කම්කරුවා

කම්කරුවා යනු කවුරුන්ද ? අද කම්කරු දිනය දේශපාලන පක්ෂවල දිනයක් බවට පත්ව ඇත. දිනෙන් දින උග්‍ර වෙමින් මෙම දිනයේදී අපට නිරන්තරයෙන් ඇසෙන්නට ලැබෙන්නේ කම්කරුවන්ගේ සටන් පාඨ නොව, දේශපාලන පොර පිටියේ, දේශපාලන පක්ෂවල සටන් පාඨය. කම්කරු දින පෙළපාලී දේශපාලන පක්ෂවල සාමාජිකයන්ගෙන්, රුපියල් පන්සීයට, දාහට, බත් පැකට් එන ගම්වල ජනතාවය. ඔවුන් එසේ ඇයි ද තවත් පැතිකඩය.

අද කම්කරුවා යනු කවුරුන්ද යන්න නිර්වචනය කරගැනීමට ඉතා වැදගත්ය. සිය අතපය පමණක් වෙහෙසවා වැඩ කරන්නා පමණක් කම්කරුවන් වන්නේ ද ? ගුරුවරුන්, පුටුවක් මත ඉඳගෙන මෙය ලියන මාගේ වර්ගයේ පිරිස් කම්කරුවන් නොවන්නේ ද? පරිගණකයක් ළඟ ඉඳගෙන වෙනත් රැකියාවක් කරන්නෙක් කම්කරුවකු නොවන්නේ ද ? අයිතිකරුවන් හැරෙන්නට අන් සියලු දෙනා කම්කරුවන් ද ? ස්වයං රැකියාවක් හිමි පුද්ගලයකු කම්කරුවකු නොවන්නේ ද ? වැඩ කරන ජනතාව, රටක ශ්‍රම බලකායට අයත් සියලු දෙනා කම්කරුවන් ද ?

කම්කරු දිනය නිර්වචනයේ සිටම අපි මහත් අර්බුදයක සිටින්නේ යැයි මම විශ්වාස කරමි. කෙසේ හෝ දේශපාලන පක්ෂයකට කම්කරු දිනය සැමරීමේ අයිතියක් නැතැයි මා කියන්නේ නැත. එහෙත් වැඩ කරන ජනතාව උගුකසට තබමින් දේශපාලකයන් නටන නරි නාඩගම් නැවැත්විය යුතුය. 

බස් රථවලට නැග පොත් විකුණන මිනිසුන්ගේ සිට සියලු වැඩ කරන ජනතාවට කම්කරු දිනයේ අයිතිය හිමි විය යුතුය. සෑම පුද්ගලයකුගේම ජීවිත, ජීවන තත්ත්වය යහපත් කිරීමේ හැකියාවක් ආණ්ඩුවකට හෝ වෙනත් කිසිම බලවේගයකට ඇතැයි සිතීම විහිළුවකි. එය එසේ වන්නේ නැත. එහෙත් පාරේ සිඟමන් යදින පිරිස, සපත්තු මහන පිරිස, බස් රථවලට මාරු වෙමින් පොත් විකුණන පිරිස අඩු කර ගැනීමේ හැකියාවක් පාලකයන්  සතුව ඇත. රටේ වැඩ කරන ජනතාවගේ පවත්නා අර්බුදවලට විසඳුම් දීමේ හැකියාවක් ආණ්ඩුවලට ඇත. 

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා

27.04.16

කොස්ස

කොස්ස , ඉදල කියන්නේ අප ගෙවල්වල නරන්තරයෙන් භාවිතයට ගන්න දෙයක්. පිරිසුදු කිරීම සඳහා භාවිත කරන උපකරණ දෙකක්. නිරන්තරයෙන් පිරිසුදු කරද්දි, අතුගාද්දි, කොස්සේ කෙඳිත්, ඉදලේ ඉරටුත් ගෙවිලා යනවා. සමහර විට භාගයක් යද්දිම, මේ දෙකෙන් කරන්න ගත්තු රාජකාරිය හරියට වෙන්නේ නැහැ. එහෙම වුණාමත්, අලුතෙන් ඉදලක් හෝ කොස්සක් ගන්න වෙනවා. ඒක තමා ස්වභාවය. අනික එහි වගකීම තියෙන්නේ අපට. මොකද අපට අවශ්‍ය කොස්ස හෝ ඉදල තෝරාගන්නේ අප විසින්මයි.

අපි කාලයත් සමඟ යාවත්කාලීන විය යුතුයි. භෞතික හා කායික කියන දෙකම යාවත්කාලීන විය යුතුයි. මනුස්ස සබඳතාවල පටන්, අපි භාවිත කරන පොත් පත්, කියවන පත්තර, බලන චිත්‍රපට, ජංගම දුරකතන ආදියේ සමාජ වෙනසටත්, තාක්ෂණ, ආර්ථික වෙනස්කම්වලටත් අනුගත වෙන්න ඕනේ. එහෙමයි කියලා, වැරැදි දේවල් බදා ගත යුතු හෝ, එන හැම පොතම, එන හැම අලුත් ජංගම දුරකතනය ගන්න ඕනේ නැහැ.

කොස්සේ කෙදි ගෙවිලා ගියාම, ඉදලේ ඉරටු ගෙවිලා ගියාම අපි අලුත් කොස්සක්, ඉදලක් ගන්න ගෙවත්තේ හා මිදුලේ පිරිසුදු කිරීමේ කටයුතු දිගටම කරගෙන යන්න. ජීවිතයේදී පවා එහෙමයි. කාලයක් තිස්සේ එකම දේ කරගෙන ගිහින්, ඒකාකාරි වෙනවට වඩා යාවත්කාලීන වීම ජීවිතය අලුත් විදියකට දකින්න වගේම සතුටින් සිටින් විශාල හේතුවක්. ඔබ දැනට කරන දෙයක්, අලුත් තාක්ෂණික ක්‍රමයක් භාවිත කරලා උත්සාහ කරන්න. අන්න ඒ වගේ තමා ජීවිතේ අනෙක් දේවල්. ගෙදර කුණු ටික අතුගාලා දාන කොස්ස ඉදලත් ගෙවිලා ගිහින්, කොසු ලීය ගෙදර මුල්ලකට විසික් වෙන්න පුළුවන්.

ඒ නිසා ජීවිතේ ගැන අලුත් විදියට හිතන්න. තමන් අද කරන දෙයක්, හෙට අලුත් විදියකට කරන්න උත්සාහ කරන්න. ජීවිතේ ගොඩක් වෙනස් වේවි.

හර්ෂණ
22.04.16

පුංචි දරුවන්ට අවුරුද්ද කියන්නේ පුදුමාකාර අත්දැකීමක්. උන්ට ඉස්කෝලේ නිවාඩු ලැබෙනකන් බලාගෙන ඉන්නේ. ඒ අගෝස්තු, දෙසැම්බර් නිවාඩුව වඩා අලුත් අවුරුදු නිවාඩුව උන්ට මාර අත්දැකීමක්. කතෝලික දරුවන්ට දෙසැම්බර් මාසේත්, මුස්ලිම් දරුවන්ට රාමසාන් මාසයත්, ඔය විදියට ඔය නිවාඩු කාලවලට විවිධාකාර අත්දැකීම් තියෙනවා. කැවුම්, කොකිස් කන්න කතෝලික, මුස්ලිම් යාලුවෝ මට ඕනෑ තරම් ඉන්නවා. අප්‍රේල් නිවාඩු සති දෙකක් කරලා අපි කරන්නේ මොක්ක ද ? මේ පුංචි දරුවන්ට ගමකට ගිහින් එන්න නිදහසක් වෙලාවක් නැහැ. අප්‍රේල් නිවාඩුවෙනුත් බාගයක් අමතර පන්තිවලට. මේ කරුණට වඩා වෙනත් දෙයක් ගැනයි, මම කියන්න යන්නේ.

රටේ බොහෝමයක් අවුරුද්ද සමරනකොට, බොහෝමයකට ඒ අවුරුද්ද සමරන්න වෙන්නේ නැහැ. පිරිසක්, වීදිවල හිඟ කනවා. පිරිසක් හිර ගෙවල්වල, තවත් පිරිසක් ඉස්පිරිතාලවල ඇඳන් උඩ, තවත් පිරිසක් ඇඳන් උඩ ඉන්න අයට සාත්තු සප්පායම් කරනවා. බෙහෙත් දෙනවා. නර්ස්ලා, දොස්තරලා, හමුදාවේ, පොලිසියේ පිරිස් මේ විදියට අවුරුද්ද සමරන්න අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නැති බොහෝමයක් දෙනා ඉන්නවා. 

අපේ බහුතරයක් මිනිස්සු ඇඳුම් ගන්නේ මහාපරිමාණ සාප්පුවලට. එය මටත් බොහෝමයකටත් අදාළ කරුණක්. ඉඳලා හිටලා අපි පොඩි කඩවලටත් යනවා. ඒ අතරේ ඔය ඇඳුම් පැළඳුම්, නැතිනම්, කෙසෙල් ඇවරි ටික, ගස්ලබු ටික, නැත්නම්, එළවළු සෙල්ලම් බඩු ඔය ටික විකුණලා, අලුත් අවුරුද්දට මොකක් හරි දෙයක් කරගන්න බලන පුංචි වෙළෙන්ඳෝ ඉන්නවා. අපේ මිනිස්සු ඒ ඒ තැන්වලින් බඩු නොගන්න හේතු කිහිපයක් තියෙනවා. එකක් බඩුවල ගුණාත්මකභාවය. ඒ වගේම ඒ තැන්වල සමහර මිනිස්සුන්ගේ හැසිරීම.

මේ ඔක්කොම පැත්තකින් තියමු. අපි දන්නව කොටසක් හොඳට අවුරුද්ද සමරනකොට තවත් පිරිසක් අමාරුවෙන් පුංචි පුංචි දේවල් ටිකක් එකතු කරගෙන අවුරුද්ද සමරනවා. ඒත් එක්කම අවුරුද්ද කොයිම විදියකටත් සමරගන්න බැරි, අවුරුද්ද සමරන මිනිස්සු, දිහා බලාගෙන හූල්ලන, මිනිස්සු කොච්චර ඉන්නව ද ? මේ හූල්ලන එක වැරැදි විදියට තේරුම් නොගන්නවා නම් මම කැමැතියි. අනිත් දරුවෝ අලුත් ඇඳුම් ඇඳගෙන යද්දි, ඒ ගැන දුක් විඳින දරුවෝ, දරුවන්ට අලුත් ඇඳුමක් අරන් දෙන්න බැරි වුණ නිසා, හිත පිච්චි පිච්චි ඉන්න අම්මලා තාත්තලා කොච්චර ඉන්නවා ද? 

ඒ නිසා අපි සමරන අවුරුද්දට යහපත් අර්ථයක් දෙන්න පුළුවන්නම් වටිනවා. බොන නොබන එක එක පුද්ගලයාගේ කැමැත්ත මත තීරණය වෙන දෙයක්. මස් කනවද නැද්ද කියන එක තීරණය කරන්න ඕනේ තමන්. ඒත් තමන්ගේ කැමැත්ත අන් අයට බාධාවක් නොවිය යුතුයි. තමන් අවුරුද්ද සමරද්දි, තවත් බොහෝමයක් පිරිස් ඒ වාසනාව නැතිව දුක් වෙන බව හිතා තියාගෙන, අර්ථයක්, සතුටක් තියෙන විදියට අවුරුද්ද සමරන්න පුළුවන් බොහොමයක් වටිනවා කියලා මම විශ්වාස කරනවා. 

ඔබ රතිඤ්ඤා පත්තු කරද්දි, ඉන් ගෙදර හුරතලේට ඇති කරන බල්ලෝ කොච්චර අපහසුතාවකට පත් වෙනවද කියන සරල තේරුම් ගන්න පුළුවන්නම්, අපිට මේ සමාජය යහපත් තැනක් කරන එච්චර අමාරු දෙයක් නෙමෙයි. මොකද ඒ සත්තුන්ට, එයින් දැනෙන්නේ මොකක්ද කියලා කියාගන්න වත් හැකියාවක් නැහැ. අපේ බල්ලා පුටුව යට හැංඟෙනවා. එයින් තේරුම්ගන්න පුළුවන් එකම දෙය, රතිඤ්ඤා නිසා, උන්ට යම්කිසි අපහසුතාවක් ඇති වෙනවා කියන දෙයයි. ඒ නිසා තමන්ගේ සතුට අනුන්ට හිරි හැරයක් නොවන අලුත් අවුරුද්දක් කරගන්න. සමහර දේවල් සමහර වෙලාවට ප්‍රායෝගික නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් හැකි සෑම අවස්ථාවකම තමන්ගේ සතුට අනිත් අයට හිරි හැරයක් නොවෙන්න වගා බලාගන්න, ඒ වගේම තමන් සතුටු වෙද්දි තවත් පිරිසක් දුකින් ඉන්න බවත් මතක තියාගන්න. ඔබ සැමට සුබ අලුත් අවුරුද්දක්. ජයෙන් ජය. 

 හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා

2016.04.12

පුංචි කාලේ අපි අලුත් අවුරුද්ද කියන්නේ රජ මඟුලක්. ගෙවල්වලට කෑම බෙදන්න යන, නැදෑ ගෙවල්වලින්, නැන්දලා මාමාලාගෙන්, සල්ලි තෑගි, ඇඳුම් ඔහොම දේවල් ලැබෙනකොට තියෙන සතුට නිම කරන්න බැහැ. මට මතකයි, අවුරුද්දට කලින්, මායි චූටි අයියයි, මේසයක් යට හැංගිලා අවුරුද්ද හදපු කැවුම් මුට්ටියක් ඉවර කළා. අවුරුද්ද ආච්චි හදපු අලුවා කන එක තමා මම ආසම දේ. මේ විදියට කාලයත් අපි තරුණයෝ වෙද්දි අපි පොඩි කාලේ තිබුණු සමහර දේවල් අද අපේ නංගිලා මල්ලිලාට නැහැ. ඒක අතකට දුකක්. ඔවුන්ටත් ඒ දේවල් අත්දකින්න තිබුණා නම්, හොඳයි. අපි කරපු දේවල් අද පොඩි උන් කරන්නේ නෑ වගේම, අපේ අම්මලා තාත්තාලාගේ පරම්පරාවට, ඒ වගේම අපේ වැඩිමල් සහෝදර පරම්පරාව කරපු දේවල් අපි කළේ නැහැ. ලෝකේ හැටි එහෙමයි. හැබැයි මිනිස්සු විදියට, ජීව විද්‍යාත්මක ඒ ඒ කාලවලදී දැනෙන දේවල් වෙනස්. අද මට අවුරුද්ද කියන්නේ ඒ තරම් ම දෙයක් නෙමෙයි. ඒත් අපේ අම්මලාට ඒ අවුරුද්ද තාමත් සුවිශේෂී දෙයක්. අවුරුද්දට කරන බොහෝ දේවල්වලට සංස්කෘතිය විදියට වගේම විද්‍යාත්මක හේතූ කාරණාත් තියෙනවා. එක් උදාහරණයක් ගන්නම්. අපේ නොනගත කාලය, බලන්න. මේ නොනගත කාලය, එක අතකින් කතෝලික ආගමේ, චතාරික සමයටත්, මුස්ලිමේ ආගමේ, උපවාස කාලයත් ටිකක් සමානයි කියලා මම විශ්වාස කරනවා. ආගමක් ඇදහීම හෝ ජාතියක් ගැන කතා කිරීම ඕනෑම පුද්ගලයකුගේ අයිතියක්. ඒ ඇදහිලි විශ්වාස මත කටයුතු කිරීම ඔවුන් සතු දෙයක් . එහෙත් අය අන් අයගේ අන් ආගම්වල, ජීවිතවලට තර්ජනයක් බාධාවක් නොවිය යුතුයි. ආගම්වල ගත යුතු දෑ සහ නොගත යුතු දෑ බොහෝමයක් තියෙනවා වගේම, විද්‍යාත්මකව බොරු කියලා ඔප්පු කරපු බොහෝ දේවල් තියෙනවා. ඒ වගේම අද ඒ කාලේ ශාස්තෘරුන් කියූ බොහෝ කරුණු වෙනස්වෙලා. අද ආගම් බොහෝමයක්, ඉන්න ප්‍රධාන පිරිස් තමන්ගේ පැවැත්වම උදෙසා වෙනස් කරගෙන. මෙය කාලයක් තිස්සේ සිදුවුණු දෙයක්. අපි නොනගත කාලය ගැන කතා කරපු. මේ නොනගත කාලය, සාමාන්‍යයෙන් හඳුන්වන්නේ නැකත් නැති කාලයක් කියලා. මේ කාලයේදී ආගමික කටයුතුවල නිරත වෙන්න කියලා, තමා බොහෝ පිරිස් කියන්නේ. මේ කාලය තුළ කිසිදු වැඩක් නොකර, ආහාර පාන නොගෙන සිටිය යුතුයි යන අදහස තමයි කාලයක් තිස්සේ පැවැත එන්නේ. ඒත් අපි දේ කරනවා ද? මේ කාලයේදී සිත එක්තැන් කරගන්න, එක ප්‍රතිපත්තියක් රැකීම යැයි හඳුන්වාදෙන්න පුළුවන්. කතෝලිකයෝ චතාරික සමය හරියට පිළිපදිනවා ද ? මුස්ලිම් ආගමිකයෝ හරියට උපවාසයේ යෙදෙනෙවා ද ? මේ වා හරිම අර්බුදකාරියි. මේ තුනේම මම දකින පොදු ලක්ෂණය, එක අරමුණක පිහිටුවා කටයුතු කිරීම, එහෙමත් නැතිනම්, ප්‍රතිපත්තියක් රැකීම යනුවෙන් හඳුන්වා දෙන්න පුළුවන්. ඉතිං මේ අවුරුද්දට අපිට එක ප්‍රතිපත්තියක ඉඳන් කටයුතු කරන්න පුළුවන්ද ? අපේ තාත්තා මේ නොනගාත හරියට රැකපු කෙනෙක්. සමහර අවුරුදුවලදී ඇරෙන්න. අපේ ඉස්කෝලේ බුද්ධි සර් තමයි, මේ ගැන මුලින්ම ප්‍රසිද්ධියේ කතාකරපු මම දන්න කෙනා. ඒ අපි උසස් පෙළ ලියන කාලේ. නොනගතය හැමෝටම අදාළයි. එය කතෝලිකයන්, මුස්ලිම් ආගමිකයන්ට, හින්දු ආගමිකයන්ට, ආගමක් අදහන්නේ නැති හැමෝටම අදාළයි. නොකා නොබී ඉන්නවා කියන දේ මේකෙන් අදහස් කරන්නේ නැහැ. එක අරමුණක පැය කිහිපයක් සිටීමයි. මෙය ඕනෑම කෙනෙක්ට කරන්නත්, නොකරන්නත් පුළුවන්. පන්සල් යන්නත් පුළුවන්, නොයා ඉන්නත් පුළුවන්. මේ කාලයේදී නිදා ගන්නත් පුළුවන්. එය තීරණය වන්නේ ඒ පුද්ගලයාගේ කැමැත්ත මත. හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා 2016.04.12
 

උපන්දා සිට අපි විවිධ ආසාවන් බලාපොරොත්තු පොදි බැඳගෙන ජීවත්වෙනවා. මේ පොදිවලින් හැම එකක්ම අපිට ඕන විදියට ලැබෙන්නේ නැහැ. අපි ජීවිත අවසන් කරන්නේ ආරම්භ කරපු විදියට නෙමෙයි. නැත්තටම නැති වුණු මිනිස්සු ඒ ඔක්කොම අමතක කරලා ජීවිතය සාර්ථක කරගන්නවා. ජීවිතයට අගයක් එකතු කරගන්නවා. බොහෝ සැප සම්පත් එක්ක ජීවිතය ආරම්භ කරන මිනිස්සු නැත්තටම නැති වෙනවා.

අපි හිතන පතන හැම දේම කරන්න අපට අවස්ථාව ලැබෙන්නේ නැහැ. හිතුවොත් කරන්න බැරි දෙයක් නැහැ කියන සමාජය, අනෙක් අතට දෛවය කියලා දෙයක් තියෙනවා කියනවා. අපේ ගමන කලින්ම තීරණය වෙලා තියෙනවා කියනවා. මෙහෙම අතර මං වුණු ජීවිත කරන අපි, වෛද්‍ය විද්‍යාවෙන් උඩටම ගිය මිනිස්සු කාර් එකේ දෙහි ගෙඩි තුනක් එල්ල ගන්නවා.

මේකයි අපේ ජීවිතය. එදා වේල කන්න නැති මිනිස්සු, ඔය මුකුත් නැතිව, ඒක වේලක් හොයා ගන්න දුක් මහන්සි වෙනවා. ඒ මිනිස්සුන්ගේ එකම අරමුණ, බඩට මොනවාහරි දාගන්න එක. අපේ අම්මලා තාත්තලා බහුතරයකුත් ඊට වෙනස් වෙන්නේ නැහැ. අපේ බහුතරයක්. උපදිනවා, ඉගෙන ගන්නවා, රස්සාවක් කරනවා, දරුවෝ හදනවා, ඔය සාම්ප්‍රදායික දේවල් ටික කරලා මැරිලා යනවා.

මේ අපි හැමෝගෙම ජීවිතවල ආස කරන එක දෙයක් හරි තියෙනවා. එක් නොබෙල් තෑග්ගක් දිනා ගන්න එක වෙන්න පුළුවන්. කැලේකට වෙලා සත්තුන්ගේ ඡායාරූප ගන්න එක වෙන්න පුළුවන්. ඔය විදියේ මොකක්හරි වෙන්න පුළුවන්. පත්තර රස්සාවේදී මම අත්දැකපු දෙයක් තමා හැම තිස්සේම මම ආස දේවල් ලියන්න ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒත් වෘත්තියක් විදියට නියැලෙන නිසා, එවැනි දේවල් කරන්න වෙනවා

. 

මම දන්න ඡායාරූප ශිල්පියෙක් ඉන්නවා, ඔහු කැමැති වෙනත් ආකාරයක ඡායාරූප ගන්න, එහෙත් ඔහු යොදවලා තියෙන්නේ ක්‍රීඩා ඉසව් ආවරණය කරන්න. බොහෝ අවස්ථාවලදී කුමක් හෝ බාධාවක් අපි ඉදිරියට පැමිණෙනවා.

අපේ ජීවිතවල අපි කරන රස්සවා, අපි ආස දේ නොවෙන්න පුළුවන්. ඒත් අපි ආස දේ කරන්න වෙලාව හොයාගන්න ගමන්, අපේ වෘත්තීය ජීවිත සාර්ථක කරගන්නත් අපිට හැකියාව ලැබේවි. 

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා  

2016.04.08

විරාත් කෝලි සහ සචින් තෙන්ඩුල්කාර්

විරාත් කෝලි දක්වන දස්කම් සමඟ සචින් තෙන්ඩුල්කාර් සහ කෝලි සමාන කිරීමේ දැඩි උත්සාහයක බොහෝ පිරිස් නිරත වීම හාස්‍යයට කරුණකි. එය සංගක්කාර හා බ්‍රැඞ්මන් සමාන කිරීමේ උත්සාහය මෙනි. නූතන බ්‍රැඞ්මන් සංගක්කාර යනුවෙන් හැඳින්වීමත්, සංගක්කාර හා බ්‍රැඞ්මන්  සමාන කිරීමට යෑමත් දෙකකි. නූතන තෙන්ඩුල්කාර් කෝලි යනුවෙන් පැවැසීම කළ හැක්කකි. එහෙත් තෙන්ඩුල්කාර් ට කෝලි, මහේල හෝ සංගක්කාර සම කළ නොහැක.

ඩොන් බ්‍රැඞ්මන් යනු ඩොන් බ්‍රැඞ්මන්ය, සංගක්කාර යනු සංගක්කාරය, මහේල යනු මහේලය, අරවින්ද යනු අරවින්දය, පොන්ටින් යනු පොන්ටින්. කෝලි දක්ෂයෙකි. කාලයකට දකින්නට ලැබෙන ක්‍රීඩකයෙකි. මේ සම්බන්ධයෙන් මා දුටු හොඳම කොමෙන්ටුව දමා තිබුණේ ද ඉන්දියානුවකු වීම සතුටට කරුණකි. 

පසුගිය පස් වසරක කාලයේදී පිතිකරුවන්ට තර්ජනයක් විය හැකියි කිව පන්දු යවන්නන් සිටියේ අතළොස්සකි. මාලිංග, ඬේල් ස්ටේන් ඒ කිහිප දෙනාගෙන් දෙදෙනෙකි. සචින්, ඩ්‍රාවිඞ්, සනත්, මාවන්, අරවින්ද එක යුගයක ක්‍රීඩකයෝය. සංගක්කාර, පොන්ටින්, මහේල, මයික් හසී, මයිකල් ක්ලාක් තව යුගයක ක්‍රීඩකයෝය. චන්දිමාල්, තිරිමාන්න, රහානේ, කෝලි, තවත් යුගයක ක්‍රීඩකයෝය.

එහෙයින් එක් එක් යුගවල හෝ එකම යුගයක ක්‍රීඩකයන් සමාන කිරීම අනුවණ කමකි. ඔවුන්ගේ දස්කම් මත සාපේක්ෂ සංසන්දයක් කළ හැකි වුවද, මේ බොහෝ ක්‍රීඩකයන් ක්‍රීඩා කරන්නේ විවිධ තත්ත්ව යටතේය. එමෙන්ම ඒ සියලු දෙනාම අති දක්ෂයෝය. මේ අති දක්ෂයන් අතරින් වාසනවා පිහිටන්නේ කිහිප දෙනකුට පමණි. සචින් නිසා, පොන්ටින්, ඩ්‍රාවිඞ් එතරම් කැපී පෙනුණේ නැත. මහේල සංගක්කාර නිසා තිලාන් සමරවීර කණ්ඩායමට සැපයූ දායක්තවය වැඩිය දැනුණේ නැත. මයිකල් ක්ලාක්, මයික් හසී, මේ සියලු සුවිශේෂී ක්‍රීඩකයෝය. එබැවින් ඔවුන්ගේ දක්ෂතාව රස විඳීම අන් හැම දෙයකටම වඩා රසවත්ය. කෝලි ටෙසට් තරගයක ත්‍රිත්ව ශතකයක්, වාර්තා කරනු දැකීම මීටත් වඩා රසවත් වනු ඇත. ඒ ඔහුගේ ඩ්‍රයිව් පහරවල් එතරම් ලස්සනය.

හර්ෂණ

01.04.16

ඉන්දියාව පරදිනවට අපි කැමැති ඇයි ?

මේ ප්‍රශ්නයට උත්තරයක් මම දන්නේ නැහැ. එහෙත් පුංචි කාලේ ඉඳන් මම ඩ්‍රාවිඞ්, තෙන්ඩුල්කාර්, ෂෙවාග්, කුම්බ්ලේ, යුවරාජ්, ප්‍රවීන් කුමාර්, විනෝද් කම්බිලි, අසරුදීන්, රෝහිත් ෂර්මා වගේ ක්‍රීඩකයන්ට පුදුමුකාර ආසවක් තිබ්බේ. තෙන්ඩුල්කාර් ගැන තිබ්බ හැම ලිපියක්ම කියෙව්වා. ඉන්දියාවට මගේ අකැමැත්ත එන්නේම ක්‍රීඩකයන් සම්බන්ධයෙන් නොව, ඔවුන් පාලනධිකාරිය මුදල් බලයත් සමඟ කරගෙන ගිය, අත්තනෝමතික ක්‍රියා කලාපයටයි.

ක්‍රිකට් ලොව ධනවත්ම ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය ලෙස සැලකෙන ඉන්දීය ක්‍රිකට් පාලක මණ්ඩලය අනෙ-කුත් පාලක මණ්ඩලය සිය අණසකට ගන්නේ අන්තර්ජාතික ක්‍රිකට් කවුන්සිලයේත් පාලනය අතට අරගන්න ගමන්. මේ සියල්ල පිටියටත් එක එක ආකාරවලින් බලපානවා. මට ඒ හැරෙන්නට ඉන්දීය කණ්ඩායම සමඟ තරහක් නැහැ.

ඉන්දියාව සමඟ ඊඩන් ගාර්ඞ්න් පිටියේ පැවැති තරගයකදී කණ්ඩායම් දෙකම හාරසියේ කඩ ඉම පසු කරනවා. ඒ අවස්ථාවේදී ෂෙවාග් කියනවා ලංකාව දින්නා නම් මම කැමැතියි කියලා. අදටත් කෝලි බැට් කරනවා බලන්න මම ආසයි. ඊටත් වඩා ආසයි රෝහිත් ෂර්මා බැට් කරනවා බලන්න.

එහෙත් අපි අද කොතරම් පහත් මට්ටමකට වැටිලා ද? බලාගෙන ගියාම අපි ඉන්දියාවේ ප්‍රේක්ෂකයෝ වගේ, අපි ඉන්දියාවේ ක්‍රීඩකයන්ගේ ගෙවල්වලට ගිනි තියනකම් බලාගෙන ඉන්නවා. ලංකාවේ සිංහල බෞද්ධ කියන අපි ද මේ ? පාකිස්තාන හම්බයෝ කියලා බනින කට්ටියම, ඉන්දියාව හා පාකිස්තානය අතර තරගයකදී ඉන්දියාවට බනිනනවා. මම පෞද්ගලිකවම දන්න මගේ මුස්ලිම් යාළුවෝ ඉන්දීය කණ්ඩායම දිනනකම් බලාගෙන හිටියා. ඒ ක්‍රීඩාවට තියෙන ආසවට. 

ලංකාවේ ගැහැණු ළමයෙක් ඉන්දියාවට සහයෝගය දක්වන කොට බුකියේ, සමහර අය හැසිරුණු විදිය ගොඩක් අයට මතක ඇති. ඕනෑම ක්‍රීඩාවකදී තමන් කැමැති රටකට සහාය දැක්වීමේ අයිතිය ඕනෑම කෙනෙකුට තියෙනවා. එය ක්‍රීඩාව මත ක්‍රීඩකයන් මත තීරණය විය යුත්තක්. එහෙම නැතුව එයට ආගම්, ජාතීන් මුල් නොවිය යුතුයි. 

හර්ෂණ

01.04.16