සුබ ගමන් මැංගි

 

දේශපාලනඥයකු ඝාතනයට ලක්වූ හෝ මරණයට පත්වූ අවස්ථාවක් දුකක් නොදැනෙන තරමට අපට දේශපාලනඥයන් අප්‍රිය වී තිබේ.

කුඩා කාලයේ සිට තිබූ පත්තර කියවීමේ වුවමනාවත්, තාත්තාගේ වෘත්තියත්, පවුලේ පිරිස් අතර තිබූ දේශපාලන කතාබහත්, හැදී වැඩුණු ගුරුවරුන් දේශපාලනය ගැන කතා කිරීමත් නිසා කුඩා කාලයේ සිටම දේශපාලන ඇඟේ ගෑවී තිබිණි.

එවැනි පසුබිමක දේශපාලනඥයකුගේ මරණයක් හද කම්පා කළ අවස්ථා තිබුණේ දෙකක් පමණි.

එකක් ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ගේ ඝාතනය යි. දෙවැන්න ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ ගේ ඝාතන යි.

මේ දෙකම සිදුවෙද්දි මා ඉතා කුඩා ය. දේශපාලන අවබෝධය දැන් තරම් වත් තිබුණේ නැත.

ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ගේ ඝාතනය ගැන දැනගත්තේ රූපවාහිනියෙනි. ඒ කාලේ ගෙදර තිබුණේ බ්ලැක් ඇන්ඩ් වයිට් ටීවී එක්ක ද කොහේද ය. ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ ගේ ඝාතනය කන වැකුණේ දහම් පාසල් ඇරී ගෙදර එමින් සිටියදී ය. ඒ පාරේ පසු කරමින් සිටි ගෙදරක තිබූ රේඩියෝවකිනි.

පස්සේ දවසක පත්තරයකට යවන්නට ප්‍රින්ට් කරපු ෆොටෝවක් තාත්තා ගෙදර ගෙනැවිත් තිබිණි.

ඊට පස්සේ කම්පනයක් ඇති කළ මරණය මංගල සමරවීර ය.

මංගල ගැන බොහෝ විවේචන තිබේ. ගැටලු , ප්‍රශ්න තිබේ.

එහෙත් ඔහුට කැමැති ය. හැමෝගේම කිල්ලෝටවල හුණු තිබුණ ට අපි හැමෝටම කැමැති වෙන්නේ නැත.

ඒත් මංගලට කැමැති ය. දේශපාලනඥයකු මියගිය විට දුකක් ඇති වුණේ අවුරුදු දහයකටත් වඩා වැඩි කාලයකට පස්සේ ය.

සුබ ගමන් මැංගි.

ඡායාරූපය - https://www.gaystarnews.com/article/sri-lankas-foreign-minister-threatened-arrest-after-voting-gay-rights-un100615/ 

ඝාතන සංස්කෘතිය

 

 ඡායාරූපය ඉෂාර එස්. කොඩිකාර 

අප නිදහස ලබා මේ වනවිට දශක හතක්, කොටින්ම අවුරුදු 70ක වඩා ගෙවී ගොස් තිබේ.

මේ වසර හැත්තෑවකට වඩා කාලයේ දී මේ රටේ ඝාතන සංස්කෘතියක්, මානව හිමිකම්, අනෙකාගේ ගෞරවය නොසලකන, අනෙකාට ගරු නොකරන, සරලවම අප උදේ හවස කියන බණ නොඅසන ජරාජීර්ණ රටක් අශිෂ්ට රටක් බවට පත්ව තිබේ.

සිංදුවට බණ කියන බණ අහන රටක් වුව ද අපි අනෙක් හැම දෙයම අහන එහෙත් බුදු බණ පමණක් නොඅසන රටක් බවට පත්ව තිබේ.

නිදහසින් පසු ගෙවී ගිය වසර ගණනාවක කාලයේදී අප රට තුළ ඝාතන සංස්කෘතියක් නිර්මාණය වූ අතර යුද්ධය, කැරැලි යනාදිය ඊට ආවරණ සැපයී ය.

ඒ සියල්ල කෙසේ වෙතත් මේ රටේ ඇති බරපතළම කරුණු වන්නේ සුළු අපරාධ කෙසේ වෙතත් දරුණු අපරාධවලට දඬුවම් නොදීමේ පිළිවෙතයි. නීතියේ ආධිපත්‍යය හෝ නීතිය මායිම් නොකරන සංස්කෘතිය යි.

අප වඩාත් අතීතයට යා යුතු නැති අතර මෑත ඉතිහාසය ඊට කදිමට උදාහරණ සපය යි.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපති වසර දහයක කාලය, ඉන් අනතුරුව වැරැදිකරුවන්ට දඬුවම් දෙන බව සහතික වෙමින් බලයට පැමිණි සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ මහත්වරුන් මෙන්ම වත්මන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ආණ්ඩුව ද මේ පිළිවෙත දිගින් දිගටම අනුගමනය කරන බව දැන් සහසුදක් සේ පැහැදිලි වී තිබේ.

පාස්කු ප්‍රහාරය මේ සියල්ලේ දරුණුම තත්ත්වය වන්නේ දැන දැන රටේ ජනතාව මිය යන්නට ඉඩ තැබීමට ය.

එවකට බලයේ සිටි ජනාධිපතිවරයාගේ සිට ආරක්ෂාව භාරව සිටි ඉහළම නිලධාරියාගේ සිට පහළට වගකිව යුතුව ඇත.

ප්‍රහාරය එල්ල වන බව දැන දැන ඒ සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් නොකළ සියලු දෙනා මනුෂ්‍ය ඝාතකයෝ ය.

කෙසේ නමුත් ඒ සම්බන්ධයෙන් විධිමත්, අපක්ෂපාතී, පූර්ණ සහ විනිවිදභාවයෙන් යුතු පරීක්ෂණයක් කර වැරැදිකරුවන්ට දඬුවම් අවම තරමේ ප්‍රහාරය වළක්වා ගැනීමට නොහැකි වූයේ මෙම කරුණ නිසා යැයි මේ රටේ ජනතාවට හෙළි කළ යුතු ව තිබේ.

කෙසේ නමුත් ප්‍රහාරය එල්ල වී වසර දෙකකටත් වැඩි කාලයක් ගෙවී ගොස් එවැන්නක් සිදුව නැත.

අවසානයේ දී අප නැවතත් මේ ඝාතන කරන සිදු කරන බව මේ රටේ පාලකයන්ට මේ රටේ ජනතාවගේ ජීවිත ගැන කිසිදු වගවීමක් හෝ කිසිදු වටිනාකමක් නොමැති බව ඔවුහු ම තහවුරු කරමින් සිටිති.

ඉකුත් දින කිහිපය ඊට සාක්ෂි සපය යි.

අනාගතයේ දවසක මේ ඉතිහාස ගත වන දින කිහිපය උගන්වන පාඩම් ඉගෙන නොගන්නේ නම් මේ රටේ අනාගතය තබාගන්නට බලාපොරොත්තුවක් නම් ඉතුරු වන්නේ නැත.

මේ රටේ පාලකයන් කෙසේ වෙතත් මේ රටේ ජනතාව ද පසුගිය වසර 70 කෙසේ වෙතත් ඉකුත් වසර කිහිපයේ දී හෝ පාඩම් ඉගෙන නැති බව නම් පැහැදිලි ය.

අවම තරමින් 2000 න් පසු ගෙවීගිය වසර 20 දී පාඩම් ඉගෙන ගන්නට බැරි වූ රටක ශිෂ්ට සම්පන්න රටක් වෙනුවෙන් අපට බොහෝ දේ කරන්නට ඇති බව නම් සක් සුදක් සේ පැහැදිලි ය.

ඡායාරූපය - https://tinyurl.com/8n5br6tc