කාලය ගෙවී යන්නේ කාටත් නොදැනීය. උදා වී ඇත්තේ වසරක් ගෙවී නව එළැඹෙන මොහොතකි. වසරක් තිස්සේ අප කළ කී දේවල් දැන් අතීතයට එක්ව ගොසිනි. ගෙවී යන වසරේදී අප හොඳ දේ මෙන්ම නරක දේ ද කරන්නට ඇත. වැරැදීම් වන්නට ඇත. සාර්ථක මෙන්ම අසාර්ථක ද වන්නට ඇත. අසාර්ථක වන්නට ඔබ උත්සහ නොකරන්නට ද ඇත.
ජීවිතය ඔහේ ගෙවා දැමිය යුත්තක් නොව, විඳිය යුත්තකි. ජීවිතය හිමිවීම්වලින් හා අහිමිවීම්වලින් පිරුණු නවාතැන්පළකි. එබැවින් හිමිවීම් මධ්‍යයේ සතුටු වන්නටත් අහිමිවීම් හමුවේ නොසැලී සිටින්නටත් අපි උගත යුතුය. ජීවිතයේ කොතෙකුත් බාධක පැමිණියද ඒවාට සාර්ථකව මුහුණ දෙමින් ඉදිරියට ගමන් කළ යුතුය. බාධක පැමිණිවිට කාලයට දීම විටෙක නුවණක්කාර තීරණයක් වන අතර තවත් විටෙක එය සාර්ථක නොවන්නට පුළුවන. නිහඬ බව සෑම විටම පිළිතුරක් වන්නේ ද නැත. එබැවින් ඒ ඒ ගැටලුවලට ඊට ආවේණික වූ විසඳුම් ඇත. ජීවිතයේ මුණ ගැසෙන ප්‍රශ්නවලට නොසැලී මුහුණ දිය යුතුය.
අප ජීවත් වන්නේ ඉතාමත් කෙටි කාලයකි. ඊළඟ පැයේදී කුමක් වනු ඇතැයි අපි කිසිවකුත් නොදනිමු. අවුරුදු 70ක් 80ක් ජීවත් වුවද එකී කාලයේද තමාටවත් කිසිවක් කර නොගත් මිනිසුන් අපේ ජීවිතවලදී අපට හමුවෙයි. මේ ජීවත්වන කාලයේදී එකිනෙකා හා කා කොටා ගැනීමෙන් කිසිවකුටත් පලක් වන්නේ නැත. රණ්ඩු සරුවල් ඇති කරගැනීමෙන් කිසිදු ප්‍රතිලාභයක් ඇති වන්නේ නැත. ඔබට හමුවන සෑම පුද්ගලයකුටම සිනහවකින් සංග්‍රහ කරන්න. ඔබට හමුවන පුද්ගලයකුටම සිතුවිල්ලකින් හෝ උපකාරයක් කරන්න. 
ඉපිද අධ්‍යාපනය ලබා රැකියාවක් කර විවාහයක් කරගෙන දරු මල්ලන් තනා මියයෑම හුදෙක් සියලු දෙනාම නියැලෙන වෘත්තියකි. ඉන් මිදී සමාජයට රටට යමක් කරන්නට උත්සහයක් ගන්න. අවම වශයෙන් කවියක් ලියන්න. පොතක් ලියන්න. ගමේ සමාජ කටයුත්තකට දායක වන්න. අපි වසරින් වසර වයසට යන්නෙමු. මියයන තෙක් ඉහත කී රැකියාවේ නිරත වන්නන් නොවන්නට අපි උත්සහ කරමු. ජීවන අරගලය හුදෙක් තමා වටා වන පිරිසකට කේන්ද්‍ර නොකරන්න. ඔබේ සිතුවිල්ලක වෙනස සමාජ යහපතට හේතුවන්නට පුළුවන.
ඉඳින් තව මිනිත්තු කිහිපයකින් නව වසර උදාවනු ඇත. මේ වසරට වඩා යහපත් වසරක් ඔබට ප්‍රාර්ථනා කරන්නෙමි. පොතක් පතක් කියවන්න. චිත්‍රපටයක් බලන්න. මිතුරන් සමඟ කාලය ගත කරන්න. ගෙදරට නාකි වීමෙන් අපට අත්වන සෙතක් නැත. සාධාරණය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්න. සත්‍ය දේ තමන් විශ්වාස දේ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්න. තමන් විශ්වාස කරන දේ වෙනුවෙන් නිතරම වෙහෙස වන්න. තමන්ට අවංක වන්න. හෘදයසාක්ෂියට එකඟව කටයුතු කරන්න. 
අපේ ජීවිතවල සියල්ල පාලනය කළ හැක්කේ අපට මිස අන් කිසිවකුටත් නොවන බව අප තේරුම්ගත යුතුය. සෑම විටම වෙනසක් කරන්න. යමක් ඉගෙන ගන්න. මිනිසුන් හා සිනහා වෙන්න. ඔබට කිසිතු නොලැබෙනු ඇත. එහෙත් මරණ මංචකයේදී ඔබට අන් සියලු දෙනාට වඩා සතුටට පත්වනු ඇත.
කනත්තේ මළ සිරුරු අතර වැළලී සිටින ධනවත්ම පුද්ගලයා වීමෙන් මට කිසිදු පලක් නැත. නින්දට යනවිට අද මම අපූරු දෙයක් කළා යන සිතුවිල්ල මට ඒ සියලු ධනයට වඩා වටින්නේය.....

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.12.31

ඔවුන් ඔබ සොයා ඒවි

නාවික හමුදාපතිවරයා කළ පහරදීම සාධාරණීය කරන්නට බොහෝ පාර්ශව උත්සහ දරමින් සිටින බවත් තවත් පිරිසක් නිහඬව සිටින බවත් පැහැදිලිව පෙනෙන්නට ඇත. තවත් පිරිසක් මාධ්‍යවේදියට පහරදීම විවේචනය කරන පිරිස්වලට අපහාසයට උපහාසයට ලක් කරන බව ද කිව යුතුයි.
නැවත නැවතත් කිව යුතුව ඇත්තේ මාධ්‍යවේදියකු හෝ වෙනයම් ඕනෑම පුද්ගලයකු හෝ වේවා කිසිවකුගේ අඩත්තේට්ටම්වලට පහරකෑම්වලට ලක් නොවිය යුතුය. 

ඕනෑම සිදුවීමක දෙපැත්තක් හෝ පැතිකඩ කිහිපයක් ඇති බව අප තේරුම් ගත යුතු කරුණකි. හම්බන්තොට වරාය සිදුවීමේ දී මාධ්‍යවේදියා වැරැදිද නිවැරැදිද යන්න පසුවට තබමු.මාධ්‍යවේදියා වැරැදි යැයි උපකල්පනය කළ ද නාවික හමුදාපතිවරයා වේවා, වෙන ඕනෑම පුද්ගලයකු වේවා තවත් පුද්ගලයකුට පහරදීමේ අයිතියක් ඔහුට හිමිවන්නේ නැත. 

මෙම සිදුවීමත් සමඟ මතු වූ තවත් කරුණක් වූයේ මාධ්‍යවේදීන්ට ඕනෑම තැනකට යා හැකි ද යන්නයි. මාධ්‍යවේදීන්ට පමණක් නොව, රටේ ඉහළම නිලධාරීන්ට පවා අවසරයකින් තොරව යා නොහැකි ස්ථාන ඇති බව අප පිළිගත යුතු සත්‍යයකි. එසේ වුවද යම්කිසි සිදුවීමකදී එසේ අවසර ගෙන යෑම ප්‍රායෝගික නොවන්නක් බව ද පිළිගත යුත්තකි. නාවික හමුදාවේ හෝ වරායේ හෝ වෙනයම් සංවේදී, ආරක්ෂිත ස්ථානයක ගින්නක්, හදිසි අනතුරක් සිදු වූ විට මාධ්‍යවේදීන් හෝ ගිලන් රථ හෝ සෞඛ්‍ය සේවකයන් හෝ යා යුත්තේ අදාළ අවසරය ගෙන ද යන්න වරායට ඇතුළු වීමට අවසර ගත යුතු බව පවසන පිරිස් සිතා බැලිය යුතුය. 
මෙම සිදුවීමත් සමඟ මාධ්‍යවේදීන් බෝතල් පත්තකරුවන් යැයි හඳුන්වා දෙන්නට බොහෝ පිරිස් උත්සහ ගෙන තිබිණි. කීමට ඇති ප්‍රමුඛතම කරුණ වන්නේ ඕනෑම වෘත්තීයකට වෘත්තීය ගෞරවය යන්න තිබිය යුතුය යන්නයි. එය වෛද්‍යවරයාගේ සිට කසල ශෝධකයා දක්වාම හිමි විය යුත්තකි. තමන් නාවික හමුදාවේ හෝ වෙනත් වෘත්තීයක වූ පමණින් අනෙක් වෘත්තීන් පහළ දැමීම තමාගේ තත්ත්වය පෙන්නුම් කිරීමක් විනා, අනෙක් වෘත්තීය පහතට වැටීමක් නොවන බව තේරුම් ගත යුතුය. එම නිසා ඒ ඒ වෘත්තීන්ට හිමි ගෞරවය දීමෙන් තමාට ද ඒ වෘත්තීය ගෞරවය හිමි වන බවත්, එසේ නොකිරීමෙන්, ස්වභාවික දහම මත, තමාගේ වෘත්තීය කෙදිනක හෝ හෑල්ලුවට ලක්වන සිහි තබා ගන්නවා නම් අගනේය. වෘත්තීයක් හෑල්ලුවට ලක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මෙයැයි කියා දඬුවම් දෙන්නට හෝ චෝදනා කරන්නට අපට හැකියාවක් නැත. කොතරම් විද්‍යාව තාක්ෂණය තිබුණ ද සොබාදහම නීතියක් බව අප අමතක කළ යුතු නැත. 

එමෙන්ම මතක් කළ යුතු තවත් කරුණකි. මාධ්‍ය කිරි පැකට් එකේ හොරකම ගැන කතා කරන විට කෝටි ගණනින් සිදුවන හොරකම් වාර්තා නොකරන බවට වන චෝදනාවයි. මාධ්‍ය හා මාධ්‍යවේදීන් හොරකම්, වංචා, අල්ලස් දූෂණ වාර්තා කිරීමට සූදානමින් සිටියි. වංචා, දූෂණ ඕනෑ තරම් අනාවරණය කරන්නට මාධ්‍ය ඊයේ කටයුතු කර තිබූ බවට ඕනෑ තරම් සාක්ෂ්‍ය ඇත. එය අදත් හෙටත් වනු ඇත. මරණ තර්ජන මධ්‍යයේ ජීවිත අවදානම් මධ්‍යයේ බොහෝ මාධ්‍යවේදීන් හොරකම් වංචා දූෂණ අනාවරණය කර ඇත. එමෙන්ම මනුස්සයෙක්ට පහරදීම සහ හොරකම්, වංචා, දූෂණ අනාවරණය කිරීම කිසිසේත්ම එක තැන තැබිය නොහැකි කරුණු දෙකක් බව ද අවබෝධ කරගත යුත්තකි. හොරකම් අනාවරණය කිරීම ද කොතරම් සොරකමක් සිදු වූ බව දැන සිටියත්, ඒ ගැන වාර්තා කිරීමට නිශ්චිත හේතු සාධක තිබිය යුතුයි.

අනෙක් අතට ‘මම මීඩියා’ යැයි කියාගෙන හනිමූන්වලට හෝ ගෙවල්වලට පනිනවා යැයි බොළඳ දෙකයි පනහේ තර්ක ගෙනෙන අයට ද කිව යුත්තේ, මම මීඩියා, මම නේවි කියාගෙන නිකං ගෙවල්වලට නොපනින බවය. ඒවා ප්‍රායෝගිකව සිදු නොවන දේවල්ය. නිවසකට මම මාධ්‍යයෙන් කියා පැමිණෙන්නේ නැත. එසේ පැමිණියේ නම්, නිවැසියන්ට ඇයිදැයි ප්‍රශ්න කළ හැකිය. අවශ්‍ය නම්, පොලිසියකට පැමිණිලි කළ හැකිය. නිවැසියන්ට කරදරයක් කරන්නට ගියේ නම්, එතැන ගැටුමකි. එයත් නාවික හමුදාපතිවරයා මම මාධ්‍යවේදියකු යැයි පැවැසූ විට ඔහුට පහරදීමයි කිසිසේත් සමාන කළ නොහැකි සිදුවීම් දෙකකි. 

අනෙක් කරුණ නාවික හමුදාපතිවරයා ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානීන්ගේ නියෝගයක් ඉටු කළ බවය. එසේ ජනමාධ්‍යවේදීන්ට, රටේ පුරවැසියන්ට පහර දෙන්නට අණ නොදෙන රටක් බිහි කිරීම අප සියලු දෙනාගේ වගකීමය. පුරවැසියන්ට, මාධ්‍යවේදීන්ට, සිසුන්ට පහර දෙන්නට අණ කළ විට, අහිංසක මිනිස්සුන්ට පහර දෙන්නට බැහැයි කිව හැකි නිලධාරීන් රටක් බිහි කිරීම අප සියලු දෙනාගේ වගකීමකි, යුතුකමකි. මා දන්නා පරිදි, අසා ඇති පරිදි ජෙනරාල් කොබ්බෑකඩුව එසේ කළ නිලධරයෙකි. එක රැයින් එවැනි රටක් බිහි වන්නේ නැත. එබවින් ඒ සඳහා සියලු දෙනා එකමුතුව විය යුතුය. ඒ අතරම මේ ආණ්ඩුව හමුදාව හෑල්ලුවට ලක් කිරීමේ උත්සහයක නිරත වන බව තවත් පිරිසක් කියති. ඔවුන්ට මතක් කළ යුතු සිදුවීම් කිහිපයකි. රතු පස්වල, හලාවත හා කටුනායක දී යුද හමුදාව නිරායුද සිවිල් වැසියන්ට පහර දුන්නේය. වෙඩි තැබුවේය. එවිට හමුදාව හෑල්ලුවට ලක් නොවුණේ ද ?

නැවත නැවතත් කිව යුත්තේ නිහඬ බව සෑම විටම පිළිතුරක් නොවන්නේය. ආණ්ඩුවක, දේශපාලකයන්ගේ අණ දීම් මධ්‍යයේ මාධ්‍යවේදීන්ට සිවිල් වැසියන්ට පහරදීම කිසි ලෙසකින් අනුමත කළ නොහැක. අද මාධ්‍යවේදියකු රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදයේ ගොදුරක් වූයේ නම්, ආණ්ඩුවක මැරකම්වලට හෙට ඔබ ගොදුරු විය හැක. ඔබ නිහඬව සිටින්න. එහෙත් ඔවුන් ඔබ සොයා එන බව අමතක නොකරන්න. 

කාටූනය අවන්ත ආටිගල ගෙනි..  https://www.facebook.com/Awantha.artigala/?fref=ts

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
15.12.16

ආචාරධර්ම හා පහරදීම

නාවික හමුදාපතිවරයාගේ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් මේ වනවිට බොහෝ පාර්ශව අදහස් දැක්වීමට පටන් ගෙන ඇති අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් බෙදීම් ද හටගෙන ඇත. එපමණක් නොව එම සිදුවීම් දේශපාලනීකරණය වීමක් ද සිදුව ඇත. නැව් නවත්වාගෙන සිටීම ආදී කරුණු පසෙකින් තැබූ විට වැඩිම අවධානයක් යොමුවූයේ මාධ්‍යවේදියකු පහරදුන් දුන් සිදුවීමය.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානුෂීයත්වය අගයන රටක කිසිදු ලෙසකින් තවත් පුද්ගලයකුට හිංසා කිරීමේ අයිතියක් තවත් පුරවැසියකුට හිමි වන්නේ නැත. එය ජනාධිපතිවරයාගේ සිට මාධ්‍යවේදියා, ත්‍රිවිධ හමුදාපතිවරයා ඇතුළු රටේ සියලු පුරවැසියන්ට අදාළය. රටක පුරවැසියන්ට නිදහසේ ජීවත්වීමේ අයිතිය හිමිය. ඒ නිදහස අන් පුරුවැසියන්ට ද හිමි බව අප අවබෝධ කරගත යුතුය. 

ජනමාධ්‍යවේදීන්ට රජය හැඳුනුම්පතක් දී ඇත. එහි සරල අදහස නම් සිදුවීම් හෝ යම් කිසිවක් වාර්තා කිරීමට යෑමේදී හඳුනාගැනීම සඳහාය. එම හැඳුනුම්පත හුදෙක් ජඩවැඩ කිරීමට එය පෙන්වා විශේෂ වරප්‍රසාද ගැනීමට නොව, හඳුනාගැනීමේ පහසුව උදෙසාය. අනෙක් අතට තම රාජකාරිය බාධාවකින් තොරව කරගෙන යෑමටය. එය ජනමාධ්‍යවේදීන්ට පමණක් නොව බොහෝ රාජ්‍ය ආයතන කරන දෙයකි. විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්ට පවා හැඳුනුම්පතක් නිකුත් කරන්නේ හඳුනාගැනීම සහ ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපනික කටයුතුවල පහසුව උදෙසාය. හැඳුනුම්පතක වටිනාකම අවතක්සේරු නොකළ යුතුය. නාවික හමුදාවේ නිලධරයන්ට සාමාජිකයන්ට පවා හැඳුනුම්පතක් ඇත. 

ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ සීමාව කුමක් ද ? ජනමාධ්‍ය ආචාරධර්ම මොනවාද ? යන්න පිළිබඳව තවමත් ලංකාවේ නිශ්චිත පැහැදිලි කිරීමක් අප සතුව. ඒ සඳහා ඉගැන්වීමේ ක්‍රියාවලියක් හෝ බඳවා ගැනීමේ ක්‍රියාවලියක් අප සතුව. කොළඹ, කැලණිය හා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලයේත්, ජනමාධ්‍ය විද්‍යාලයෙත් ඒ සඳහ ඩිප්ලෝම් හා ඒ ආශ්‍රිත ඉගැන්වීම් ක්‍රම තිබුණ ද ඒ සියල්ල සඳහා නිසි පිළිවෙළක් නොමැත. මෙරට ජනමාධ්‍යයේ වෘත්තීයභාවය පිළිබඳ නොවිසිඳුණු අර්බුද රැසකි. උපාධියකින් ජනමාධ්‍යවේදියකු වීම තීරණය කිරීමේ හැකියාවක් නැත. සිද්ධාන්තවලින් පමණක් ජනමාධ්‍යවේදීන් බිහිවන්නේ නැත. ඒ සඳහා කදිම උදාහරණය මාර්ටින් වික්‍රමසිංහය. 

විවිධ මාධ්‍ය තම මාධ්‍යවේදියා යැයි හැඳින්වීම අනෙක් කරුණය. බොහෝ ප්‍රාදේශීය මාධ්‍යවේදීන් ආයතන කිහිපයකට තම සේවය සපයයි. උදාහරණයකට ලංකාදීපයට ලියන ප්‍රාදේශීය වෙනත් නමකින් හෝ එම නමින්ම මව්බිම, දිවයින හෝ වෙනයම් හෝ පුවත්පතකට පුවත් සපයයි. රූපවාහිනි මාධ්‍යවේදීන් ද එසේය. ස්වර්ණවාහිනියට පුවත් සපයන්නා හිරු පුවත් සේවයට ද පුවත් සපයයි. 

අනෙක් කරුණ පහර කෑමට ලක්වූ මාධ්‍යවේදියා බෝතල් පත්තරකාරයකු හැඳින්වීමය. පුද්ගලයන්ට අපහාස කිරීම අපේ රටේ සුලබ කරුණක් බවට පත්ව ඇත. එවැන්නක් කෙතරම් සුදුසුද යන්න සිතා බැලිය යුතුය. නාවික හමුදාපතිවරයා හෝ එම මාධ්‍යවේදියා එම නම්වලින් හෝ තනතුරුවලින් හැඳින්වීම විනා ඔවුන්ට අපහාස වන අයුරින් කටයුතු කිරීම කිසිසේත්ම අනුමත කළ නොහැක. එපමණක් නොව උපහාසය හා අපහාසය ද අප තෝරා බේරා ගත යුතුය.

ඒ සියල්ල පසුබ්ම කතාය. ඔලිවර් වෙන්ඞ්වෙල් හෝම්ස් (කනිෂ්ඨ) කියූ පරිදි යමකුගේ නිදහස අනෙක නාසය ආරම්භ වන තැනින් අවසන් වන්නේය. එබැවින් තවකකුගේ නිදහස තවකකුට බාධාවක් නොවිය යුතුය. එබැවින් නාවික හමුදාපතිවරයා කොතරම් සුදුසුකම් ලද්දෙක් වුවද ඔහුට මාධ්‍යවේදියකුට හෝ සාමාන්‍ය වැසියකු හෝ වේවා කිසිවකුට පහර දීමේ අයිතියක් හෝ බලයක් හෝ නොමැත. මේ පහර දීමා හෙළා නොදැකීමෙන් මෙම පහරදීමට එරෙහිව නීතිමය පියවරක් නොගැනීමෙන් වනුයේ නාවික හමුදාපතිවරයත් නාවික හමුදාවත් තමන් නිර්දෝෂී බවක් ආරෝපණය කරගැනීමක් අන් යමක් නොවන බව කිව යුතුය. එම නිසා මේ සම්බන්ධයෙන් නීතිමය පියවර ගත යුතුමය. 

අනෙක් කරුණ ආචාර්ය රංග කලන්සූරිය මහතා ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂක ජෙනරාල්වරයා වශයෙන් නිකුත් කරන ලද නිවේදනයයි. ආචාර්ය රංග කලන්සූරිය යනු ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ ජ්‍යෙෂ්ඨයකි. දැනුම ඇත්තෙකි. අද සිටින බොහෝ ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ ගුරුවරයාය. බොහෝ පිරිසකගේ ගෞරවයට පාත්‍ර වූවෙකි. ඔහු එම තනතුරට පත්වූ විට අප ද ඇතුළු බොහෝ පාර්ශව ඔහුගෙන් වැඩක් ගත යුතු බව කීහ. ඇත්තය. එහෙත් මේ සිදුවීමේ දී ඔහු ජනමාධ්‍ය ගුරුවරයකුට වන්නට ගොස් හාත් පොළේ ගා ගෙන ඇති බව කිව යුතුය. එය ඔහු දන්නවා ඇතිවාට සැක නැත. එම නිසා වැරැදි නිවැරැදි කරගත යුතුය. ආචාර්ය රංග කලන්සූරිය තමා සිටින තැන තමාගේ ධුරය ගැන දන්නවා ඇති බව අප කිව යුතු නැත. ඔහු ඔහුගේ වගකීම් නොදන්නවා නොවිය හැක. එබැවින් ඔහු ජනමාධ්‍ය ආචාරධර්ම ගැන කීමට පෙර පහර කෑ මාධ්‍යවේදියා වෙනුවෙන් පෙනි සිටිමින් ඒ වෙනුවෙන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා පියවර ගත යුතුය.

ජනමාධ්‍යවේදීන් පහර කන රටක ජනමාධ්‍ය ආචාරධර්ම ගැන කීමෙන් පලක් නැත. අනෙක් අතට මේ පහර දීම වන්නේ යහපාලන මූලධර්ම ආරක්ෂා කරන බව පවසමින් ජනමාධ්‍යවේදීන් ආරක්ෂා කරන බව පවසමින්  ජනමාධ්‍ය නිදහස ආරක්ෂා කරන බව පවසමින් බලයට පත්වූ ජනාධිපතිවරයකු හා ආණ්ඩුවකට පාලනය පවතින අවස්ථාවකය. 
මේ සියලු සිදුවීම් මධ්‍යයයේ මාධ්‍යවේදියාට පහර දීම කිසිසේත් අනුමත කළ නොහැක බව නැවත නැවතත් කිව යුතුය. ඊට එරෙහිව පියවර ගත යුතුය. මාධ්‍යවේදියකුට කළ පහර දීම හෙට සමාජයේ අහිංසක පුරුවැසියකට අත්වන්නට ඉඩ ඇත. එය නැවත නැවත කිව යුතුය. නිහඬ බව හොඳම පිළිතුර යැයි කීවද නිහඬ බව සෑම විටම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරක් නොවන්නේය. 

මාර්ටින් නිමෝලර් පියතුමෝ මෙසේ ලියූහ.


“පළමුව ඔවුහු සමාජවාදීන් සොයා ආහ, මම හඬ නොනැගුවෙමි.
මක්නිසාදයත් මා සමාජවාදියකු නොවූ හෙයිනි,

ඉන් අනතුරුව ඔවුහු වෘත්තීය සමිති නියෝජිතයන් සොයා ආහ, මම හඬ නොනැගුවෙමි.
මක්නිසාදයත් මා වෘත්තීය සමිති නියෝජිතයකු නොවූ හෙයිනි,

ඉන් අනතුරුව ඔවුහු යුදෙව්වන් සොයා ආහ, මම හඬ නොනැගුවෙමි.
මක්නිසාදයත් මා යුදෙව්වකු නොවූ හෙයිනි,

ඉන් අනතුරුව ඔවුහු හා සොයා ආහ, එහෙත් ඒ අවස්ථාවේ මා වෙනුවෙන් කිසිවෙක් නොවීය..


හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
12.12.16

පීඩිතයෝ සහ නිශ්ශබ්දතාව 2

බස් රථ වැඩ වර්ජනය සම්බන්ධයෙන් දිනය මුළුල්ලේම විවිධ අදහස් දැක්වීම් සිදුවිණි. ඒ සම්බන්ධයෙන් අවධානය යොමු කළා නම්, වැඩි පක්ෂපාතීත්වය වූයේ දඩය තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක කරන ලෙසටය. අනෙක් කරුණ රාජ්‍ය ප්‍රවාහන සේවය ශක්තිමත් කිරීමටය. දඩය වැඩි කිරීම සම්බන්ධයෙන් මානුෂීය පැතිකඩකින් ද බැලිය යුතු වෙමු. 

රුපියල් විසි පන්දහසක දඩයක් යනු මසක වැටුපකි. එබැවින් ඒ තත්ත්වයෙන් ක්‍රමානුකූලව ගොඩනැගිය යුත්තකි. දඩ මුදල විසි පන්දහසේම තැබිය යුතු යැයි අප කොතරම් පැවසුවද, එය ප්‍රායෝගික තත්ත්වයක් නොවන්නේය. විසි පන්දහසේ දඩය එසේ තැබිය හැකි ඉතා හොඳය. එහෙත් ක්‍රමයෙන් සංශෝධනය කළ යුතුය. අපේ රටේ මාර්ග පද්ධතිය, මාර්ග සංඥා ආදිය තවමත් නිසි පරිදි සංවර්ධනය වී නැත. එම නිසා ඒ සඳහා පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණයක් අවශ්‍යය.

ශ්‍රී ලංගම බස් රථ යොදා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් බොහෝ පිරිසක් තම සතුට ප්‍රකාශ කර තිබිණි. ඒ අනුව පුද්ගලික ප්‍රවාහන සේවය පවතින විටම හෝ, පුද්ගලික බස් රථ සියල්ල රජයට පවත්වා ගනිමින් යහපත් හා ගුණාත්මකභාවයෙන් යුතු මගී ප්‍රවාහන ක්‍රමවේදයක් සැකසීම ආණ්ඩුවේ වගකීමය. 

පොදු මගී ප්‍රවාහන සේවය ගුණාත්මක තත්ත්වයක් දක්වා ඉහළ නැංවීම කළ යුත්තකි. රියදුරන් කොන්දොස්තවරුන් නිසි ලෙස පුහුණු කර බස් රථ ධාවනය සඳහා යොමු කිරීම ඒ සඳහා අවසර පත්‍රයක් දීම කළ යුත්තකි. 

බස් රථ තුළ ගුණාත්මකභාවය වැඩි කිරීම අනෙක් කරුණය. බස් රථවල ආසන, අර්ධ සුඛෝපභෝගී සහ සුඛෝපභෝගී බස් රථ නම් කරන ප්‍රමිතිය, තත්ත්ව ආදී සහිත ක්‍රමවේදයක් සැකසීම කළ යුතු යෝජනා ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. 

අනෙක් අතට මේ වර්ජනය සම්බන්ධයෙන් පිටස්තර සමාජයේ කෙසේ වෙතත් සමාජ මාධ්‍ය තුළ සංවාදයක් ඇති ව තිබිණි. එය යහපත් ලක්ෂණයකි. කිසිදු වැදගත් කමක් නොමැති දේ වෙනුවට මෙවැනි දේ පිළිබඳව, ජනතාවගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් මහ මගදී අප මුහුණ දෙන අර්බුද සම්බන්ධයෙන් නිරන්තරයෙන් සංවාද ඇතිවීම අගය කළ යුත්තකි. පුද්ගල අරමුණුවලින් තොරව එවැනි සංවාදවලට අප කුහකත්වයෙන් පක්ෂපාතිත්වයෙන් තොරව සම්බන්ධ වෙමින් එම අරගල ඉදිරියට ගෙන යා යුතුය.

මේ වැඩ වර්ජනයෙන් මේ ඇති වූ සංවාදයෙන් දේශපාලනඥයන්ට හෝ වෙනත් පටු පාර්ශවලට වාසි සලසා ගැනීමට ඉඩ නොදී ජනතා හිතවාදී ප්‍රවාහන පද්ධතියක් ඇති කිරීම සඳහා මේ අරගලය ගෙන යා යුතුය. එය හෙටින් අවසන් නොවිය යුතුය. ගුණාත්මකභාවයෙන් යුතු ප්‍රවාහන පද්ධතියක් සතියකින් බිහි වන්නේ නැති බව ද සිහි තබා ගත යුතුය.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා

02.01.16

පීඩිතයෝ සහ නිශ්ශබ්දතාව

පහත් ජලය ගලා බැස යන්නා සේ මෙරට සෑම විටම පීඩාවට පත්වන්නේ සාමාන්‍ය ජන සමාජයය. ආයතනවල පහතම සේවක කොටසය. පාලකයාගේ සිට වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරීත්වය දක්වා ගනු ලබන සෑම ක්‍රියාමාර්ගයකදීම එය එසේය.

මෙවර අයවැය ද පසුගය වර අයවැය තරම් නොවූවත්, ජනතා විරෝධයත්, වෘත්තීය සමිති විරෝධයක් හමුවේ හැල හැප්පීම්වලට ලක්වෙමින් පවතියි.

දෙදහස් පන්සියයේ තිබූ දඩය විසි පන්දාහ කළ බව පවසමින් බස් සංගම් කිහිපයක් ද, විශ්‍රාම වැටුප් ආදී කරුණු කිහිපයක් මුල් කරගිනිමින් දුම්රිය වෘත්තීය සමිති ද කරුණු පහක් මුල් කරගනිමින් රජයේ වෛද්‍ය නිලධාරීන් ඇතුළු වෛද්‍යවරු ද උද්ඝෝෂණවල  නිරත වූ අතර නිරත වීමට නියමිතය.

මේ සෑම ක්‍රියාවකින්ම පීඩාවට පත්වන්නේ ජනතාවය. වෘත්තීය සමිති සියයට සියයක් නිවැරැදි බවක් මින් අදහස් වන්නේ නැත. එහෙත් වර්ජන අවසන් වන ආකාරය, වර්ජන කරන ආකාරය, කාලයක් නොපැවැති වර්ජන එකවර ක්‍රියාත්මක වීම, කාලයක් ක්‍රියාත්මක වූ වර්ජන මේ ආණ්ඩුව යටතේ නිහඬ පිළිවෙතක් අනුගමනය කිරීම මේ සියල්ල යට කොන්ත්‍රාත් සහ එකිනෙකාගේ අරමුණු ඉටු කරන්නේ යන සැකය මිස අන් කවරක් වත් හැඟී යන්නේ නැත. 

බස් රථ සංගම් ප්‍රමුඛව ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රධාන සටන් පාඨයක් වී ඇත්තේ මාර්ග නීති උල්ලංඝනය කිරීම සඳහා පනවා ඇති විසි පන්දහසේ දඩයය. 

මෙරට රියදුරන්ගේ විනය ගැන අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. එය බස් රථ රියදුරාගේ සිට පා පැදිය දක්වාම එසේය. මාර්ගයේ විනය පයින් යන්නන්ටද නැත. බොහෝ රට මාර්ග නීති කඩ කිරීම් සම්බන්ධයෙන් දැඩි නීති රීති අනුගමනය කරන බවත් දඩ මුදල් පනවන බවටත් ඕනෑ තරම් උදාහරණ ඇත. එහෙත් දඩයක් පැනවීමේදී නීතියක් ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ක්‍රමානුකූල බවක් විධිමත් බවක් තිබිය යුතුය. බොහෝ පිරිස් සිතා මතා මාර්ග නීති උල්ලංඝණය නොකරන බව ද ඒ අතර කිව යුතුය. මාර්ග නීති උල්ලංඝනය කිරීම එයටම පමණක් සීමා වූවක් නොව ආකල්පමය වෙනසක් දක්වාම සිදු විය යුතුය. එම නිසා මාර්ග නීති උල්ලංඝනය සම්බන්ධයෙන් එකවර විසි පන්දහසක දඩයක් ප්‍රායෝගික නොවන බව කවුරු කවුරුත් පිළිගත යුතු සත්‍යයකි. 

අනෙක් කරුණ බස් රථය. බස් රථ රියදුරන්ගේ සිට ඊට සම්බන්ධ සියලු දෙනා තම පාරිභෝගිකයන්ට සලකන ආකාරය. ආසන දෙකක් සහිත බස් රථවල දෙදෙනකුටට ඉඳගෙන යෑමට නොහැකිය. පොල් පටවන්නා සේ මිනිසුන් පටවාගන්නා ආකාරය ගැන කතා කරන්නට කෙනෙක් නැත. මිනිසුන්ට ආසනයක ඉඳගත් පසු තම කකුල් නිසි පරිදි තබා ගැනීමට ඉඩක් නැත. අර්ධ සුඛෝපභෝගී යැයි කියන බස් රථ මාෆියාව ජනතාව සුරකන බව නොරහසකි. බස් රථ කොන්දොස්තරවරුන් ජනතාවට කතා කරන ආකාරය තවත් කරුණකි. ඉතුරු මුදල් නොදීම තවත් අර්බුදයකි. මේ ආකාරයෙන් ජනතාව බස් රථ තුළදී විඳින පීඩා අති මහත්ය.

අපි රටක් ලෙස ජනතාවක් ලෙස මෙවැනි දේ ගැන ලැජ්ජා විය යුතුයි. අනෙක් රටවල මිනිසුන් දේශපාලකයන්ගේ වැරැදි හමුවේ එක්ව නැගී සිටිද්දි, අපි පක්ෂ පාට ආගම්වලට බෙදී කා කොටා ගන්නෙමු. අපි අප ගැන ලැජ්ජා විය යුතු වෙමු. අප හමුවේ පවතින ප්‍රශ්නවලදී නිශ්ශබ්දව සිටින හුදෙක් දේශපාලනය, ආගම, ජාතිය ගැන වද වන්නෙමු. 

රටක විවිධ දේශපාලන අදහස් දරන්නන්, ආගම් අදහන්නන්, ජාතීන් සිටින බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. රටක සංස්කෘතිය පෝෂණය කරන්නේ ඒවාත් ඒවා ගොඩනැගුණු සංස්කෘතික පසුබිමත් ඉතිහාසයත් බව කිව යුතුය. එහෙත් ඒ වටිනාකම් පසෙකලා අපි එකිනෙකාගේ කොන්ත්‍රාත් ඉටු කරමින් කා කොටා ගනිමු. 
නැවත ආරම්භක මාතෘකාවට පිවිසිය හොත් ජනාතව නිරන්තරයෙන් පීඩාවට පත්වෙති. නිවසේ සිට රැකියා ස්ථානය දක්වාත්, රැකියා ස්ථානයේදී, පාසලක නම් පාසලක හෝ වෙනයම් හෝ තැනක නම් එතැනත් නැවත නිවසට යන තුරුත් පීඩාවලට ගොදුරු වෙති. 
මේ නොයෙක පීඩාවලට එරෙහිව නැගී සිටිය යුත්තේ එකමුතුව මිස පාට පක්ෂ වලට ආගම්වලට බෙදී නොවන බව අප තේරුම් ගත යුතුය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල කියා බෙදෙන තරමට ආණ්ඩුවට හොඳය. එවැනි තැනක ආණ්ඩුව හිතු මතේ අධ්‍යාපනයට වියදම් කප්පාදු කරන්නේය. ජනතාව කොටස්වලට කල්ලිවලට බෙදෙන තරමට ආණ්ඩුවට හොඳය. අප හැමදාමත් කරන ලද්දේ එයය. බෙදෙමින් බෙදෙමින් අපි අවුරුදු හැට අටක් පැමිණ අත්පත් කර ගත් දෙයක් නොමැති බව දැන් ඕනෑවටත් වඩා හොඳට පැහැදිලිය.

මේ මෑතක දිනක බිමල් රත්නායක මන්ත්‍රීවරයා හරි අපූරු කතාවක් කීවේය. අපේ දේශපාලන පක්ෂවල සංයුතිය ගැන ඔහු කීවේය. සියලු ජාතීන්ගේ නියෝජනය ගැන ඔහු කීවේය. වසර 1948 පෙර මෙරට ආරම්භ වූ පක්ෂ දෙකකි. එකක් එක්සත් ජාතික පක්ෂය වන අතර අනෙක ලංකා සම සමාජ පක්ෂයය. හතළිස් අටෙන් පසු ආරම්භ වූ සෑම පක්ෂයක්ම ජාතියක්, ආගමක් හෝ ඒ ආශ්‍රිත පදනමක් මත ගොඩනැගුණු පක්ෂය. මේ පක්ෂ සියල්ල අතරින් සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් යන නියෝජනය තරමක් සාධරණ මට්ටමක ඇත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පමණක් බව ඔහු කීවේය. අපි හතළිස් අටට පෙර එකාවන් ව සටන් කළ බවට ඉතිහාසය සාක්ෂි දරයි. ඒ මත ගොඩනැගුණු නිසා එය එසේය. එහෙත් අද වනවිට එප පක්ෂයත් ක්‍රමයෙන් එයින් බැහරට යමින් සිටින බව ද කීවේය. හැබෑය. අපි තව තවත් බෙදෙන තරමට අපේ වළ කපා ගනිමින්, මේ රට තව තවත් විනාශයට ඇද ගෙන යන බව අකැමත්තෙන් වුවද කිව යුතුය. 

එක් එක් පුද්ගලයා උපුටා දක්වමින් කිව යුතු නැත. මාටින් ලූතර් කිං ගේ සිට ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්ම දක්වාම මේ සරල සත්‍යය පවසා ඇත. මේ ලෝකය වඩ වඩාත් නරක වන්නේ නරක මිනිසුන් නිසා නොව හොඳ මිනිසුන්ගේ නිශ්ශබ්දතාව නිසාය.

ඡායාරූපය රොයිටර්


හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
01.12.16