ඉන්දු-පාකිස්තාන ක්‍රිකට් තරගයෙන් පසුව ඉන්දීය ක්‍රීඩකයන්ගේ
සුහදශීලීත්වය සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනා ඉකුත් දිනවල අදහස් දක්වා තිබිණි.
ඒවායින් බොහෝමයක් ඉන්දියාවේ ‘ලොකු අයියා’ දේශපාලන චරිතය අදාළ
කරගනිමින් එසේත් නැතිනම් එම බොහෝමයක් ලිවීම්වල දේශපාලන ප්‍රවේශයක් තිබිණි.
ඇත්ත ය.
අප උපන් දා සිට සෑම සංසිද්ධියකට ම දේශපාලනය සම්බන්ධ ය.
අනෙක් අතට භූ දේශපාලනය තුළ ඉන්දියාව සෑම විටම ලොකු අයියාගේ
භූමිකාව රඟදක්වනට බව ද අමුතුවෙන් සඳහන් කළ යුතු නැත.
ඉන්දියාව පාකිස්තානය හමුවේ පරාජයට පත්වීමෙන් පසු අමුතු සුහදශීලීත්වයක්
පෑවේ යැයි ද එය කළේ පරාජයේ විලි වසා ගැනීමට යැයි ද ඇතැම් හු කීහ.
කෝලි මොහොමඩ් රිස්වාන් බදා ගැනීම ද, ඔය අතරේ කතා බහට ලක්විය.
අනෙක් අතට තරගයෙන් පසු පැවැති විරාත් කෝලි මහත්මයකු මෙන්
පිළිතුරු දුන්නේ යැයි ද මාලිංග සිටියා නම් මාධ්‍යවේදියා හොඳවයින් අසාගන්නා යැයි ද ලියා
තිබිණි.
ඇත්ත ය, මාලිංග සිටියා නම්, ඔයා ඇවිල්ල ගහන්න යැයි කියන්නට
ඉඩ තිබිණි. ඇතැම් විට ඊටත් වඩා දෙයක්, කොටින්ම ලුණු ඇඹුල් ඇතිව කියන්නට ඉඩ තිබිණි.
මාලිංග ගේ මීට පෙර ප්‍රසිද්ධ සිදුවීම්වලදී ද ක්‍රිකට් ගැන
ලියන ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදීන් ඒ පිළිබඳ ඒ හැටි තැකීමක් කර තිබිණි.
වේග පන්දු යැවීමේ සර්වකාලීන විශිෂ්ටයන් වන වසීම් අක්‍රම්
වැන්නන්ගේ උදාහරණ ගනිමින් අදාළ සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් ලියා තිබිණි.
වේග පන්දු යවන්නන්ගේ හැටි එහෙම ය.
ඒ අතරේ ළහිරු කුමාරගේ සිදුවීම ය.
එයත් ඒ හැටි දෙයක් නොවේ.
එහි සිදු නොවිය යුතු යමක් තිබුණා නම් තිබුණේ ළහිරු කුමාර
අතපය විසි කිරීමත් ලින්ටන් ඩාස් පිත්ත දිගු කිරීමත් ය.
අනෙක් සංග්‍රාම ක්‍රිකට් පිටියේ අලුත් දේ නොවේ.
ක්‍රිකට් පිටියේ වේග පන්දු යවන්නන් පිතිකරුවන් අතරේ ඔයිට
වඩා සංග්‍රාම සිදු ව තිබේ.
ඇතැම් අවස්ථාවවල ඒවායේ ප්‍රතිපාර්ශව පිටියෙන් එපිට හොඳ මිත්‍රයන්
ය. (ඔක්කොම යාළුවෝ මල්ලි).
වේග පන්දු යවන්නන්ට වේගය මෙන්ම ආවේගය ද තිබිය යුතු ය. එමෙන්ම
ඔවුන් ඒවායේ සීමා මායිම් දැනගත යුතු ය. ආවේගය නැති වේග පන්දු යවන්නෝ ද වූහ. කුලේ.
ආයේත් ඉන්දියාවේ සුහදශීලීත්වය සහ විරාත් කෝලි ය.
ඉන්දු පාකිස්තාන ක්‍රිකට් තරග ක්‍රිකට්ම පමණක් නොවේ. ඇත්ත.
එය ඉන්දියාවට පාකිස්තානයට පමණක් නොව අපටත් එංගලන්තයටත් ඔස්ට්‍රේලියාවටත්
නවසීලන්තයටත් අනෙක් රටවලටත් එසේ ය.
කෙසේ නමුත් ඒ ඒ රටේ ප්‍රේක්ෂක ජනතාව ක්‍රීඩාව විඳින ආකාරය
ජය පරාජය දරාගන්න ආකාරය වෙනස් ය.
මහේල ජයවර්ධනට අනුව නම් හොඳම ප්‍රේක්ෂක ප්‍රජාව අපි ය. ඇත්ත
ය.
ඉන්දු-පාකිස්තාන අභ්‍යන්තර දේශපාලනය මෙන්ම අප වගේ රටවල දේශපාලනය
හෝ දේශපාලනඥයන්ගේ පැවැත්ම තිබෙන්නේ බෙදීම, එකිනෙකා අතර පවතින බෙදීම, පොදු සතුරන් මත
ය.
මෙය හොඳින් දන්නා ඉන්දු පාකිස්තාන මාධ්‍ය ක්‍රිකට් තරගවලටත්
මෙය රැගෙන එයි. දේශපාලනඥයන් ද එය භාවිත කරයි.
ඔය කෙසේ වෙතත් ඉන්දු පාකිස්තාන තරගවලින් පසු දෙරටේ ක්‍රීඩකයන්
සුහදශීලීව කටයුතු කරන ආකාරයට වුවමනාටවත් වැඩියෙන් උදාහරණ තිබේ.
ඒ නිසා ඉන්දීය ලොකු අයියාගේ දේශපාලන භූමිකාවක් හෝ පරාජයේ
විලී වසා ගැනීමක් යැයි මම පෞද්ගලිකවම විශ්වාස නොකරමි.
දේශපාලන රැඟුම් තිබේ. ඉන්දියාවේ ලොකු අයියා, ඊට දෙපැත්තෙන්
ඉන්න ලොකු අයියලා ගැනත් වෙනම කතා කළ යුතු ය. කතා කළ හැකිය .
ඉන්දු පාකිස්තාන ක්‍රීඩකයන්ගේ සුහදශීලීත්වය රසා කතා රස සිදුවීම්
අන්තර්ජාලයෙන් ඕනෑ තරම් සොයාගන්නට පිළිවන.
ඉන්දියාව මීට දශක එකහාමාරකට පෙර පාකිස්තානයට ගිය අවස්ථාවේ
රස සිදුවීම් ද බොහෝ ය.
විරාත් කෝලි ප්‍රසිද්ධ ක්‍රිකට් පිටියේ ආවේගශීලී ක්‍රීඩකයකු
ලෙස ය. එහෙත් පිටියෙන් එපිට ඔහු සංගක්කාර පන්නයේ චරිතය කි. සංගක්කාරට සමාන කිරීමක්
නොවේ.
අනෙක් අතට ඕනෑම පුද්ගලයකුගේ සුදු කළු හොඳ නරක පැති තිබේ.
මහේල මගේ ප්‍රියතම ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයා ය. මහේල නිසා ක්‍රීඩකයන්
ගෙදර ගියේ යැයි කොතරම් චෝදනා තිබුණා ද ? (සත්‍ය අසත්‍ය දන්නේ ඔවුනොවුන්ම පමණි).
විරාත් කෝලිගේ මහත්ම ගුණ මට ක්‍රිකට් මාධ්‍ය හමුවක පෞද්ගලික
අත්දැකීමක් ද තිබේ.
මනුෂ්‍ය ස්වභාව සිදුවීමෙන් සිදුවීමට වෙනස් වන්නට ඇති ඉඩ මහා
විශාල ය.
කෙසේ නමුත් ක්‍රීඩාව විඳීම ඒ සියල්ලට වඩා වැදගත් ය. අනෙක්
අතට ලේබල් ගැසීම නොකිරීම ඊටත් වඩා වැදගත් ය.
ක්‍රීඩකයන් බොහෝ අවස්ථාවලදී තරගය අතරතුරදී එකිනෙකා පරයා යන්නට
උත්සාහ කළ ද තරගයෙන් පසු ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනා ඉතා සුහදශීලී ය.
විරාත් කෝලි මීට අවුරුදු පහකට කලියෙන් මොහොමඩ් අමීර් ට පිත්තක්
තෑගි දුන්නේ ය.
