පාස්කු ඉරිදා ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය එල්ල කර අදට මාස තුනකි. අප්‍රේල් 21 වැනිදා මෙන්ම අදද ඉරිදාවකි. තිස් වසරක සිවිල් යුද්ධයෙන් පසුත් පාස්කු ඉරිදාවට පෙරත් බොහෝ ඉරිදාවල් සාමකාමීව ගෙවී ගියත් බොහෝ දේ සිදුව තිබිණි. එහි ප්‍රතිඵල දක්නට ලැබුණේ ගෙවුණු ලේ වැගිරුණු අප්‍රේල් 21 වැනිදාට යෙදී තිබූ පාස්කු ඉරිදාවේය.
ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන, අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ, කතානායක කරු ජයසූරිය, විපක්ෂ නායක මහින්ද රාජපක්ෂ යන මහත්වරුන්ගේ සිට රටේ ඉහළ පෙළේ මැති ඇමැත්තෝ සියලු දෙනා ඒ බව දැන සිටියහ. සරලවම ඔවුහු දැන සිටියහ.
පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරවලට මුල සෑදෙන්නේ අද ඊයක නොවන බව සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය. පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාර එල්ල වන දැන දැන ඒ බව නොසලකා හැරී ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන, අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ යන මහත්වරුන්ගේ සිට වත්මන් පාලනයේ උඩ සිට පහළ සිටින සියලු දෙනාට මොන අධිකරණයෙන් මොන යුක්තියෙන් නිදොස් කොට නිදහස් වුවත් ජනතා අධිකරණයෙන්, ස්වභාවධර්මයේ යුක්තියෙන් සහ ජනතා සාපයෙන් මිදිය නොහැක. ඒ බව දැන දැන ජනතාවට නොකී පක්ෂ විපක්ෂ මැති ඇමැත්තෝ උස් පහත් සියලු නිලධාරීන්ට එයින් මිදිය නොහැක.
සහ්රාන්ලාට වැඩෙන්නට ඉඩ දුන් පසුගිය පරිපාලනයටත් ඒ සියලු දෙනාටත් ජනතා අධිකරණයෙන්, ඒ විනිශ්චය සභාවෙන් මිදිය නොහැක. පක්ෂ විපක්ෂ භේදයකින් තොරව අප මේ සත්‍යය පිළිගත යුතුය.
පාස්කු ඉරිදාවෙන් පසුව ජනතාව, රටේ බොහෝ දෙනා හැසිරුණු ආකාරයට අප තවමත් රුධිරය අපේක්ෂාවෙන් බලා සිටින සමාජයක් බව හොඳින්ම පෙනී ගියේය. මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය මෙන්ම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන රනිල් වික්‍රමසිංහ යන පරිපාලනය දෙකම සුවපත් සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමේ භාරදූර කාර්යය සහ වටිනා අවස්ථාව ඉවතලූහ. එම වටිනා අවස්ථාව නොසලකා හැරියහ.
තිස් වසරක සිවිල් යුද්ධය, යුද්ධයකින් අවසන් කළ ද යුද්ධයට මුල පිරූ බොහෝ කරුණුවලට අද වනතුරුත් විසඳුම් සොයා නැති බව පැහැදිලිය. යුද්ධයෙන් පසුව එම ප්‍රශ්න විවිධාකාර මාදිලිවලින් පැමිණ තිබෙන අතර බොහෝ ප්‍රශ්න එදාටත් වඩා සංකීර්ණ වී තිබේ. වසර තිහකට හතළිකට පෙර තිබුණාට වඩා අද වනවිට එම ප්‍රශ්න සංකීර්ණ වී තිබේ. මුළු මහත් සමාජය තුළම වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වී තිබේ. ඒවා අළු යට ගිනි පුපුරු මෙන් දැවී දැවී තිබේ. අප සමාජය ඊට වතුර ඉහා ඒවා නිවා දමනවා වෙනුවට ගිනි පිඹිමින් පිදුරු දමමන් සිටී.
තම පැවැත්ම පමණක් අපේක්ෂා කරන පාලකයන්ගෙන් සහ ඒදාවේල ටුවර්ස් ජන සමාජයකින් අපට ඊට වඩා යමක් අපේක්ෂා කළ නොහැක. පාලකයන්ට බැනීමෙන් වත් ජනතාව ලෙස අප එකිනෙකාට දොස් කියා ගැනීමෙන්වත් වැඩක් නැත.
දේශපාලන වුවමනාව සහිත අවංක පාලකයන්ගේ අවශ්‍යතාව සුවපත් සමාජයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා අතිශය වැදගත් සහ අත්‍යවශ්‍ය බව කිව යුතුමය. ජනතාව අතර අවබෝධය ඇති කිරීමත් බුද්ධිමත් ජන සමාජයක් ගොඩනැගීමේ අවශ්‍යතාවත් ඇති බව නිරන්තරයෙන් සිහිපත් කළ යුතුය.
තිස් වසරක සිවිල් යුද්ධය අවසන් වී දශකයක් ගෙවී ගොස් ඇත. 2009 වසරේදී යුද්ධය අවසන් වීමෙන් පසුව අප ජීවත් වූයේ සිහින ලෝකයක බව පිළිගත යුතු සත්‍යයකි. කොටි නැගිටිනවා යන බිය ඇති කරමින්, මුස්ලිම් විරෝධයක් ඇති කරමින් වත්මන් ලෝක දේශපාලනයේ සිදුවන කිසිවක් සැලකිල්ලට ගනිමින් පාලකයෝ ඔවුන්ගේ පැවැත්ම තහවුරු කරගත්හ. ජනතාව ජීවත් වූයේ ද සිහින ලෝකවලය. එක් එක් කණ්ඩායම් ඉස්ලාමීය අන්තවාදය යැයි කියමින් දේශපාලකයන්ගේ පැවැත්ම තහවුරු කිරීමට කරන ලද ක්‍රියා පාස්කු ඉරිදාවෙන් පසු ‘අප කිව්වා නේද’ යනුවෙන් විමසූහ. තමන් කළ ජඩකම්, බලහත්කාරකම් සහ දේශපාලකයන්ගේ පැවැත්වම තහවුරු කිරීමට ඔවුන්ගේ පහසුව සඳහා මහජනතාව භේද බින්න කිරීමටත්, සරවලම මිනිස්සු කෙටවීමටත් කරන ලද ක්‍රියා සාධාරණීයකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියක ඔවුහු නිරත වූහ. එක් අන්තවාදයකට තවත් අන්තවාදයකින් පිළිතු-රු දෙන්නට යෑමෙන් ප්‍රශ්න හෝ ගැටුම් විසඳෙන්නේ හෝ නිරාකරණය වන්නේ නැත.
දූපතක සිටීම නිසාදෝ ජනතාව තුළ දූපත් හැඟීමත්, පාලකයන් ස්වකීය පැවැත්ම උදෙසා අනේක විධි අනියත බිය නිර්මාණය කරමින් සහ ජනතාව එකිනෙකා කෙටි වීමෙන් යන සිදුවීම් සමූදායට වඩා කිසිවක් මේ රටේ සිදුවන්නේ නැත.
වත්මන් ලෝක දේශපාලනයේ ආරක්ෂාව, විශේෂයෙන්ම ජාතික ආරක්ෂාව යනු සහ්රාන්ගේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයටත් වඩා තර්ජිත තත්ත්වයකි. සහ්රාන්ගේ ප්‍රහාරයෙන් සිදුවූ ජීවිත හානිය එයින් සුළු කොට තැකෙන්නේ නැත. එක් මනුස්ස ජීවිතයක් වුවද මනුස්ස ජීවිත 200ක් 300ක් වූවද ඒවා මනුස්ස ජීවිතය. සහ්රාන්ලාගේ ප්‍රහාර මාලාවෙන් පසුව හෝ මේ රටේ පාලකයන්ගේ ඇතුළු බොහෝ දෙනාගේ දෑස් විවර වීම සතුටට කරුණක් වුවත් පලදායී යමක් වනවාද යන්න සැක සහිතය. අද වනවිට ලෝකයේ බලතුලනය වෙනස් වෙමින් තිබේ. රාජ්‍ය නොවන ක්‍රියා කරන්නන්ගේ (ත්‍රස්තවාදීන්, අන්තවාදීන්, බහුජාතික සමාගම්, රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන) යනාදියේ ක්‍රියාකාරීත්වය බෙහෙවින් බලවත් හා ශක්තිමත් වෙමින් තිබේ. ලෝකයේ යථාර්ථය තේරුම් ගැනීම රටේ පාලකයන් සහ ජනතාව අත්‍යවශයෙන්ම කළ යුත්තකි. ජනතාව නිද්‍රාශීලී හෝ බෙදී වෙන්වී ගිය කළ, ජනතාව අතර සමඟය අන්තයටම නැති වී ගිය කල පාලකයන් එකී යථාර්ථය වුවමනාවෙන්ම සඟවා දමනු ඇත.
අවසානයේදී කියන්නට ඇත්තේ පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය ද දේශපාලනීයකරණය වී අවසානයේදී ඊට වගකිව කිසිවකුත් නැති වීමය. ජනාධිපතිවරයා, අගමැතිවරයා අතර තිබූ අර්බුදය පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරය එල්ල වීමත් එය වළක්වා ගැනීමට කටයුතු නොකිරීමටත් ප්‍රධාන හේතුව බව අමතක නොකළ යුතුය. ජනාධිපතිවරයා, අගමැතිවරයා සිට පාලන තන්ත්‍රයේ සියලු දෙනා ඊට වගකිව යුතුය. රටට ආදරේ යැයි කියන ජනතාවට ආදරේ යැයි කියන ජනතා නියෝජිතයෝ මහජන නියෝජිතයෝ ද උවදුර දැන නිහඬව සිටියහ. එහෙත් අද කිසිවකුත් නැත. ජනතාව නැවත නැවත පීඩාවට පත්වෙමින් සිටිති. මාස තුනක් ගොස් ඇත. පාලකයන් නැවත වරක් ස්වකීය පැවැත්ම තහවුරු කරගැනීමේ සටනේය. ජනතාව එදා වේල ටුවර්ස්ය. දිනෙන් දින පීඩාවට පත්වෙමින් සිටිති. තම ආදරණීයයන් අහිමි වූ පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරවල විපත්කරුවෝ තවමත් හැඬූ කඳුළින්ය.
