පත්තර රස්සාව මා වඩාත් ප්‍රිය කරන වෘත්තීන්වලින් එකකි. තාත්තාගේ ඡායාරූප ශිල්පයත්, කුඩා කළ සිට ඡායාරූප ශිල්පීන්, පත්තරකරුවන්, සිංදු කියන්නන් ආදී නොයෙක කලාකරුවන් ඇස ගැටීම් ඇසුර නිසාම මා ලියන්නට හුරු පුරුදු විය. ඒවා කොතරම් පිරිසක් කියවනවාද නැද්ද කියන්න මා දන්නේ නැත. කියවන අය මා අඩු පාඩු ගුණ දොස් කියා ඇත. පත්තර කලාවටත් වඩා මට වඩාත් සමීප වූයේ ඡායාරූප ශිල්පයය. එයිනුත් වඩාත්ම හුරු පුරුදු මතක පුද්ගලයා ලෑල් හෑගොඩය. මා කලෙකින් ඔහු දැක නැත. කුඩා කාලයේ ඔහු දැක අඳුරු ඡායා මනසේ ඇත. බම්බලපිටියේ ෆොටෝක්‍රෝම් එක මට කොළඹ ගැන කුඩා කාලයේ ඇති සුන්දරම මතකයන්ගෙන් එකකි.
ඔය කෙසේ වෙතත් මා කියන්නට සැරසුණේ වෙනත් කතාවකි. පත්තර රස්සාව ආරම්භ කළ මුල් කාලයේ දී පමණක් නොව කුඩා කාලයේදීත් මා සිත්ගත් චරිතවලින් එකක් වූයේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහය. එයින්ද පත්තර රස්සාව ආරම්භ කළ කාලයේ පාසලේ ජ්‍යෙෂ්ඨයකු වූ පාසල් කාලයේදී අපට දිරවන්නෙම නැති චරිතයක් වූ ගායන් Gayan Madushanka සමඟ එහෙ මෙහෙ ඇවිදින්නට ලැබිණි. ඔහු ඒ කාලයේ කැලණි විශ්ව විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටියේය. දැන් ඔහු කැලණියේ කථිකාචාර්යවරයෙකි. ඔහු මට ඒ කාලයේදී මාර්ටින වික්රමසිංහ පත්තර රස්සාව ගැන කියූ කතා කියවීය. ඒවා හරි සුන්දරය. ඉකුත් සැප්තැම්බරයේදී මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ පොත් කීපයක්ම මිලදී ගත්තේය. වෙනත් වැඩකට වික්‍රමසිංහයන්ගේම පොත් කීපයක් සොයමින් සිටියදී මිලදී ගත් එහෙත් මට කියවන්නට නොලැබුණු පොතක් හමුවිණි. ඒ පොත කියවන්නට ආරම්භ කළේ ඔහුගේ අපූර්ව බාසාව ගැන මහත් තෘප්තියක්ද ඇති කරගනිමිනි. එය මා විසින් ඇති කරගනු ලැබුවක් නොව ඔහුගේ බාසා රටාව නිසා ඇති වුණු තෘප්තියකි.
කොහොම වුණත් අපට මේ රට හදන්නට බැරි බව නම් සක්සුදක් සේ පැහැදිලිය. මාර්ටින් වික්රමසිංහ ඒ කාලයේ ලංකාව ගැන ලියා තිබෙන දේවල් ගැන බලද්දි නිදහසින් අවුරුදු 71 ක් ගෙවී තිබියදීත් අප ඉන්නා තැන සහ සිටි තැන බලද්දි රට හදන්නට බැරි බව නම් පැහැදිලිය. එහෙත් එසේ නොවී රට හැදෙනවා නම් කැමැති වුවත් එය බොහෝ දුර ඈතක තිබෙන සිහිනයක් බව පැහැදිලිය. වික්‍රමසිංහයන් 1971 වසරේදී පැරැණි ලංකාදීපයට හරි අපූරු ලිපියක් ලියා තිබේ. එහි හෙඩිම ‘ස්වාධීන ඉන්දියාව සහ අනුකාරක ලංකාව’ යනුවෙනි. අපි ඇල්පෙනිත්තක් නොනිපදවන රටකි. එදත් එසේය. අදත් එසේය. හෙටවත් වෙනසක් වේවිද ?
ඡායාරූපය - දේශය පුවත්පත
