටයක් විසින කරන වීඩියෝවක් ඡුායාරූපයක් අප දුටුවේ නැත. එය විසි කරන්නේ තරුණයෙක් ද යන්න පවා අප නොදනි. එම සංගීත ප‍්‍රසංගය නැරැුඹීමට යන්නේ එක්තරා උප සංස්කෘතියකට අයත් පිරිසකි. තනපටය විසි කිරීම හෝ නොකිරීම ඒ උප සංස්කෘතියේ තුළ ඇතිවක් මිස රටේ සභ්‍යත්වය කෙලෙසන්නක් නොවන බව මතක් කළ යුතුය.

රටේ දහස් ගණනින් කුඩා දියණියන්, පිරිමි දරුවන් විනාශ වනවිට, දූෂණයට අපචාරයට, ලිංගික අඩත්තේට්ටම් කම්වලට ලක්වන විට, පාසල් නොයා බැල මෙහෙවර කම් කරන විට, බොහෝ දෙනාට ඒ බව අමතකව ඇති බව මතක් කළ යුතුය. රුපියල් 35,000ක් වැය කිරීම හෝ නොකිරීම ඒ අයිති පුද්ගලයා සතු ප‍්‍රශ්නයකි. මා උපයන මුදල් මා වැය කරන්නේ මගේ අවශ්‍යතාවයන්, රුචි අරුචිකම් මතය. එය දරුවන්ට පොත් පත් අරන් දීමට විය හැකිය, නැති බැරි අයෙකුට යමක් දීමට විය හැකිය. එසේත් නැතිනම්, කන්නට බොන්නට විය හැකිය. නයට් ක්ලබ් යන්නට විය හැකිය. මෛථුනයේ යෙදීමට විය හැකිය. මා උපයන මුදල් වැය කරන්නේ මගේ රුචි අරුචිකම් මතය. සංගීත දර්ශනයට පැමිණි පිරිස පැමිණියේ මගේ ඔබේ හෝ අපේ අම්මගේ අප්පච්චිගේ හෝ රටේ ආණ්ඩුවේ මුදලින් නොව ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික මුදලිනි. එබැවින් ඒ සම්බන්ධයෙන් කතා කිරීමේ අයිතියක් අප සතුව නැත. අදාළ තරුණිය එන්රිකේට හාද්දක් දෙන්නේ, ඇගේ දොතොලිනි. ඒ සම්බන්ධයෙන් ද අපට ගැටලූවක් නැත. ප‍්‍රශ්න ද පැන නොනැගිය යුතුය. හාද්දක් දීම අශීලාචාර නම්, මීනි මැරීම, මහා දවාලේ මංකොල්ල කෑම, ඩිෆෙන්ඩර්, සුදු වෑන්වලින් පැහැරගැනීම, ාඅදී වත්මන් යහපාලනයත්, පසුගිය රාජපක්ෂ පාලනයත් කළ කි‍්‍රයාකාරකම් ශිෂ්ට සම්පන්න ද නැද්ද යන්න කිව යුතුය, ප‍්‍රථමයෙන්. තනපටය කවුරුන් විසි කළ ද, එය මහා දෙයක් කර ගත යුත්තක් නොවිය යුතුය. එවැනි දේ, ඇමෙරිකාව, යුරෝපයේ සංස්කෘතියට නොව, මෙරට රාතී‍්‍ර සංස්කෘතියේ ද සුලබ කරුණක් බව යම්තාක් හෝ අවබෝධයක් ඇත්තෝ දන්නා බව කිව යුතුය. තනපටය උඩින් ආවා මිසක්, තරුණියක් දූෂණය වූයේ නැත. 

අපි තවමත් ලිංගික අධ්‍යාපනය අතින් සිටින්නේ පහතම අඩියේය. ලිංගිකත්වය සම්බන්ධයෙන් අපට ඇත්තේ හුදු කොදෙව් දූපත් මානසිකත්වයෙන් යුත් ආකල්පය. සෙක්ස් සොයා ගූ ගල්වලින් නොකඩවා අපි ප‍්‍රථම ස්ථානයට පැමිණි සිව්වැනි වසර මෙය විය යුතුය, මාගේ මතකය නිවැරැුදි නම්. ලිංගික වීඩියෝ සොයන්නේ නම් ඒ සඳහා ද ක‍්‍රමවේදයක් තිබෙන බව අපේ බොහෝ දෙනා නොදන්නා කරුණකි. මව්පියන් මෙම කරුණු දූ දරුවන්ගෙන සඟවති. දරුවකු වැදීම අමු කුණුහරුපයක් කුඩා කළ සිටම දරුවන්ට උගන්වති. අම්මා ද තාත්තා ද දරුවන් ලොකු මහත් වනවිට එකිනෙකාගෙන් ඈත් වෙති. අප සපයන ආදර්ශය කුමක් ද. තරුණියක් තරුණයෙක් හාද්දක් දුන් විට එය අරුම කුණුහරුපයක් කියන අපේ සමාජය ඕවා මෙහේ බැහැ, ඇමෙරිකාවේ පුලූවන් යැයි කියති. එහෙව් පිරිස් බුකිය සිසරා සැරි සරති. ඇමෙරිකාවේ අයි ෆෝන්ය. සියල්ල එහේ ඒවාය. එහේ ඒවා පාවිච්චි කළ පමණින්, අපි ඒ සංස්කෘතිය මෙරට ගෙන ඒමේ හෝ ඊට අනුගත වීමේ හෝ නිතියක් නැත. එහෙත් අපි ආකල්පමය වශයෙන් වෙනස් විය යුතුය. රටක් වශයෙන් අපි මීට වඩා ඉදිරියට යා යුතුය. සංස්කෘතියක් සභ්‍යත්වයක් තිබෙන බව හැබෑය. එහෙත් ඒවා ක‍්‍රමයෙන් වත්මන් සමාජය හා ගලපා ගත යුතුය. වර්තමානයට අනුගත විය යුතුය. යල්පැන ගිය ඒවායෙන් මිදී, අගනාකම් ආරක්ෂා කරගනිමින්, ඉදිරියට යා යුතුය. පරිණාමය විය යුතුය. වෙනස් විය යුතුය.

දේශපාලකයන් කාලයෙන් කාලයට අපට බයිට් සපයති. අපි හොඳමු. අනෙක් උන් මරා දමමින් බයිට් කන්නෙමු. ඒ අතරේ රටේ ප‍්‍රශ්න නිරන්තරයෙන් උග‍්‍ර අතට හැරෙන අතරේ අපිට නොදැනී අපේ පොකට්ටුව විදීමට ආණ්ඩුව කටයුතු කර ඇත. ඊළඟට එම දේශපාලකයෝ රටේ සම්පත් මංකොල්ල කමින්, ජාතික ධනය සූරා කමින්, රට තව තවත් ආගාධයට ඇද දමන්නෙමු. අපි බයිට් වෙමු. අනෙකාට ද කෙළවමු. ජාතිවාදය, අන්තවාදය වපුරමු. අන් මත නොඉවසන උන් කපා කටා මරා දමමු. අපට අවශ්‍ය ඇත්තේ එහෙව් සමාජයක් ද ?...
පරණ අවුරුද්ද අන්තිමට, සිංහ ලේ, බ‍්‍රා අලූත් අවුරුද්ද මුල්ම බයිට් එක...........................................................
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.12.28

 
2015.12.27

ශ්‍රී ලංකා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජය
අතිගරු ජනාධිපති මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මහතා,

අශීලචාර සිදුවීම් යැයි ඔබ හඳුන්වන්නේ මොනවාද...කාන්තාවක උඩු කය නිරුවත්ව, මුතු මැණික් ද නානාප‍්‍රකාර විලාසිත ද සහිතව දෙවුන්දර තුඩුවේ සිට පේදුරුතුඩුව දක්වා ගිය බවක් අපි අසා ඇත්තෙමු. උඩු කය නිරුවත්ව ගැහැණු දරුවන් පාසල් ගිය කාලයක් ගැන අපි අසා ඇත්තෙමු. ජනපතිතුමනි, තනපට වසා ගැනීම මෙරට ආරම්භ වන්නේ කවාදැයි නොදනිමි. ජනපතිතුමනි, පියයුරු යනු අසභ්‍යක් නොව, දරුවන්ට කිරි දෙන අවයවය. මාතෘත්වයේ සංකේතයකි. ඔහුගේම ගීයක් විස්තර ධම්මික බණ්ඩාරයන් වරෙක කීවේ, සංසර්ගයේ යෙදෙන විටෙක මේ තනපුඩු දැඩි වන බවය, ඔහු විසින් රචිත හිම වී හිමාලයේ ගීතයේ එය මෙසේ වෙයි,
’’හදවත් නීල ජලාසේ, පිහිනන ඔය ස්වර්ණ හංසයෝ අකීකරු ද මෙතරම් රාධා’‘ ස්වර්ණ හංසයෝ, රාධාවගේ පයෝධර, ගල් ගැහිලා. හස්ත ස්පර්ශයට අකීකරුය, පයෝධරය, ‘‘ඉඩ දී දෙන්නට දඬුවම්, දෑස පියාගන්නම්’’. ජනපතිතුමා සිංදුව ඇහුවා නම් හොඳය, මක්නිසාද, ඔබතුමාද සාහිත්‍යයට ඇල්මක් දක්වන්නෙක් බව, ගත වූ කාලය පුරාවටම ගීත ගායනා කරමින් රටට ලොවට පෙන් වූ බැවින්, එය ඇසීම හොඳ යැයි සිතමි. කලාව, සාහිත්‍ය එකින් එකට වෙනස්ය. හාද්දක් දීම නිසා, තනපුඩුවක්, තන පටයක් විසි කිරීම අසංස්කෘතික නම්, අශිෂ්ඨ නම්, අවීනිත නම්, ඔබට සත්‍ය වශයෙන් එවැනි ආකාරයේ දේ මඟ හැරී ඇති බව මතක් කළ යුතු වෙමි.
තාත්තා අතින්, මාමාලා අතින්, අයියලා අතින්, අම්මා අතින් දූෂණයට ලක්වන දූ වරුන්, පුතුන් මේ මහා සිංහලේ කියන රටේ බොහෝය. ඇමෙරිකාවේ සංස්කෘතිය ගැන කියන්නට යන්නට පෙර අප ඒවා හදා ගත යුතුය. ඔබට අමතකව ඇති කරුණ, අපේ අම්මලා සෞදියේ, වහල් කමට යන බවය. ඔබට අමතකව ඇති කරුණ ඒ අම්මලා විවිද වද හිංසා වන බවය. ඔබට අමතකව ඇති කරුණකි, දෛනිකව අපේ රටේ ක-ුඩු විකුණන බව. මත්ද්‍රව්‍ය, මත්පැන්, සිගරට් නිසා දහස් ගණනින් දුක් විඳින දූ දරුවන්, දරු පවුල් ගැන ඔබට අමතකව ඇති හෙයකි. බස් රථවල, පාර තොටේ හිංසාවට පත්වන කාන්තාවන් ගැන ඔබට අමතකය, හරි හමං රස්සාවක් නැති තැන දරුවන්ට කන්න දෙන්න ඇඟ විකුණන අම්මලා ඔබට අමතකය, පුංචි මල් කැකුළු පොඩි කර පාටි දැමූවන් ඔබට අමතකය. තනපට විසි කිරීම, හාද්දක් දීම අශිෂ්ට නම්, ආදරය කිරීම සංගීත ප‍්‍රසංගයක් පැවැත්වීම තහනම් කරන්නේ නම්, අමරදේවයන්ගේ සංගීත ප‍්‍රසංග ද තහනම් කළ යුතුය. මා අමරදේවයන් විරුද්ධවාදියකු සිතන්නේ නම්, ඔබ නිවැරැුදි කරනු කැමැත්තෙමි. කුඩා කල සිටම යම් හේතුවකට හෝ අහේතුවකට මගේ පි‍්‍රයතම ගායකයා අමරදේවයන් බව සිහිපත් කළ යුතුය. ඔබට මතක් කළ යුතු බොහෝ වන්නේය. ඒ තරම් දිගුවක් ලියන්නට කම්මැලිය.
ඔය කියන විදියේ සංගීත ප‍්‍රසංග නැවැත්තවීමට පෙර, ඔබේ ආණ්ඩුවට ගෙන එන්නට, යහපාලනය ගෙන එන්නට පාරට පැමිණි, ඔබේ හිතමිත‍්‍ර , දියණියක වන්, පාර්ලිමේන්තු මන්ති‍්‍රනි, හිරුණිකා රාජපක්ෂ මහත්මිය කලේ යහපාලනයට ගැලපෙන, ශිලාචාර, ශිෂ්ට සම්පන්න කි‍්‍රයාවක් ද, එසේ නොවේ නම්, ඒ සඳහා ගන්නා නීතිමය කි‍්‍රයාමාර්ගය කවරෙක් ද.
මීට
ශ්‍රී ලංකා පුරවැසි,
යහපාලනයක් ප‍්‍රාර්ථනා කරන
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා

පරිගණක ගත ලිපියක් බැවින් අත්සන් අනවශ්‍යයි....

පහත ඡුායාරූපයේ මුල් අයිතිය පිළිබද අවබෝධයක් නැත. පසුගිය දින කිහිපයේ සමාජජාල ප‍්‍රසිද්ධියට පත්ව තිබූවකි.. එමෙන්ම මෙය ඇමෙරිකාවේ, මහා බි‍්‍රතාන්‍යයේ නොව මෙරට ඡුායාරූපයකි...

ආගම් ඇදහීමට, ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනි සීටිමට තමන් කැමැති මතයක් හෝ දැරීමට ඕනෑම අයිතියක් ඇත. ඒ අයිතියම අන් අය ද සතු වන බව අප අවබෝධ කරගත යුත්තේය. අප අවබෝධ කර නොගන්නේ ම එයය. අප ආගම ඇදහීම කළ යුත්තේ ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුත්තේ අන් අයට වදයක් කරදරයක් නොවන ලෙසය. යමෙක් ආගම ජාතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නම් එය ආරක්ෂා කරන්නේ ඒ සඳහා හොඳම විදිය ඒ ආගම ජාතිය අනුව කටයුතු කිරීමය. අන් අයට විරුද්ධ වීම තුළින් අන් ආගම් ජාතීන්ටවලට ගරු නොකිරීම තුළින් සිදු වන්නේ ඔවුන් ඔබ කෙරෙහිත් ඔබ ඔවුන් කෙරෙහිත් වෛර බැඳීමය. එමෙන්ම ඕනෑම අයෙකුට කිසිදු ආගමක් ජාතියක් ඇදහීමෙන් පෙනීසිටිමෙන් තොරව ජීවත්වීමේ අයිතිය ද අප විසින් තේරුම් ගත යුතුය. ඊට අප ගරු කළ යුතුය.

රටක් වශයෙන් අප තරම් ස්වභාවික සම්පත් ඇති රටක් වෙන කොහිවත් නැතැයි සෑම විටම මහත් ආඩම්බරයෙන් පවසන්නෙමු. ඒ තිබූ පමණින් අප ගත් යමක් අනාගත පරම්පරාවට අප උරුම කළ යමක් නැත. අපි අපට ඇති පුංචි රටේ සම්පත් තොගය අප බාගයට බාගයක් විනාශ කර ඇත්තෙමු. අපට ඉතිහාසයක් ඇතැ. සම්ප‍්‍රදායන් ඇත. එහෙත් අප ඒ මත යැපීමෙන් තොරව ඉදිරියට යා යුතු වෙමු. එහෙත් අප විසින් කරන්නේම ඉතිහාසය ගැන පාරම්බාමින් වර්තමානයත් අනාගතයක් දෙකම විනාශ කර ගැනීමය. රටක් ලෙස අද අප සිටින තැන, සුනාමියෙන් 11 වසරක් ගිය තැන ඉන් පීඩාවට පත්වූවන් ඉන් ආගාධයටත් පත්වීමත් තුළින් මනාව පෙන්නුම් කරයි.

අප ජපානය හෝ වෙනත් රටක් විය යුතු නැත. එහෙත් අප විනාශයන් ගැන දුක් වීමත් ඉතිහාසය ගැන පාරම් බෑමත් ඇරෙන්නට අන් යමක් කරන්නේම නැත. ජපන් ජාතිකයෝ අදටත් පරමාණු බෝම්බවලින් සිදු වූ හානිය නිසා පීඩා විඳිති. එහෙත් අද ජපානය සිටින තැන, අප සිතා බැලිය යුත්තේය. අප විසින් දේශපාලකයන් දෙන කැරට් ගිලමින් අනෙකාට දියුණුව කෙරෙහි කුහකයන් සේ බලමින්, අන් සුළු ජාතීන් පා ගා දමමින් ජීවත් වීමට උත්සාහ කරන්නෙමු. අන් ජාතීන්ගේ වැරැුදි සොයන්නට කලින් එම ආගම්වල සිටින්නන් ඒ ඒ ජාතීන්වල සිටින්නන් කර මිලේච්ඡු කි‍්‍රයා පිළිබඳ අර්ථ කතන දීමට අප අපේ දේ හදා ගත යුතුය. ඔවුන් අවි අමෝරා ගත් පමණින් අප ද එසේ කරන්නට යෑමෙන් සිදු වන්නේ සාමකාමී ආගමක් ලෙස ලෝකයා දැන සිටි බෞද්ධාගම කිසිදා යුද්ධ නොකළ බෞද්ධාමිකයෝ, අන් ආගම් අන් මත නොවිමන බව ලොවට පෙන්වීමය. ( බුද්ධ දර්ශනය වෙනම කතාවකි).

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.12.27

අපි සෑමවිටම අනාගන්නා ජාතියක් බවට පත්වමින් සිටින බව නැවත නැවතත් ඔප්පු කරමින් සිටිමු. බොදු බලය ඉදිරියට දමමින්, ත‍්‍රස්තවාදය, යුද පුටුව ආදි විවිධ හදවතට තට්ටු කරන මාතෘකා ඉදිරියට දමමින් රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව අහිංසකයන්ගේ පොකොට්ටුවට ද තට්ටු කර රටම මට්ටු කළේය. මේ ආණ්ඩුවත් ඇවන්ට් ගාර්ඞ්, ආදිය ඉදිරියට දමමින් බොහෝ විගඩම් නටන්නේය. සිංහලේ මොන අරමුණකින් කවුරුන් කරන්නේ ද යන්න තවමත් පැහැදිලි නැත. කෙසේ වෙතත් ලේ හොල්ලන වැඩක් වන්නට ඇති ඉඩ කඩ වැඩි බව දැනටමත් පෙන්වා අවසන්ය.  ඕනෑම රටක ඉතිහාස කතා, ජනකතා ජන ප‍්‍රවාද ඇත. ඒවා හෑල්ලූවට ලක් නොකළ යුතුය. හැබැයි චීනේ, ජපානේ ඉන්දියාවේ හෝ වෙනත් රටක නිෂ්පාදනය කරන වාහනවල පිටිපස්සේ සිංහලේ යැයි ගහගනිමින් ඒවා හෑල්ලු නොකළ යුතුය. සිංහයා ආහාරයට ගන්නේ ගැහැණු සතුන් ගොදුරු අල්ලා ගැනීමෙන් පසුවය. අප කරන්නේ ද අම්මලා රට පැටවීමය. අවුරුදු 2500කට වැඩි ඉතිහාසයක් ඇති බව ඇත්තය. එහෙත් ඒ ගැන නිතර පාරම්බාමින් එකතැන් පල්වීම කිසිසේත් අනුමත නොකළ යුත්තකි. සෑම විටම මේ රටේ සැබෑ ප‍්‍රශ්න යට ගැසීමට පවතින ආණ්ඩු මහත් සූර කමක් දක්වයි. එබැවින් ගොනුන් මෙන් කුළල් කා ගනිමින් කටයුතු කිරීම නතර කළ යුතුය. දෙමළ දේශපාලකයන් දමිළ ජනතාව අන්දන අතරේ මුස්ලිම් හා සිංහල දේශපාලකයන් කරන්නේ ද මිනිසුන් කෙටවීමය. 

අපිට තවමත් හරි අධ්‍යාන ප‍්‍රතිපත්තියක් නැත. ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තියක් නැත. ආණ්ඩුවත් ආණ්ඩුවට එරෙහිව බව පවසමින් උද්ඝෝෂණ කරන බොහෝ පිරිසුත් එකම පැත්තේය. එහෙත් අපි කුළල් කා ගනිමු. සැබෑ සිංහලයා මුස්ලිම්, දෙමළ ද විය හැකිය. සිංහල බව පෙන්විය යුත්තේ, වාහනයේ පිටි පස්සේ ගසා ගනිමින් නොව, වැඩවලිනි. මනුසත් කමිනි. අනෙකාට ආදරය කරමිනි. රටේ සැබෑ ප‍්‍රශ්නවලට අවධානය යොමු කරමිනි. අපි එන්නම එන්නම වෛරී ජාතියක් බවට පත්වෙමින් සිටිමු. මුස්ලිම් ජාතිකයකු වාහනක් පිටිපස්සේ අරාබි අකුරු ටිකක්, කඩුවක් ගසා ගැනීම නිවැරැුදි කිරීමට පෙර අපි අන්තවාදයෙන් මිදිය යුතුය. වෙනම රටක් ඉල්ලන දෙමළ මිනිසුන් අන්තවාදයට යනු මුස්ලමුන් සිටින බව හැබෑය. එහෙත් අපි ඒ තත්ත්වයට නොවැටිය විය යුතුය. ආදරය දන්නා හඳුනන දෙමළ වැසියන් මුස්ලිම් වැසියන් සමඟ අපි ආදරය බෙදා හදා ගත යුතුය. අන්තවාදය වෙනම රටකට වැට බැඳ එකම රටක් යටතේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස ජීවත්විය හැක්කේ එවන් දවසකය.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.12.18

වෛද්‍ය වෘත්තීය ලොව උතුම් වෘත්තීන් අතරින් එකක්ය යන්න පැවැසීමට මා කිසිසේකින් වත් පැකිළෙන්නේ නැත. අද එක් වෛද්‍යවරයෙක් පවසා සිටියේ ලක්ෂ දහයක් ලබාදීම පහත් කි‍්‍රයාවක් බවය. එසේ නම් මොන කිංගෙඩියක් ද යන්න ඇසිය යුතුය. වෛද්‍යවරුන් ඉගෙනුම ලබන්නේ මේ රටේ අහිංසක වැසියන්ගේ බදු මුදල්වලිනි. ඒ රජයේ පාසල්වලින් හා රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලවලිනි. ඒ සඳහා ඔවුන් අතින් යම් කිසි මුදලක් වැය වුවද වැඩි වශයෙන් ඔවුන් ලැබූ අධ්‍යාපනයේ වියදම බර පැන දරන්නේ මේ රටේ අහිංසක ජනතාවය. 

වෛද්‍යවරයකු දිනකට පෞද්ගලික රෝහල්වල තමා විසින්ම පවත්වාගෙන වෛද්‍ය සේවා සපයන ආයතනවලින් උපයන මුදල කෙතරම් ද යන්න අප කිසිවකු දන්නේ් නැත. ඒවා කිසිම විටක බදුවලට හසු වන්නේ ද නැත. එහෙව් පිරිස පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලවලට විරුද්ධය. රජයේ රෝහල්වල සේවය කර බෙහෙත් තුන්ඩුව ෆාමසියකින් ගන්නැයි කියන්නේ එහෙව් වෛද්‍යවරුය. කිසිදු හේතුවක් නැතිව පරීක්ෂණ සිදු කරන්න කියන්නේ එහෙව් වෛද්‍යවරුය. රජයක් විසින් රාජ්‍ය සේවකයන්ට යම් කිසි ප‍්‍රතිලාභයක් ලබා දිය යුතුය. එය කැපවීමෙන් සේවය කරන පිරිස යම් කිසි ආකාරයකින් ඇගයීමට පත් කළ යුතුය. එහෙත් වසර තුනකට වරක් වාහන බලපත‍්‍ර ලබාදීම කිසි සෙයකින් ම නිවැරැුදි යැයි කිව නොහැක. එය වෛද්‍යවරුන්ට පමණක් නොව පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍රවරයාගේ සිට සියලූ රාජ්‍ය සේවකයන්ට අදාළය. ඔවුන්ගේ අහිංසක මිනිසුන්ගේ මුදලින් අධ්‍යාපනය ලබා, එම මුදල්වලින්ම වාහන ගැනීමට බලපත‍්‍ර ඉල්ලීම කෙතරම් සාධරණ ද යන්න සිතා බැලිය යුතුය.

වාහනවලට බදු ඉහළ බව වෙනමම කාරණයකි. අයිතීන් සුරක්ෂිත කරන්නැයි ඉල්ලන රාජ්‍ය සේවකයන් අහිංසක ජනතාවට නිසි ආකාරයෙන් සේවය සපයන්නේ ද යන්න ප‍්‍රථමයෙන් අවධාරණය කළ යුතුය. ජනතාවට නිසි සේවයක් සපයන්නේ නම් කිසිම අවස්ථාවක සාමාන්‍ය ජනතාව රාජ්‍ය සේවයට දෙස් දෙවොල් තබන්නේ නැත. රජයේ ආයතනයකින් සේවය ලබාගන්නට මිනිසුන් විඳින අප‍්‍රමාණය. රජයේ රෝහල්වලට ගිය අහිංසක මිනිසුන් කුණු බැණුම් අසන්නේ වෘත්තීය ගෞරවය පවා හෑල්ලූවට ලක් කරමිනි. කෙතරම් බාධක තිබුණ ද නිසි ආකාරයෙන් සේවය සපයන වෛද්‍යවරුන් ඇතුළු රාජ්‍ය සේවකයන්ට මෙම කරුණ අදාළ නැත. වෛද්‍යවරුන් පැමිණෙන තෙක් අලූයම් කාලයේ සිට දුක් විඳින රෝගීන් ප‍්‍රමාණය අති මහත්ය.
තමන් උගත් දෙයින් රජයේ හෝ පෞද්ගලික සේවය සැපයීමේ කිසිදු වරදක් නැත. එහෙත් තමන් ගත් දෙයට යමක් දීම සම්බන්ධයෙන් ශීලාචාර බවක් තිබිය යුතුය.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.12.03

අයවැය වැඩි ඡුන්ද 107කින් සම්මත වී ඇත. රවී කරුණානායක මුදල් අමාත්‍යවරයා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද අයවැයේ මෙතෙකැයි කියන්නට තරම් අඩුපාඩු ඇත. යම් ප‍්‍රමාණයක් සංශෝධනයට ලක් වූ අතර තවත් බොහෝමයක් එසේ නොවී ඉතිරි විණි.

අයවැයේ තිබෙන බොහෝ කරුණුවලට, අයවැයේ යෝජනාවලට එකඟ නොවූ පිරිස් ඒවාට දැඩි සේ විරෝධය දකවන්නට විය. අධ්‍යාපනයට වෙන් කරන ලද මුදල ප්‍රෝඩාවක් බව පැහැදිලිය. මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනපතිවරයාගේ සමයේදී සංඛ්‍යාත්මක විජ්ජා සි¥ වූ බව පවසමින් මෙවර කරන ලද ඒවා යටි මඩි ගැසීම, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප‍්‍රමුඛ පිරිස නැවත බලයට ගෙන ඒමට අවස්ථාවක් ලබාදීමකි. අයවැය, ආණ්ඩුව, අගමැතිවරයා හා ජනපතිවරයා කිසිදු වගවිභාගයකින් තොරව විවේචනය කිරීමට දැන් අවස්ථාවක් ලැබී ඇති මුත්, එය කවදා කෙලෙස වාරණයට ලක් වේදැයි අපට කිව නොහැක. ලැබී ඇති නිදහස සියයට සියයකින් ලැබී නැති අතරම, පෙර එවැනි නිදහසද් නොති බූ බව පවසා, ප‍්‍රශ්න මඟහැර සිටීම වර්තමාන ආණ්ඩුවට ද ගෙදර යෑමට පාර කපා ගැනීමකි.

ජනවාරි 8 වැනිදා පටන් රට තුළ යහපත් වෙනස්කම් රැුසක් සිදු වූ අතර, තවමත් මෙම පාලනය මහින්ද රාජපක්ෂ ජනපතිවරයාගේ පාලනයට වඩා හොඳය. එය රාජපක්ෂ පාලනයට වඩා හොඳ බව පමණක් අප වටහාගත යුතුය.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.11.22