නැවත නැවතත් කිව යුතුව ඇත්තේ මාධ්‍යවේදියකු හෝ වෙනයම් ඕනෑම පුද්ගලයකු හෝ වේවා කිසිවකුගේ අඩත්තේට්ටම්වලට පහරකෑම්වලට ලක් නොවිය යුතුය.
ඕනෑම සිදුවීමක දෙපැත්තක් හෝ පැතිකඩ කිහිපයක් ඇති බව අප තේරුම් ගත යුතු කරුණකි. හම්බන්තොට වරාය සිදුවීමේ දී මාධ්‍යවේදියා වැරැදිද නිවැරැදිද යන්න පසුවට තබමු.මාධ්‍යවේදියා වැරැදි යැයි උපකල්පනය කළ ද නාවික හමුදාපතිවරයා වේවා, වෙන ඕනෑම පුද්ගලයකු වේවා තවත් පුද්ගලයකුට පහරදීමේ අයිතියක් ඔහුට හිමිවන්නේ නැත.
මෙම සිදුවීමත් සමඟ මතු වූ තවත් කරුණක් වූයේ මාධ්‍යවේදීන්ට ඕනෑම තැනකට යා හැකි ද යන්නයි. මාධ්‍යවේදීන්ට පමණක් නොව, රටේ ඉහළම නිලධාරීන්ට පවා අවසරයකින් තොරව යා නොහැකි ස්ථාන ඇති බව අප පිළිගත යුතු සත්‍යයකි. එසේ වුවද යම්කිසි සිදුවීමකදී එසේ අවසර ගෙන යෑම ප්‍රායෝගික නොවන්නක් බව ද පිළිගත යුත්තකි. නාවික හමුදාවේ හෝ වරායේ හෝ වෙනයම් සංවේදී, ආරක්ෂිත ස්ථානයක ගින්නක්, හදිසි අනතුරක් සිදු වූ විට මාධ්‍යවේදීන් හෝ ගිලන් රථ හෝ සෞඛ්‍ය සේවකයන් හෝ යා යුත්තේ අදාළ අවසරය ගෙන ද යන්න වරායට ඇතුළු වීමට අවසර ගත යුතු බව පවසන පිරිස් සිතා බැලිය යුතුය.
මෙම සිදුවීමත් සමඟ මාධ්‍යවේදීන් බෝතල් පත්තකරුවන් යැයි හඳුන්වා දෙන්නට බොහෝ පිරිස් උත්සහ ගෙන තිබිණි. කීමට ඇති ප්‍රමුඛතම කරුණ වන්නේ ඕනෑම වෘත්තීයකට වෘත්තීය ගෞරවය යන්න තිබිය යුතුය යන්නයි. එය වෛද්‍යවරයාගේ සිට කසල ශෝධකයා දක්වාම හිමි විය යුත්තකි. තමන් නාවික හමුදාවේ හෝ වෙනත් වෘත්තීයක වූ පමණින් අනෙක් වෘත්තීන් පහළ දැමීම තමාගේ තත්ත්වය පෙන්නුම් කිරීමක් විනා, අනෙක් වෘත්තීය පහතට වැටීමක් නොවන බව තේරුම් ගත යුතුය. එම නිසා ඒ ඒ වෘත්තීන්ට හිමි ගෞරවය දීමෙන් තමාට ද ඒ වෘත්තීය ගෞරවය හිමි වන බවත්, එසේ නොකිරීමෙන්, ස්වභාවික දහම මත, තමාගේ වෘත්තීය කෙදිනක හෝ හෑල්ලුවට ලක්වන සිහි තබා ගන්නවා නම් අගනේය. වෘත්තීයක් හෑල්ලුවට ලක් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මෙයැයි කියා දඬුවම් දෙන්නට හෝ චෝදනා කරන්නට අපට හැකියාවක් නැත. කොතරම් විද්‍යාව තාක්ෂණය තිබුණ ද සොබාදහම නීතියක් බව අප අමතක කළ යුතු නැත.
එමෙන්ම මතක් කළ යුතු තවත් කරුණකි. මාධ්‍ය කිරි පැකට් එකේ හොරකම ගැන කතා කරන විට කෝටි ගණනින් සිදුවන හොරකම් වාර්තා නොකරන බවට වන චෝදනාවයි. මාධ්‍ය හා මාධ්‍යවේදීන් හොරකම්, වංචා, අල්ලස් දූෂණ වාර්තා කිරීමට සූදානමින් සිටියි. වංචා, දූෂණ ඕනෑ තරම් අනාවරණය කරන්නට මාධ්‍ය ඊයේ කටයුතු කර තිබූ බවට ඕනෑ තරම් සාක්ෂ්‍ය ඇත. එය අදත් හෙටත් වනු ඇත. මරණ තර්ජන මධ්‍යයේ ජීවිත අවදානම් මධ්‍යයේ බොහෝ මාධ්‍යවේදීන් හොරකම් වංචා දූෂණ අනාවරණය කර ඇත. එමෙන්ම මනුස්සයෙක්ට පහරදීම සහ හොරකම්, වංචා, දූෂණ අනාවරණය කිරීම කිසිසේත්ම එක තැන තැබිය නොහැකි කරුණු දෙකක් බව ද අවබෝධ කරගත යුත්තකි. හොරකම් අනාවරණය කිරීම ද කොතරම් සොරකමක් සිදු වූ බව දැන සිටියත්, ඒ ගැන වාර්තා කිරීමට නිශ්චිත හේතු සාධක තිබිය යුතුයි.
අනෙක් අතට ‘මම මීඩියා’ යැයි කියාගෙන හනිමූන්වලට හෝ ගෙවල්වලට පනිනවා යැයි බොළඳ දෙකයි පනහේ තර්ක ගෙනෙන අයට ද කිව යුත්තේ, මම මීඩියා, මම නේවි කියාගෙන නිකං ගෙවල්වලට නොපනින බවය. ඒවා ප්‍රායෝගිකව සිදු නොවන දේවල්ය. නිවසකට මම මාධ්‍යයෙන් කියා පැමිණෙන්නේ නැත. එසේ පැමිණියේ නම්, නිවැසියන්ට ඇයිදැයි ප්‍රශ්න කළ හැකිය. අවශ්‍ය නම්, පොලිසියකට පැමිණිලි කළ හැකිය. නිවැසියන්ට කරදරයක් කරන්නට ගියේ නම්, එතැන ගැටුමකි. එයත් නාවික හමුදාපතිවරයා මම මාධ්‍යවේදියකු යැයි පැවැසූ විට ඔහුට පහරදීමයි කිසිසේත් සමාන කළ නොහැකි සිදුවීම් දෙකකි.
අනෙක් කරුණ නාවික හමුදාපතිවරයා ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානීන්ගේ නියෝගයක් ඉටු කළ බවය. එසේ ජනමාධ්‍යවේදීන්ට, රටේ පුරවැසියන්ට පහර දෙන්නට අණ නොදෙන රටක් බිහි කිරීම අප සියලු දෙනාගේ වගකීමය. පුරවැසියන්ට, මාධ්‍යවේදීන්ට, සිසුන්ට පහර දෙන්නට අණ කළ විට, අහිංසක මිනිස්සුන්ට පහර දෙන්නට බැහැයි කිව හැකි නිලධාරීන් රටක් බිහි කිරීම අප සියලු දෙනාගේ වගකීමකි, යුතුකමකි. මා දන්නා පරිදි, අසා ඇති පරිදි ජෙනරාල් කොබ්බෑකඩුව එසේ කළ නිලධරයෙකි. එක රැයින් එවැනි රටක් බිහි වන්නේ නැත. එබවින් ඒ සඳහා සියලු දෙනා එකමුතුව විය යුතුය. ඒ අතරම මේ ආණ්ඩුව හමුදාව හෑල්ලුවට ලක් කිරීමේ උත්සහයක නිරත වන බව තවත් පිරිසක් කියති. ඔවුන්ට මතක් කළ යුතු සිදුවීම් කිහිපයකි. රතු පස්වල, හලාවත හා කටුනායක දී යුද හමුදාව නිරායුද සිවිල් වැසියන්ට පහර දුන්නේය. වෙඩි තැබුවේය. එවිට හමුදාව හෑල්ලුවට ලක් නොවුණේ ද ?
නැවත නැවතත් කිව යුත්තේ නිහඬ බව සෑම විටම පිළිතුරක් නොවන්නේය. ආණ්ඩුවක, දේශපාලකයන්ගේ අණ දීම් මධ්‍යයේ මාධ්‍යවේදීන්ට සිවිල් වැසියන්ට පහරදීම කිසි ලෙසකින් අනුමත කළ නොහැක. අද මාධ්‍යවේදියකු රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදයේ ගොදුරක් වූයේ නම්, ආණ්ඩුවක මැරකම්වලට හෙට ඔබ ගොදුරු විය හැක. ඔබ නිහඬව සිටින්න. එහෙත් ඔවුන් ඔබ සොයා එන බව අමතක නොකරන්න.
කාටූනය අවන්ත ආටිගල ගෙනි.. https://www.facebook.com/Awantha.artigala/?fref=ts
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
15.12.16
No comments:
Post a Comment