හරිම ‘බෝලේ’ තෝරාගැනීම

 

දැන් නැවත වරක් විදුලි කප්පාදුවේ පැය ගණනත්, තෙල් පෝලිමේ දිගත් වැඩි වෙමින් තිබේ. ඒ අතරවාරයේ දී මර්දනයත් දිනෙන් දින විවිධාකාරයෙන් සිදුවෙමින් තිබේ. විවිධාකාරයේ මතභේද, වෙනස්කම් මධ්‍යයේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ පාලනය පලවා හැරීමට පැමිණි කණ්ඩායම්වල පරස්පරතා බෙදීම් යනාදී සියල්ල ද එකිනෙකාගේ දේශපාලන ස්ථාවර දේශපාලන මතවාද ද මේ වනවිට පැහැදිලිව වෙන් කර හඳුනාගැනීමට අවස්ථාව ලැබී තිබේ.

දැන් ඇත්තේ මහජනතාවගේ අරගලය ඉදිරියට ගෙන යන්නේ කෙසේදැයි තීරණය කිරීම ය. ඉදිරි උපාය මාර්ග සැලසුම් කිරීම ය.

ගාලු මුවදොර ගෝඨාගෝගම ඇතුළු අරගල භූමිවලින්, පාලන බලයේ සිටින්නන් ඉවත් වන්නැයි කී විට ඉවත් වීම අරගලය දැයි ඇතැමෙක් විමසා තිබිණි. එක් අතකින් එය සාධාරණ පැනයක් මෙන්ම අනෙක් අතින් ඉවත් වීම සම්බන්ධයෙන් සාධාරණ තර්ක ඉදිරිපත් වී තිබිණි.

කෙසේ නමුත් අරගල භූමියෙන් ඉවත් වෙනවා ද, ඉදිරියේ කළ යුත්තේ මොනවාද යනාදිය තීරණය කිරීම එකී පාර්ශව සතු ය.

අරගල කළ යුත්තේ කෙසේ දැයි ඒවා විය යුත්තේ කෙසේ දැයි ඉගැන්වීම් ගැන ද පසුගිය කාලයේ දී දැඩි කතාබහක් ඇති වී තිබිණි. මහජන නැගිටීම් විය යුත්තේ කෙසේ ද යන්න කීම, කතාබහට ලක්වූ ආකාරයෙන් මෙසේ කළ යුතුයි, එසේ කළ යුතු යි කීම කළ නොහැක්ක කි. මක්නිසාදයත්, මහජන නැගිටීම්, මහජන අරගල , මහජන විරෝධතා සිදුවන්නේ ඒවායේ ආකෘතියෙනි. ඒවා සිදුවන්නේ ඒ ඒ ආකෘතිවලිනි. ඒවා ඒ අවස්ථාවට ආවේණික ය. මෙහි අපි තේරුම් ගත යුතු ප්‍රධානම කරුණ වනුයේ, මහජනතාවගේ බලය කොතරම් ප්‍රබල ද යන කරුණ ය. මහජනතාව එක් වන්නේ නම් එය පෙරළිය නොහැකි ආපසු හැරවිය නොහැකි බලයකි. කෙසේ නමුත් මුළු මහත් මහජනතාවක් එකා වන්ව, එක් වන්නේ ද යන්න ප්‍රායෝගිකව ගැටලුවකි. එසේ වුවත් සැලකිය යුතු මහජනතාවකට වුව ද යමක් කළ හැකි බව ජූලි 9 වැනිදා පෙන්නුම් කළේ ය. පාලකයන් බිය වන්නේ ද මහජනතාවගේ මෙම බලයට ය.

දැන් පැමිණ ඇත්තේ පසුපාදයේ ආරක්ෂිතව ක්‍රීඩා කිරීමේ තත්ත්වයකට ය.

‘යන්න කී විට’ අරගලකරුවන් යෑම සාධරණීයකරණය කළ හැක්කේ මේ තත්ත්වය මත ය.

මහජනතාවගේ විරෝධතාවයේ විශේෂයෙන්ම ගාලු මුවදොර කේන්ද්‍ර කරගත් විරෝධතා ව්‍යාපාරයේ සාර්ථකත්වයට මෙන්ම අසාර්ථකත්වයට ද බලපෑවේ එකම සිදුවීම් කිහිපයක් බව අප මුලින්ම තේරුම් ගත යුතු ය.

මේ නිසා දැන් කළ යුත්තේ අඩුපාඩු වැරැදි යනාදියෙන් පාඩම් ඉගෙන නැවත ප්‍රතිසංවිධානය වීම ය.

මහජනතාවගේ විරෝධය හමුවේ පාලක පැලැන්තියේ හැසිරීමත්, රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපති වීමෙන් ඇතැමුන් නිශ්ශබ්දී වීමත්, මර්දනය හමුවේ ඇතැමුන්ගේ දෙබිඩි පිළිවෙතත් යනාදී කරුණු රැසකින් අප තේරුම් ගත යුතු ප්‍රධාන කරුණක් තිබේ.  එනම් ඇතැම් පිරිස්වලට තිබී ඇත්තේ හුදෙක් රාජපක්ෂ විරෝධයක් පමණක් බව ය. පන්තිය සම්බන්ධ ගැටලුවක් බව ය. මේ නිසා ශිෂ්ට සම්පන්න රටක් ගොඩනැගීම රාජපක්ෂ පාලනය පෙරළා දැමීමෙන් සිදු වන්නේ නැත. එය උඩ සිට පහළටත් පහළ සිට උඩටත් සිදු විය යුත්තකි.

බොහෝ පිරිසකට තිබී ඇති ගැටලුව නම් රාජපක්ෂ තන්ත්‍රය මේ ජරා ජීර්ණ ක්‍රමය නඩත්තු කිරීමය ය. ඔවුන්ගේ අයකු එය නඩත්තු නොකිරීමේ ගැටලු වය. තමන්ගේ අයකු පැමිණ එය නඩත්තු කිරීමේ දී ඔවුන්ට ගැටලුවක් නැත. මෙහි ඇති භයානක කරුණක්, මෙය ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතාවලටත් අදාළ වීම ය.

ඒ නිසා රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා අවතක්සේරු කිරීම, හෑල්ලුවට ලක් කිරීම නොකළ යුත්තකි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂටත්, රාජපක්ෂලාටත් වඩාත් රනිල් වික්‍රමසිංහ භයානක බව මම කිහිපවරක්ම ලීවෙමි.

එනම් ජාත්‍යන්තර පීඩනය හමුවේ රාජපක්ෂලා වුවද ඇතැම් විට ඇතැම් දේ කරන්නට මැලිවෙති. බියවෙති. එහෙත් රනිල් වික්‍රමසිංහ ඊට වෙනස් ය. වික්‍රමසිංහ ජාත්‍යන්තරයේ අත්පොත්වලින්ම ඒ දේවල් කර ඒවායින්ම ඔවුන්ට පිළිතුරු දෙනු ඇත.

දැන් ගෙවුණු කාලයේ දී සිදු වී ඇත්තේ එය යි.

ජාත්‍යන්තර දේශපාලනයේ, යුද්ධය නීති විරෝධී දෙයක් නොවේ. අප යුද්ධය ප්‍රතික්ෂේප කළත් ජාත්‍යන්තර දේශපාලනය තුළ යුද්ධය ප්‍රතික්ෂේප වී නැත. යුධ කළ යුතු ආකාරය සම්බන්ධයෙන් නීති සකසා ඇත්තේ එනිසා ය.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කියන රටවල් ම යුද්ධ කරන්නේ ද ඒ නිසා ය.

එක් අවස්ථාවකදී අපගේ ඉගැන්වූ දේශකයකු කීවේ පොතේ හැටිය ට මරන්න කියා ය. ඒ නිසා අප තේරුම් ගත යුත්තේ ඒකාධිපතීත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන පාර්ශව තමන්ගේ න්‍යාය පත්‍ර ක්‍රියාත්මක කරන ඒකාධිපතියන්ට සහාය දක්වා ඇති බව ය.

රනිල් ද ජාත්‍යන්තරය හමුවේ සිය ලිබරල් මුහුණ නඩත්තු කරමින්, ජාත්‍යන්තරයේ ම උදාහරණ ගනිමින් ඔහුගේ පාලනය ගෙන යමින් තිබේ.

අනෙක් අතට ජාත්‍යන්තරය රනිල්ට බෙදන්නේ රාජපක්ෂලාට බෙදූ හැද්දෙන් නොවන බවත් අප තේරුම් ගත යුතු ය.

අනෙක් අතට වත්මන් මර්දනය ක්‍රියාත්මක වන්නේ, ඉදිරියේදී මෙවැන්නක් ඇති වීම, මහජනතාවගේ නැගී සිටීමක් ඇති වීම වැළැක්වීමට මිස අන් යමක් නිසා නොවේ.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුද ඉදිරියේ දී තවත් උග්‍ර වනු ඇත. අනෙක් සමාජ, දේශපාලන සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූල අර්බුද ද තීව්‍ර වනු ඇත.

රටේ වත්මන් තත්ත්වය දෙස බැලීමේදීත්, ගෝලීය ආර්ථිකය දෙස බැලීමේදීත් විශේෂඥ අදහස් දෙස බැලීමේදීත් ඒ බව පෙනී යයි.

මේ නිසා දැන් පසුපාදයේ ආරක්ෂිතව ක්‍රියාත්මක කරන අතරම වරින් වර පෙර පාදයේ ප්‍රහාරත්මක පිතිකරණයකද නිරත විය.

ඒ සඳහා හරි ම පන්දුව තෝරාගැනීමේ අභියෝගය මහජනතාව ට තිබේ. විශේෂයෙන්ම විරෝධතා ව්‍යාපාරයේ නායකයන් හෝ නායක කණ්ඩායම් හෝ ඉදිරි පෙළ පිරිස් හමුවේ මෙම අභියෝගය ඇත.

 

 

ආර්ථික අර්බුදය 5

 

ආර්ථික අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් දේශපාලන විචාරකයන්, විශ්ලේෂකයන්, ආර්ථික විද්වතුන් මෙන්ම මේ සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දක්වන බොහෝ දෙනා මේ වනවිට බො‌හෝ දේ ලියා ඇත.

ලාංකිකයන් පමණක් නොව මේ සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දක්වන විදේශිකයන් පවා මේ සම්බන්ධයෙන් දිගින් දිගටම අදහස් දක්වා ඇත.

මෙය ලියන මම ද මාධ්‍යවේදියකු ලෙස නොව සාමාන්‍ය සමාජයේ සාමාන්‍ය තරුණයකු ලෙස යමක් ලිවිය යුතු යැයි අදහස් කරගනිමින් සරල යමක් ලියන්නට ආරම්භ කළ අතර මාර්තු 12 වැනිදා මගේ බ්ලෝග් අඩවියේ එසේ ලියා පළ කළෙමි.

වඩාත් බරසාර යමක් නොව සාමාන්‍යය සරල භාෂාවකින් ද සරලව යම් ගැටලුවක් ප්‍රශ්නයක් ඇති නම් අපි කළ යුත්තේ මොනා ද යන්න සම්බන්ධයෙන් සාමාන්‍ය තරුණයකු ලෙස මට අත්දැකීම් මා සිතන දේ ද එසේ ලියන්නට ආරම්භ කළ අතර ඒ අනුව ලිපි අතළොස්සක් එහි පළ කළෙමු.

පළමු ලිපිය ලියද්දීම මම මෙසේ ලීවෙමි. “මේ වනවිට රට දරුණු අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටියි. ආර්ථික විශ්ලේෂකයන් ට අනුව නම් හරි අර්බුදය තවමත් ආරම්භ වී නොමැත.”

මේ ගැන මටත් වඩා හොඳට මා මිත්‍ර ධනා, එහෙමත් නැතිනම් ධනනාත් ප්‍රනාන්දු එක් අවස්ථාවක ලියා තිබිණි.

ධනා ලියපු ලිපි දෙකක්, එක දෙක

ධනනාත් ආර්ථිකය සම්බන්ධයෙන් නිරන්තරයෙන් අදහස් දක්වන ඒ සම්බන්ධයෙන් විශේෂඥතාවයක් දක්වන සහ ඒ සම්බන්ධයෙන් නිතර අදහස් දක්වන අයෙකි.

ධනනාත් නියෝජනය කරන ආර්ථික කඳවුර සම්බන්ධයෙන් යම් විවේචනයක් තිබේ. එනම් ඔවුන් ධනවාදී සහ ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති නියෝජනය කරන්නේ ය යනුවෙනි. මම මේ සම්බන්ධයෙන් ලියා තැබුවෙමි. මෙතැන තියෙනවා.

අපේ රටේ ලේබල් ගැසීමත් යම් ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට යෑමේදී, වමේ ප්‍රතිපත්ති, නියෝ ලිබරල්, ධනවාදය ආදී එකී මෙකී නොකී තර්ක ගෙන ඒම සුලබම සිදුවන්නකි.

මගේ අදහස නම් යම් අවස්ථාවකදී, යම් ගැටලුවකට අවශ්‍ය වන්නේ ප්‍රායෝගික විසඳුම් ය. තිරසර විසඳුම් ය. එය ඇතැම් විටෙක ධනවාදී වන්නටත් තවත් විටෙක වමට බර වන්නටත් පුළුවන් ය.

අවශ්‍ය වන්නේ ගැටලුවක් ඇති නම් ගැටලුවට තිරසර විසඳුම් ය.

එම කරුණ අදටත් වලංගුය. ඊට ප්‍රධානම කරුණක් වන්නේ අපි ගසන්නේ “රෝල්” බැවිනි.

අතනින් ටිකක් අරගෙන මෙතැනටත්, මෙතැනින් ටිකක් අරගෙන අතනටත් දීමේ ක්‍රමවේදය අපි භාවිත කරමු. රටක් ලෙසත් රටේ පුරවැසියන් ලෙසත් මෙය නිරන්තරයෙන් සිදුවන්නකි.

අවුරුදු 74ක් තිස්සේ ම අපි මෙම ක්‍රමවේදය දිගින් දිගටම භාවිත කළෙමු.

යම් පුද්ගලයකු ලෙස එය කරනවා වගේ නෙමෙයි රටක ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය එහෙම වුණාම.

අපි අවුරුදු ගාණක් ආර්ථිකයේ මූලධාර්මික එහෙමත් නැතිනං මූලික ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් හෙව්වේ නෑ. දීර්ඝකාලීන ප්‍රතිපත්ති සකස් කළේ නෑ.

අපි පාර්ලිමේන්තුවට පත් කරලා යවන දේශපාලනඥයෝ කළේ පුළුවන් තරම් හම්බ කරගත්තු එක සහ අවුරුදු පහකින් ආයේ පත්වෙන්න මොනාද කරන්න පුළුවන් ඒ ටික කරපු එක. ඔය චක්‍රය තමයි දිගටම කැරැකුණේ.

එහෙමයි කියලා අද රට මේ තියෙන තත්ත්වයට හේතුව දේශපාලනඥයෝ විතරක් ම නෙමෙයි. රටේ ජනතාව, එහෙමත් නැතිනම් මහජනතාවත් වගකියන්න අවශ්‍ය යි. එතැන තියෙන ප්‍රධානම කරුණ තමයි, අපට පුරවැසියෝ හිඟ වීම.

කොහොමින් කොහොම හරි පහුගිය අවුරුදු දෙක තුනේදී වුණේ, ටිකක් පස්සේ එන්න තිබ්බ අවුල් ගොඩක් ඉක්මන් කරගත්තු එක.

කලින් පත්වෙච්චි ආණ්ඩු පැලැස්තර විසඳුම් ගහලා, රෝල් ගහලා වැඩේ ෂේප් කරගත්තා.

බිත්තියක සිදුරකින් වහලේ හිලකින් වතුර වැටෙනවා නං අපි කරන්නේ මොකක් හරි විදියකින් තාවකාලිකව සිදුර හෝ හිල වහන එක. වතුර වැටෙන තැනට භාජනයක් තියන එක. ඒත් මේ ආණ්ඩුව කළේ ඒ සිදුර නැතිනං හිල ලොකු කරපු එක.

ඒකෙන් වුණු ඉරි තලපු තැන් තවත් ඉරි තැලුවා. වතුර ගලන එක වැඩි වුණා. දැන් ඉතින් එක දිගට ගලනවා.

එහෙම වෙලත් මේ ආණ්ඩුව තවමත් අඩුම ගාණේ කෙටි කාලීන සැලැස්මක් ඇතිව හරි වැඩ කරන බවක් පේන්නේ නෑ.

පොඩි පොඩි තැන් තිබ්බට දීර්ඝකාලීන සැලැස්මක්, මධ්‍ය කාලීන හා කෙටිකාලීන සැලැස්මක් පේන්න නැහැ.

ඒ වගේම කලින් කරපු වැරැදි ටික ඒ විදියට කරගෙන යනවා.

තමන්ගේ පැවැත්ම තහවුරු කරගන්න වත් බුද්ධිමත් දෙයක් කරන බවක් පේන්නේ නැහැ.

ඒ වගේ විරෝධතාකරුවන්ට පහර දුන්නු සැකකරුවෝ අත්අඩංගුවට ගන්නවා වගේ සාධනීය දේවල් කරන්නෙත් නැහැ.

ඒ වගේම විරෝධතාවල හිටපු මිනිස්සු අත්අඩංගුවට ගන්නවා. පොලිස් කෲරත්වය පවත්වාගෙන යනවා. රාජ්‍ය මර්දනය ක්‍රියාත්මක කරනවා.

මේ ක්‍රියාදාමයෙන් වෙන්නේ තවමත් ආණ්ඩුව ගැන විශ්වාසය තියාගෙන ඉන්න මිනිස්සු ටිකත් නැති කරගැනීම.

ඒ වගේම අර්බුදය තවදුරටත් උත්සන්න කිරීම.

කියවන්නම ඕනේ පොතක්

 

 

අලුත් අවුරුද්දට, අවුරුද්ද ලබද්දි, නැතිනං වැඩ අල්ලදි අම්මා පොඩි කාලේ ඉඳන් අපිට පුරුදු කළේ පොතක් කියවන්න.

මේ පුරුද්ද ජනවාරි 1 වැනිදටත් සිංහල දෙමළ අලුත් අවුරුද්දත් දැන් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ කෙරෙනවා.

ඉතිං මේ අලුත් අවුරුද්ද ලබද්දි, අලුත් අවුරුද්දේ වැඩ අල්ලද්දි කියවන්න හොඳම පොත තමා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව.

නිල භාෂාවෙන් කියනවා නම්, ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව.

මේ පොතේ රට ගැන, රටේ ජනතාව, ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම්, අධිකරණය, පාර්ලිමේන්තුව, මහජන ආරක්ෂාව, මේ දවස්වල අපි වැඩි වැඩියෙන් කතා වෙන මූල්‍ය ආදී ඉතා වැදගත් කරුණු ගණනාවක් තිබෙනවා.

රටක දේශපාලන සාක්ෂරතාව ඇති පුද්ගලයකු වීමට නම් ඔහු හෝ ඇය හෝ එම මනුෂ්‍යයා අනිවාර්යෙන්ම මෙය කියවිය යුතු යැයි යන්න මගේ අදහස යි.

පාර්ලිමේන්තුවට පත්වන නීති සම්පාදකයන්ගෙන් බොහෝ පිරිසක් මෙය නොකියවීම ම අපේ රටේ අභාග්‍යයක්.

රටේ ඉහළම පාලකයන් ආණ්ඩුකම ව්‍යවස්ථාව නොකියවීම තවත් අර්බුදයක්.

මුලින් ම සඳහන් කළ යුතු යමක් අමතක වුණා.

රට කරවන ලියවිල්ල තමා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව.

එහෙමත් නැතිනං රටේ ප්‍රධාන නීති ලියවිල්ල වෙන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවයි.

මේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මම වැඩියෙන්ම කැමැති පරිච්ඡේද දෙක නම්, ප්‍රමුඛතාව දෙන්නේ 1 වැනි සහ 3 වැනි පරිච්ඡේදය.

පළමුවැනි පරිච්ඡේදය ජනතාව, රජය සහ පරිමාධිපත්‍ය යි.

තෙවැන්න, මූලික අයිතිවාසිකම්.

මේ මූලික අයිතිවාසිකම්වල

සිතීමේ නිදහස, හෘදය සාක්ෂියේ නිදහස සහ ආගමික නිදහස ගැන තියෙනවා.

ඊට අමතරව භාෂණයේ, රැස්වීමේ, සමාගමයේ, රැකියාවේ සහ යාම් ඊම් යනාදියේ නිදහස තියෙනවා.

ඉතිං මේ දවස්වල අපි භුක්ති විඳින්නේ මේ නිදහස තමයි.

පසුගිය දවසක අපේ මේ නිදහස උල්ලංඝනය වුණා.

අලුත් අවුරුද්දේ අලුතෙන් හිතමු.

අපි මේ අවුරුද්දේ අපේ සිතීම නිදහස භුක්ති විඳිනකොට, අලුත් රටක් ගැන හීන දකින්න වුවමනාය. එය අත්‍යවශ්‍ය යි.

ආර්ථික අර්බුදය 4

 4.1

කාටූනය අවන්ත ආටිගල 

රට මේ වනවිට මුහුණ දී සිටින ආර්ථික අර්බුදයේදී ත් පසුගිය වසර ගණනාවකදී අප මුහුණ දුන් අර්බුද දෙස බැලීමේදීත් ප්‍රධාන කරුණු දෙකක් ඉස්මතු කළ හැකි ය.

එකක් ප්‍රශ්න දෙස බැලීමේදී ඒවා දැඩි ලෙස දේශපාලනීකරණය කිරීම ය. අනෙක ප්‍රශ්න විහිළු බවට පත් කිරීම ය.

මනුෂ්‍යයෝ යනු දේශපාලන සත්වයෝ ය දේශපාලනයෙන් තොර ලෝක පැවැත්මක් නැතැයි යනුවෙන් බුද්ධිමතුන් පවසා ඇත. ඔය අදහස දෙන ප්‍රකාශ ඔවුහු විසින් නිකුත් කරනු ලැබ තිබෙති.

දේශපාලනීකරණය යන්නෙන් වඩාත් ම අදහස් කරන්නේ අපේ රටේ තිබෙන පක්ෂ දේශපාලන අර්බුදයත්, අනෙකා වෙත බෝලය පාස් කිරීමත්, ව්‍යවස්ථාදායක ක්‍රියාවලියෙන් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන ක්‍රියාවලියෙන් බැහැරට ගොස් සෑම කටයුත්තකට දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම් කිරීම ය.

අනෙක් අතට පසුගිය කාලයේ ත් ඉතිහාසයේ ත් අප දුටු දෙයක් නම් බිල්ලන් මැවීම ය. අනෙක වාමවාදී දක්ෂිණවාදී ලෙස හෝ වෙනත් ආකාරවලින් ලේබල් ගැසීම ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය තුළත් අපට එය දක්නට ලැබේ.

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වෙත ගමන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අපට එය දක්නට ලැබිණි.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය සැලකිල්ලට ගැනීමේදීත් ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ, ධනවාදය, වාමාංශික, සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, යනාදී විවිධ දේශපාලන මතවාදවලින් විසඳුම් සෙවීම ගැනත් විවේචනත් ඉදිරිපත් විය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති දේශමාන්‍ය මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්.ඩී. ලක්ෂ්මන් මහතා ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ විවේචනය කළේ ය.

හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා නියෝ ලිබරල් කල්ලිය යනුවෙන් පිරිසක් ඉලක්ක කරගෙන පහර ගැසුවේ ය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහතා, එම ධුරයට පත් වූ අවස්ථාවේ දී ඔහු ලිබරල්වාදියකු යැයි ඇතැම් පිරිස් චෝදනා නැඟූහ.

දේශපාලන මත දැරීම ඔ්නෑම අයකුගේ අයිතියකි.

අනෙක් අතට මේ කිසිදු ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් නිවැරැදි වන්නේ නැති බවත් සියයට සියයක් වැරැදි වන්නේ නැති බවත් ලෝකය දෙස බැලීමේදී අපට බලාගත හැකි ය.

මේ කිසිදු ආර්ථික ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් සාර්ථක නැති බවත් ඒ කිසිවක් සියයට අසාර්ථක නැති බවත් වටහා ගත හැකි ය.

මේ නිසා ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමේදී කළ යුත්තේ අප රටට ගැලපෙන, ප්‍රායෝගික ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කිරීම ය.

මතවාදයකට අනුව ගමන් කරනවාට වඩා ප්‍රායෝගික වීම වැදගත් යැයි මම විශ්වාස කරමි.

ඒ ඒ අවස්ථාවට ප්‍රායෝගිකව සිතා බලා ගන්නා කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන, දිගුකාලීන ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණ, විසඳුම් සහ ප්‍රතිසංස්කරණ යමකුට ලිබරල් යැයි ද තවත් අයකුට වාමාවාදී යැයි තර්ක කළ හැකි ය.

එහෙත් අදාළ අවස්ථාවේ ගත යුතුව තිබෙන සහ දීර්ඝකාලීනව අවදානම අඩු වඩාත් උචිත පිළියම එය නම්, අදාළ පියවරේ වරදක් නැත.

මේ නිසා මේ අවස්ථාවේ දී දේශපාලනික මත පසෙක තබා ප්‍රායෝගික විසඳුම් ගත යුතු ය. එහිදි කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන සහ දීර්ඝකාලීන තත්ත්ව සලකා බැලිය යුතු ය.

සරලවම ස්වොට් (SWOT – Strengths, weaknesses, opportunities and threats / ශක්තීන්, දුර්වලතා, අවස්ථා සහ තර්ජන) විශ්ලේෂණයක් කළ හැකි ය.

අනෙක් අතට කාලයක් මුළුල්ලේ අප කරන බරපතළ වරදක් තිබේ.

දේශපාලන තන්ත්‍රය තුළ තිබෙන මෙම බරපතළ මතවාදී ගැටලුවත්, ඇතැම් විශේෂඥයන් විවිධ පක්ෂවලට පක්ෂපාතී යැයි සිතා ලේබල් ගැසීමත් නිසා දේශපාලනඥයන් විශේෂඥ මත ඉවත දැමීම ය.

ඇතැම් විට විශේෂඥ මත අනුව ප්‍රායෝගිකව කටයුතු කිරීම මදිකමක් යැයි හීනමානයෙන් ද ඇතැම් දේශපාලනඥයෝ පෙළෙති.

අනෙක විශේෂඥ මත විමසීමෙන් තමන්ට පෞද්ගලිකව ලැබෙන ප්‍රතිලාභ නොලැබී යෑම ය.

අනෙක් අතට විශේෂඥ කමිටු කියා පත් කරන්නේ කිසිදු විශේෂඥ දැනුමක් නොමැති තමන්ට හිතැති පිරිස් ය.

අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමට පෙර අප විසඳාගත යුතු මූලික ප්‍රශ්න ගණනාවක් ම තිබේ.

මෙම මූලික ප්‍රශ්න විසඳාගන්නේ නම් ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීම ඉතා පහසු ය.

එහෙත් ප්‍රතිඵල ලැබීමට නම් කාලයක් බලා සිටිය යුතු ය. ඉවසීමෙන් කටයුතු කළ යුතු ය. නිරන්තරයෙන් යහපත් දෑ කළ යුතු ය.

 

 

කාටූනය අවන්ත ආටිගල

https://www.facebook.com/PoliticalCartoonsLKA/photos/a.472114272913538/2621147138010230 

ආර්ථික අර්බුදය 3

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස් 

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව සහ එම පාලන තන්ත්‍රය යි.

එහෙත් මේ අර්බුදය නිදහසින් පසු අනුගමනය කළ වැරැදි පිළිවෙත්, ප්‍රතිපත්ති සහ නොමනා හැසිරීමේ උච්ඡතම අවස්ථාවේ ආරම්භය හෝ එහි කොටසක් යැයි කිව හැකි ය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපති ධුරයට පත්වූයේ 2019 වසරේ දී ය. වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයේ 2020 වසරේ දී ය.

ඒ වනවිට මේ රට සුඛිත මුදිත සෞභාග්‍යමත්/වත් රටක් ව තිබුණේ නැත.

එහෙන් වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, ආණ්ඩුව, රාජ්‍ය තන්ත්‍රය, පාලන තන්ත්‍රය සහ නිලධාරී තන්ත්‍රය නිදොස් කොට නිදහස් කෙරෙන්නේ නැත.

නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී මෙරට දේශපාලනඥයන්ගෙන් දැක්මක් ඇති ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණා ක්‍රියාත්මක කළා නම් එම පිරිසගේ ගණන හරි අතළොස්සකි.

රටේ සාක්ෂරතාව ඉහළ මට්ටමක පැවැතියත්, දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජයීය, සහ මාධ්‍ය සාක්ෂරතාව ඇත්තේ ඉතාමත් පහළ මට්ටමක ය.

බොහෝ අමාරුවෙන් දුවන නිදහස් සෞඛ්‍යයත් නිදහස් අධ්‍යාපනයත් නොවෙන්නට මේ රට, මෙසේ නොතිබෙන්නට ඉඩ තිබිණි.

ඇතැම් විට ශ්‍රී ලංකාව කිය රටක් ද තිබෙන්නට ඉඩ නොතිබිණි.

මේ සියල්ල මධ්‍යයේ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 සිට 1994 දක්වාත්, 94 සිට 2000, 2001, 2002, යන වසරත්, 2004/2005ත් එතැන් සිට 2010 දක්වාත් ඉන්පසු 2015 දක්වාත් ඊටත් පසු 2019 දක්වාත් මේ රටේ තීරණාත්මක කාලපරිච්ඡේද ලෙස දැක්විය හැකි ය.

ඉහතින් සඳහන් කළ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 වසරත් මේ රටේ දේශපාලන තන්ත්‍රයේ සුවිශේෂී කාලපරිච්ඡේද සහ වසර ලෙස දැක්විය හැකි ය.

උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගෙන් පිරි පාර්ලිමේන්තුව, කාලයත් සමඟ කොල්ලකාරයන්ගේ නිදහස් භූමියක් බවට පත්ව තිබේ.

නිදහස් ශ්‍රී ලංකාව උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පිරී නොතිබුණු බවට තර්ක කළ හැකි ය. මේ අර්බුදය සියල්ලට ම හේතුව ඇතැම් උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පටු අරමුණු යැයි තවකකුට තර්ක කළ හැකි ය.

කෙසේ නමුත් අවසන් නිගමනය ලෙස දැක්විය යුත්තේ වර්තමානයේ ඇති වී තිබෙන අර්බුදය හුදෙක් වසර දෙකක් තුළ නිර්මාණය වූවක් නොව නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී කරන ලද නොමනා සහ අමනෝඥ, අදූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති තීරණවල ප්‍රතිවිපාක බව ය.

ඒ නිසා 69 ලක්ෂයකට දොස් තැබීමෙන් ප්‍රතිඵල අත්වන්නේ හෝ අනෙකා නිදහස් වන්නේ නැත.

මේ සා අර්බුදයකට ම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාටත්, සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් ජනතාවට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය.

ජනතාව ඡන්දය භාවිත කරන්නේ පාලකයන්, දේශාපලනඥයන් ගැන විශ්වාසය තබා ය.

ඒ විශ්වාසය පළුදු කළ විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් පලක් නැත.

ඒ නිසා ආණ්ඩුව හෝ පාලනයේ සිටින දේශපාලනඥයන් අසමත් වන විට අසාර්ථක වන විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් වැඩක් හෝ ප්‍රතිඵලයක් හෝ අත්වන්නේ නැත.

එක පුද්ගලයකුට හෝ එක් පක්ෂයකට හෝ ඡන්දය දීමට නම් අප ජනාධිපතිවරණ, මහ මැතිවරණ යනාදී මැතිවරණ අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

කොටින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

අප බිහි කළ යුත්තේ තමන් ඡන්දය දෙන දේශපාලනඥයන්, පාලකයන් වැරැදි මග යන විට ප්‍රශ්න කරන ජනතාවක් ය. තම දේශපාලන පක්ෂය හෝ දේශපාලන නායකයන් නොමනා වැඩ කරන විට ඒ සම්බන්ධයෙන් විවේචන ඉදිරිපත් කරන, ඔවුන්ගේ හැසිරීම ප්‍රශ්න, විචාර බුද්ධියෙන් හෙබි පුරවැසියන් ය, පාක්ෂිකයන් ය.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයාටත්, වත්මන් ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් 69 ලක්ෂයට චෝදනා කරන පිරිස කලින් සිටි දේශපාලන පක්ෂවලට හෝ දේශපාලන නායකයන් ට ඡන්දය භාවිත කර නැත් ද ?

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, වත්මන් ආණ්ඩුව, නොව විපක්ෂයේ සිටින අනෙක් දේශපාලකයන් අපේ රට සුඛිත මුදිත කර තිබේ ද ?

අද විපක්ෂයේ සිටින මීට වසර දෙක තුනකට පෙර ආණ්ඩුවේ සිටි මැති ඇමැතිවරුන් වංචා දූෂණ නොකළේ ද ?

අද ආණ්ඩුවට බැන වදින හිටපු ජනාධිපතිවරයා කොතරම් අමනෝඥ, අදූරදර්ශ ක්‍රියාමාර්ග ගත්තේ ද ?

ජනතාවට තෝරන්නට සිදු වන්නේ ඉදිරිපත් කරන ලැයිස්තුවෙන් ය.

අපට දැන් තෝරන්නට සිටින්නේ මේ රටේ ම මෙතෙක් සිටි පිරිස ය. අපට වෙනත් ලෝකයකින් දේශපාලකයන් පැමිණෙන්නේ නැත.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා සහ ආණ්ඩුව ගෙදර ගියහොත් හෝ යැව්වෝත් විකල්පය කවුරුන් ද ?

දැනට තිබෙන විකල්ප දෙක තුන නම් සජිත් ප්‍රේමදාස, අනුර කුමාර දිසානායක, රනිල් වික්‍රමසිංහ, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යනවුන් ය.

අනුර කුමාර දිසානායක හැර අනෙක් අය රට කරවූ හැටි ගැන අපි හොඳින් දනිමු. සජිත් ප්‍රේමදාස සහ අනුර කුමාර දිසානායක ඇමැතිකම්වලට පමණක් සීමා වූවෝ ය.

ඉහත කී සිවුදෙනාට අමතරව විකල්පයක් තිබේ නම්, හොඳය. එසේ ඇති බවක් නම් පෙනෙන්නේ නැත.

කෙසේ නමුත් වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, මුදල් ඇමැතිවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව ය.

රට අද පත්ව ඇති තැනට නූපන් සියලු දෙනාත්, කුඩා අත දරුවන්, පොඩි දරුවන් හැර අන් සියලු දෙනාම වගකිව යුතු ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය එක රැයින් ඇති වූවක් නොවේ.

මීට පෙර සිටි සියලු දෙනා අර්බුදවලට පැලැස්තර ඇලවූහ. වත්මන් ආණ්ඩුව තම උද්ධච්ඡ, අහංකාරත්වය සහ මමත්වය නිසා ප්‍රශ්නය තේරුම් නොගත්තේ ය. අඩු ගණනේ පැලැස්තර ඇලෙව්වේ ද නැත. එහෙයින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ උඩ යමින් පහළ යමින් තිබූ අර්බුද ගණනාවක් උග්‍ර අතට හැරිණි.

මේ මොහොතේ විරෝධතා වැදගත් වන්නේ හෙයිනි. ආණ්ඩුවට, ජනාධිපතිවරයාට බල කර ඔවුන් ලවා නිවැරැදි කරවා ගැනීම ය.

ජනතා විරෝධය ද නොසලකා හැර තවදුරටත් සිය උද්ධච්ඡ, අහංකාර, අමනෝඥ සහ අදූරදර්ශ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කරන්නේ නම්, ඔවුන්ට ඔවුන් අදහන දෙවියන්ගේ ම පිහිට යි.

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස්

Sri Lankan military officer lowers the national flag at the flag square in Colombo, Sri Lanka March 23, 2021. REUTERS/Dinuka Liyanawatte

ආර්ථික අර්බුදය 2

ඡායාරූපය - stuff

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයේ දී ආණ්ඩු පාර්ශවය ගෙනෙන ප්‍රධාන තර්කයක් නම් ලෝක වෙළෙඳපොළේ බොරතෙල් මිල ගණන් ඉහළ ගොස් ඇති බව ය.

වත්මන් ආණ්ඩුව වෙනස් ස්වරූපයකින් ආණ්ඩු බලය හෙබ වූ 2005 – 2010 කාලයේ දී ගෝලීය වශයෙන් ආර්ථික අර්බුදයක් නිර්මාණය වී තිබිණි. සරල බසින් නම්, ගෝලීය මූල්‍ය අර්බුදය ඇති වූයේ 2007-2008 කාලයේ දී ය.

එම කාලයේ දී වත්මන් ආණ්ඩුවේ සිටි පිරිස් ‘වහසි බස්’ නැතිනම් වාග්ලාංකාර කීවේ ලෝකයේ මූල්‍ය අර්බුදයක් තිබුණ ද ශ්‍රී ලංකාව ඊට ශක්තිමත් ව මුහුණ දී ඇති බව ය.

එහෙත් සත්‍ය කතාව නම්, එය 2000 දශකය වුව ද ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ගෝලීය දාමයට සම්බන්ධ වී නොසිටීම ය.

ශ්‍රී ලංකාව මෑතක් වන තුරුත් ගෝලීය ආර්ථික දාමයට එතරම් සම්බන්ධ වී නැත. අදටත් එය එසේ ය.

අපගේ අපනයන පවා තවමත් කේන්ද්‍ර වී ඇත්තේ සීමිත වෙළෙඳපොළ ප්‍රමාණයකට වන අතර අපනයන විවිධාංගීකරණයට ද ලක් වී නැත.

එදා ආණ්ඩු පාර්ශවයේ සිටි බොහෝමයක් අද ආණ්ඩු පාර්ශවයේ සිටින අතර ඔවුන් බොහෝදෙනා ගෙනෙන තර්ක දෙක වනුයේ කොවිඩ්-19 වසංගතයත් වත්මන් රුසියානු-යුක්රේන යුද්ධත් ය. ඒවා ඔවුන්ගේ නිදහසට කරුණු වී තිබේ.

ඉකුත් ආණ්ඩුව ආණ්ඩු කරන සමයේ, ලෝක වෙළෙඳපොළ ගැන කී අවස්ථාවේ දී එසේ මුදල් ඇමැති කෙනකු අවශ්‍ය වන්නේ මොකටදැයි විමසූවේ ඊයේ පෙරේද අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් වූ සුප්‍රකට දේශපාලනඥයෙකි.

මෙලෙස වත්මන් ආණ්ඩුව ගැන නරක කීමෙන් මීට පෙර සිටි කිසිදු ආණ්ඩුවක හොඳයි කියවෙන්නේ නැත.

අද දේශපාලනයේ සිටින බොහෝදෙනා කලින් කලට ආණ්ඩු කළේ ය.

ඒ ආණ්ඩුවේත් මේ ආණ්ඩුවේත් තනතුරු දැරුවේ ය. වත්මන් පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින අලුත් මුහුණු හැරෙන්න ට අන් සියලු දෙනා ආණ්ඩු කළේ ය.

ආණ්ඩු නොකළා නම් දෙමළ ජාතික සන්ධානය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ය.

ඔවුන් ද වක්‍රාකාරයෙන් ආණ්ඩුවලට සහාය දුන්නේ ය. දී ඇත.

අලුත් මුහුණු ද ඔය කොහේන් හෝ ඒවා ට සම්බන්ධ ය.

වත්මන් අර්බුදය විසඳා ගැනීමේ දී කළ යුත්තේ නිදහසට කරුණු කීමත් ලෝකයේ තත්ත්වය ගෙන කීමත් නොවේ.

ලෝක වෙළෙඳපොළ, ලෝක ආර්ථිකය, රුසියානු-යුක්රේන යුද්ධය, ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳපොළේ බොරතෙල් මිල ගණන්, භූ දේශපාලනය යනාදී සියල්ල ම මෙරට ආර්ථිකයට ද බලපෑම කර යි.

එය කාටවත් අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. එහෙත් වත්මන් ආණ්ඩුව කරන්නේ එය සිය වාසියට හරවා ගනිමින් ජනතාවගේ මොළ සුද්ද කිරීම ය.

එසේ කිරීමෙන් ප්‍රශ්න විසඳෙන්නේ නැත.

මේ මොහොතේ කළ යුතුව ඇත්තේ ජාත්‍යන්තර තත්ත්ව සහ වෙළෙඳපොළ තත්ත්ව හඳුනා ගනිමින් අර්බුද තේරුම් ගැනීමත් ඊට පිළියම් සෙවීමත් ය.

සියල්ලටම කලින් කළ යුත්තේ අර්බුදය තේරුම් ගැනීම ය.

අර්බුදය තේරුම් නොගන්නා තාක්කල් අර්බුදය විසඳිය නොහැකි ය.

අර්බුදය තේරුම් ගත් පසු ඊට කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන සහ දීර්ඝකාලීන පිළියම් සකස් කළ යුතු ය.

ඉන් අනතුරුව ඒවා ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ය.

ඇතැම් විට මේවා දේශපාලන වශයෙන් ජනප්‍රිය නොවන නමුත් මේ පසුකාලීනව දේශපාලන වශයෙන් වාසිදායක විය හැකි ය.

ඇතැම් තීන්දු තීරණ, ප්‍රතිපත්ති කෙටිකාලීනව දේශපාලන වශයෙන් ජනප්‍රිය නොවේ. එය ඒවායේ ස්වභාවය යි.

එහෙත් මේ ආණ්ඩුවට තිබෙන ජනතා ප්‍රසාදය සහ ඔවුන්ගේ ශක්තිමත් සන්නිවේදන යාන්ත්‍රණය එම අභියෝගය ජයගැනීමට උපකාරී වේ.

වර්තමානයේ වනවිට වත්මන් ආණ්ඩුව කෙරෙහි ජනතා ප්‍රසාදය හීන වී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණ ද එය අනෙක් පස හරවා ගැනීමේ හැකියාව වත්මන් ආණ්ඩුවට තිබේ.

මේ මොහොතේ කළ යුතුව ඇත්තේ ආණ්ඩු මාරුවක් වත්, ගෙදර යැවීමක් වත් නොව වත්මන් අර්බුදයෙන් ගැලවීම ය.

වත්මන් ආණ්ඩුව ගෙදර යැව්ව ද නැවත පත්ව එන්නේ කලක් ආණ්ඩු කළ පිරිසක්ම ය.

නවසීලන්තය රුසියානු-යුක්රේන අර්බුදයට ඉන්ධන මත පනවා ඇති බදු අඩු කිරීමෙන් සහ පොදු ප්‍රවාහනයේ ගාස්තු හරි අඩකින් අඩු කරමිනි.

අප කවුරුවත් කළ යුතු ඒවා කළ යුතු නොවේ. එහෙත් ලෝකයාගෙන් පාඩම් ඉගෙන ගත යුතු ය.

අප සෑම ප්‍රශ්නයකටම දේශීය විසඳුම්, දේශීය යාන්ත්‍රණ කියා කරන්නේ හිතුවක්කාරී වැඩ මිසක් ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සෙවීම නොවේ.

ඒ නිසා මා කලින් සඳහන් කළාක් මෙන් අර්බුද විසඳීමටත්, අර්බුදය කුමක්දැයි හඳුනාගැනීමටත් පෙර මමත්වය සහ අහංකාරත්වය පසෙක තැබිය යුතු ය.

ඡායාරූපය - stuff - Christchurch shootings: Sign language interpreter a symbol of New Zealand's inclusive response - https://www.stuff.co.nz/national/christchurch-shooting/111501138/christchurch-shootings-sign-language-interpreter-a-symbol-of-new-zealands-inclusive-response