Sunday, July 31, 2016

වෙනස සැපයි ද ?


ඔව් වෙනස සැපයි. ආණ්ඩුව පෙරළීම අරමුණු කරගනිමින් ජනතාව වෙනුවෙන් යැයි කියමින් යන ඒකාබද්ධ විපක්ෂ පාගමන වීඩියෝ පට නැරැඹුවා නම් ඔබට ඒ වෙනස හොඳින්ම අත්විඳ ගන්නට හැකියාව ඇත. දසවසරක කාලයක් පුරාවට විවිධ අත්තනෝමතික කම් හා නියමිත කාලයට වසර දෙකකට පෙර ජනපතිවරණයක් තබා ගෙදර යන්නට සිදු වූ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට හා ඔහුගේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂ කණ්ඩායමට මේ ආකාරයෙන් පාගමනක් යන්නට මඟ පෑදී ඇත්තේ ජනවාරි 8 වැනිදා වූ වෙනසේ සැප දැනෙන නිසාය. 
එම ආණ්ඩුව කළ නිසා මේ ආණ්ඩුව කරන වැරැදි ක්‍රියා කිසිසේත්ම අනුමත හෝ සාධරණීය කළ නොහැක. අද එදාට වඩා යම් නිදහසක්, නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමක් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් රට තුළ ගොඩනැගෙමින් පවතියි. එහෙත් ආණ්ඩුවේ විවිධ පිරිස් කරන ඒ වූ පමණින් නොසලකා හැරිය නොහැක. මේ ආණ්ඩුවේ මැති ඇමැතිවරුන්ට එකල මෙහෙම වූවා යැයි කියා තමන් කරන වැරැදි සාධාරණීයකරණය කිරීමට කිසිදු අයිතියක් නැත.
ඉකුත් වසරේ අගෝස්තු මාසයේ පැවැති මහ මැතිවරණයෙන් කිසිදු පක්ෂයට ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට බලයක් හිමි නොවූ අතර ඔවුන් ජනවාරි 8 වැනිදා ජනතාවට වූ පොරොන්දුව ඉටු කරමින් ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීය. එහෙත් ඒ පොරොන්දුව හා තවත් කිහිපයක් ඇරෙන්නට තවමත් පොරොන්දු රැසක් තවමත් ඉතිර ව ඇත. ජාතික ආණ්ඩුවක් යැයි නම් කළ ද විපක්ෂයේ පක්ෂ කිහිපයක් ඇති බැවින් මෙය ජාතික ආණ්ඩුවක් නොවන අතර යහපාලන මූලධර්ම අනුගමනය නොකරන නිසා යහපාලන ආණ්ඩුවක් නොවන බව ද කිව යුතුය. මේ ආණ්ඩුව ජනාතවට දුන් පොරොන්දු ඉටු කළ යුතුව ඇති අතර පාක්ෂිකයන්ට රැකියා දීමට මේ ආණ්ඩුව පත් කර නොමැති බව මතක් කළ යුතුය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ප්‍රමුඛ එක්සත් ජනතා සන්ධානයට හා එක්සත් ජාතික පක්ෂයට තම පක්ෂවල වැඩ කටයුතු කිරීමට හෝ නඩත්තු කිරීමට හෝ ජනතාව විසින් වරමක් දී නැත. එහෙයින් මේ ආණ්ඩුව ගත වූ වසර එකහාමාරකට ආසන්න කාලයේදී කළ අඩුපාඩු සකසා ගනිමින් ඉදිරියට යා යුතුය. 
එමෙන්ම විපක්ෂයේ මේ පාගමනට ආණ්ඩුව දැන් දක්වන තරමින් ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ අවශ්‍යතාවක් නැත. තමන්ගේ ද අඩුපාඩු රැසක් ඇති බැවින් ආණ්ඩුවට ඒ සම්බන්ධයෙන් වැඩි අවධානයක් යොමු කරන්නට සිදු ව ඇත. ඒ පැත්තේත් මේ පැත්තේත් යන දෙපැත්තේම දැන් හොරු සිටිති. එහෙත් මේ අලුත් ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට හෝ ආණ්ඩුවක් පෙරළීමට කාලය නොවන බව අප පසක් කරගත යුතුය. ඇමෙරිකාවට හා ඉන්දියාවට පක්ෂපාතී වීම නිසාම හෝ අපට ජාත්‍යන්තරයේ පිළිගැනීමක් හිමිවෙමින් පවතියි. චීනය සමඟ ඇති සබඳතා ද ශක්තිමත් වන බවක් දකින්නට පුළුවනි. ඒ නිසා මේ රටේ ජනතාව ලෙස අප කළ යුත්තේ ආණ්ඩුව මෙන්ම විපක්ෂය ද නිවැරැදි මාර්ගයේ යැවීම සඳහා පක්ෂ පාට, කුලමල , ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව පෙළ ගැසීමය. වැට් බද්ද ක්‍රියාත්මක කිරීමට සිවිල් සමාජය, විවිධ පක්ෂ නියෝජනය කළ පිරිස් ගත් උත්සාහය අගය කළ යුතු අතරම විමල් වීරවංශ ගත් ක්‍රියා පිළිවෙත ද අගය කළ යුතුය. එහෙත් එපමණින් විමල් වීරවංශ ඇතුළු පිරිසට ඇති චෝදනා කුණු ගොඩට දමන්නට බැරිය. ඒ නිසා දෙපැත්තේම හොරුන්ට විරුද්ධව නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන තැනට මේ රට පත් කිරීමේත් රට ගොඩනැගීමෙත් වගකීම ඇත්තේ මේ රටේ ජනතාව සතුව මිස ඒ ඒ පක්ෂ සතුව නොවන බව අප තේරුම් ගත යුතුය.


හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.07.31

Friday, July 29, 2016

මම ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්.

එකම උත්සවයේදී ජාතික ගීතය දෙරවක් වාදනය හෝ ගායනය කළ දින තිබුණද මට ඒවා ගැන හරි හැටි මතකයක් නැහැ. පාසල් රැස්වීම ආරම්භයේදී ජාතික ගීයත් අවසානයේදී පාසල් ගීතයක් ගායන කළ බව නම් මතකයි. යාපනය හාර්ට්ලි විද්‍යාලයේ වාර්ෂික මහ සභා රැස්වීම් ජූලි 28 වැනිදා පැවැත්වුණා. මෙහිදි උත්සවය ආරම්භ වුණේ ජාතික ගීය වාදනය කරමින්. උත්සවය අවසන් කෙරුණෙත් ජාතික ගීය වාදනය කරමින්. 
කාලයක් තිස්සේ අපි අනෙකා දෙස සැක සහිත විදිහට බලන්න පුරුදු වුණා. වාසුදේවට විග්නේරෂ්වරන්ට නෑයෝ වෙන්න පුළුවන්නම් යාපනේ ශෂිදරන්ලට දකුණේ ශෂිනිලට එකට පවුල් කන්න පුළුවන්. අවුරුදු ගණනක් කොළඹ හිටපු කොළඹ තමන්ගේ ගෙදර තියෙන විග්නේෂ්වරන් උතුරට ගිහින් දෙමළ අයිතිවාසිකම් ගැන කියනවා. වහිනකොට, නාය යනකොට, සුනාමිය එනකොට උඹ දෙමළ ද සිංහල ද මුස්ලිම් ද කියලා අහලා අනන්‍යතාව හොය හොයා ඉන්නේ නැහැ. 
විග්නේෂ්වරන්, මහින්ද මෛත්‍රීලා මොරගහකන්දට අයිතිවාසිකම් කියන්න හදනවා. එහෙත් රෑට විස්කි වීදුරු බෙදාගන්නේ ඒ අයම තමයි. ඒක නොදන්න පහළ පන්තිය නියෝජනය කරන මිනිස්සු විග්නේෂ්වරුන්ලා, මහින්දලා මෛත්‍රීලා දෙන පොලු අරගෙන තමන්ගේ පන්තියේ උන්ගේ ඔළු මත පතිත කරනවා. මේ අමන වැඬේ උතුර නියෝජන කරන දේශපාලන පක්ෂ වගේම දකුණේ ශ්‍රීලනිපය, යුන්පිය, ජවිපෙය මේ හැමෝම කාලයක් සිදුකළා. ජවිපේ යම් වෙනස් මගක් අනුගමනය කළත්, යම් යම් ප්‍රතිපත්ති ගැන අපට විවේචන තිබෙනවා. ඒක වෙනම කතා කළ යුතු මාතෘකාවක්. 
මොරගහකන්දට හෝ මේ වතුර බිඳුවකට හෝ රටේ ඉදි කරන කිසිදු ව්‍යාපෘතියකට අයිතිවාසිකම් කියන්න මොනම නායකයකුටත් තඹ දොයිතුවක් අයිතියක් නැහැ. යම් ව්‍යාපෘතියක් ඉදි කිරීම, ආරම්භ කිරීම නිම කිරීම සම්බන්ධයෙන් දේශපාලන නායකත්වයට, එය කළ නිලධාරීන් , කම්කරුවන් ඇතුළු සම්බන්ධ පාර්ශවවලට ගෞරවය හිමි විය යුතු නමුත් ඒ කිසිවක අයිතියක් ඔවුන්ට නැහැ. ඔවුන් ඉදි කරන්නේ රට වෙනුවෙන්. ඒ සඳහා ණය ගෙවන්නේ රටේ මිනිස්සු. ප්‍රතිලාභ ලබන්නේ රටේ මිනිස්සු. ඒ නිසා මොරගහකන්ද ගැන කතා කරන්න උතුරේ විග්නේෂ්වරන්ට විතරක් නෙමෙයි දකුණේ මෛත්‍රී, මහින්දට හා රනිල්ට අයිතියක් නැහැ. ඒත් ඒ ජලයෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමේ අයිතියක් මේ රටේ හැම මිනිහටම තියෙනවා. 
මනෝ ගනේෂන් , අනුර කුමාර යන දෙන්නා මෑතකදී කළ ප්‍රකාශවලට එකඟවෙමින් මේ රට බහුසංස්කෘතික, බහුආගමික, බහුවාදී රටක් බව කිව යුතුයි. මේ සුන්දරත්වය ගැබ් වී තිබෙන්නේ ඒ බහුවාදීත්වය මතයි. රටේ බහුභාෂා පිළිවෙත නියම ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක විය යුතු අතරම හැම පිරිසක්ම අතරම පොදුවේ කතා කරන්න ඉංග්‍රීසි භාෂා හැකියාව රටේ තරුණ පරම්පරාවට දීමට ද ආණ්ඩුව කටයුතු කළ යුතුයි. අපිට වර්ගවාදයෙන් ජාතිවාදෙයන් තොරව කතා කරන්න මාතෘකා ගොඩක් තියෙනවා.
පටන් ගත්තු කතාව ඉවර කළොත් උත්සවය ආරම්භ කළේ සිංහල බසින් ජාතික ගීය ගායනා කරමින්. අවසන් කළේ දෙමළ බසින් ගීතය ගායනා කරමින්. අන්න ඒ විදියට අපට දෙමළ භාෂාවත් සිංහල භාෂාවත් පිළිගන්න පුළුවන් නම් වෙස් නැටුමක් නැටුවා කියලා ගහ ගන්න වෙන්නේ නැහැ. හාද්දකට හූ කියන්න වෙන්නේ නැහැ. අනෙකාගේ අනන්‍යතාව පිළිගන්න පුළුවන් නම්, අනෙකාගේ වෙනසට ගරු කරන්න පුළුවන් නම් මේ රටේ අනාගතය ගැන අපට දැන්මම පේන කියන්න පුළුවන්. අපිට ලංකාවේ මිනිස්සු කියන්න පුළුවන්නම්, මම සිංහල මම දෙමළ මම මුස්ලිම් කියනවාට වඩා හුඟාක් ලස්සන වේවි.  මම ශ්‍රී ලාංකිකයෙක්. 

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.07.29


Friday, July 22, 2016

අනෙකාගේ වෙනසට ගරු කරන්න

යාපනයේ සරසවියේ සිදු වූ ප්‍රහාරයත් සමඟ කරුණු කිහිපයක් කෙරෙහිම සමාජයේ අවධානය යොමු වී ඇත. ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකාරීත්වය, දෙමළ ජාතික සන්ධානය විපක්ෂය දෙසටත් විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්, අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය, ඩයස්පෝරාව , දේශපාලන පක්ෂ මේ ආකාරයේ විවිධ පාර්ශවවල අදහස් මත ප්‍රකාශවලටත් ඒ ඒ අයගේ ඉදිරි ක්‍රියාකාරකම් ගැනත් ජනතාව අවධියෙන් පසුවෙයි.
 ජූලි 18 පැවැති මාධ්‍ය හමුවකදී සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ජාතික සංවිධායක එරංග ගුණසේකර මහතා හරි අපුරූ කතාවක් කීවේය. ගිනිගෙන දැවෙන විට අතට හසුවන ඕනෑම බාල්දියක් ඔළුවේ හළා ගැනීමෙන් ගින්න නොනිමෙන බවත්, අවාසනාවකට එම බාල්දියේ පෙට්‍රල් තිබිය හැකි බවත් ඔහු කීය. මෙය හරි අපූරු කතාවක්. අපි සෑමවිටම පොලු මුගුරු අතට ගැනීමේ සම්ප්‍රාදයට මහත් කැමැත්තක් දක්වයි. එහෙත් කවදාවත් මේ පොලු එසෙවිය යුතු දිසාවලට යොමු වෙන්නේ නැත.
යාපනය ගැන මට තවමත් ඇත්තේ සුන්දර සිහිනයකි. ගුරුවරයා කවුරුන්ද යන්න මට නිච්චියක් නැත. එහෙත් ඔහු අපට යාපනයේ සිසුන් ගැන කියා අම්බානක බැන්නේය. මතක හැටියට උසස් පෙළ පන්තියේ පන්ති භාර සිරිමල් සර් විය යුතුය. “තොපිට උදේ 7.30 ඉස්කෝලෙට එන්න, ඒකට යාපනේ ළමයි, උදේ තුනට හතරට ටියුෂන් යනවා” ඔහු කීවේය. එහෙම තත්ත්වයක් දකුණේ ඇති වේ යැයි මම සිහින දුටිමි. ඒ ඇත්තටම සවසට ටියුෂන් යෑමට ඇති අකැමැත්ත නිසාමය. 
අපට හය වසරේ ගණන් ඉගැන්නුවේ සංජීවන් සර්ය. සංජීවන් සර්ට හරියට සිංහල හැසිර විය නොහැකි විය. සර් අපට විවිධ නම්වලින් ආමන්ත්‍රණය කළේය. මා මහර සිටි නිසා මට මහර යැයි ඇමැතීය. මගේ මිතුරන්ට ඔවුන් සුවිශේෂී යමකින් ඔහු ඇමැතුවේය. එය අපට මහත් විනෝදයක් වීය. ඒ කාලයේ සංජීවන් සර්ට අපේ සෙට් එකම මහත් සේ ආදරය කළේය. සංජීවන් සර් අපේ ඉස්කෝලෙට ආවේ අවුරුද්දක කාලයකටයි. ඊට පස්සේ වරින් වර පාසලට පැමිණියේය. එක් දවසක ඔහු පැමිණියේය. මතක විදියට අපි අට වසරේය. ඔහු අපේ පන්තිය ගාවින් යනවිට අපි සියල්ලෝම නැගී සිටියෙමු. පන්තියේ ගුරිවරියක් ද වූවාය. එහෙත් අපට ගාණක් නොවීය. වැඬේ වැරැදිය. හැබැයි ඒ අපි ඔහුට ආදරය කළ තරමයි.
අපත් ඔහුත් අතරත් පුදුමාකාර වෙනස්කම් තොගයක් විය. එහෙත් වෙනස්කම් අපත් සංජීවන් සර් අතරත් අපූරු සබඳතාවයට හේතු විය. දෙමළ ඔවුන් අතරත් සිංහල අප අතර මුස්ලිම් මිතුරන් අතරත් අප්‍රාමාණික වෙනස්කම් ඇත. අපට අනන්‍ය ලක්ෂණ ඇත. ආගමික වශයෙන්, ජාතීන් වශයෙන්, සංස්කෘතික වශයෙන්, වෙනස්කම් ඇත. එපමණක් නොව ආගම් වශයෙන්, උඩරට, පහත රට වශයෙන්, දකුණ, විලච්චිය, ඕනෑ තරම් වෙනස්කම් පෙන්වා දිය හැකිය. එරංග සහෝදරයා කීවා සේ, එළියට ඇවිත් අහස බලන්න, තරු එකිනෙකට වෙනස්ය. නුවර පාරයි, ගාලු පාරයි වෙනස්ය. අඹ ගහයි, කොස් ගහයි වෙනස්ය. 
අපේ රට හරි පුංචිය. හැබැයි මේ රට ඇතුළේ ලෝකයේ ලොකුම රටවලත් නැති අපූර්ත්වයක් ඇත. ඒ කොළඹින් කිලෝමීටර ගාණක් යද්දි පරිසරයේ ඇති වෙනස්කමේ සිට බොහෝ වෙනස්කම් නිසා ඇති වූ අපූර්වත්වයකි. 
ගැහැණිය හා පිරිමියා එකිනෙකට වෙනස්ය.. ඒ වෙනස ජීවිතවයට ගෙන එන්නේ හරි අපූර්තවයකි. අම්මාගේ ආදරයයි තාත්තාගේ ආදරයයි එකිනෙකට. ඒ වෙනසට අපි පුදුමාකාර ස්නේහයක් දක්වයි.
ආදරයෙන් ඔබ්බට ගොස් ආහාර ගත්තත් එසේය. අපි සියලු වෙනස්කම්වලට පුරුදු පුහුණු වී සිටිමු. එහෙත් අනෙකාගේ සංස්කෘතිය, අනෙකාගේ ආගම, අනෙකාට අනන්‍ය වූ වෙනස, ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් මතවලට කන්දීමට අප තවමත් පුරුදුව නැත. දකුණේ කාවඩි, කුංකුමි ඕනෑ තරම් නටා ඇත. උතුරේ උඩරට පහත රට දෙකම නටා ඇත. එහෙත් පසුගිය කාලයට පුරාවටම වෙනස්කමට වෛර කරන ජාතියක් බවට අප විසින් අපවම පත් කරගත්තෙමු. ඒ නිසා අනෙකාගේ වෙනසට ගරු කරන ආදරය කරන, ඒ වෙනස ඉවසන ජාතියක් බවට පත්වීමේ දැවැන්ත අභියෝගයක් අප ඉදිරියේ ඇත. එපමණක් නොව අප සියලු දෙනා අනෙකාගෙන් වෙනස්වන හේතුව, අනෙකාගේ සාමයට බාධාවක් නොවීමටත් අප වගබලා ගත යුතුය.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.07.22

Friday, July 15, 2016

පීඩාවට පත්වූවෝ කවුරුන් ද

ලංකාවේ ශිෂ්‍ය අරගලය වෙනස් විය යුතු බව කීපවරෙක්ම සඳහන් කළෙමි. එය හුදෙක් අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයට හා රටේ රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලවලට පමණක් සීමා නොවිය යුතුය. ලංකාවේ ශිෂ්‍ය අරගලය අධ්‍යාපනයේ ගුණාත්මකභාවය වැඩි කිරීමේ අධ්‍යාපන අයිතීන් දිනා ගැනීම දක්වාත්, ඉන් එහාට ගිය සමාජයේ පොදු ප්‍රශ්න විසඳීම දක්වාත් ගමන් කළ යුතුයි. මක්නිසාදයත් රටේ අනාගතය රඳා පවතින්නේ රටේ තරුණ කැළ සතුවය.
මේ සටහන සංඛ්‍යා දත්තවලින් පිරවීමේ අවශ්‍යතාවක් නැත. උසස් පෙළට සහභාගී වන සිසුන්ගෙන් සරසවි වරම් ලබන්නේ කොපමණ සංඛ්‍යාවක් ද යන්න අපි හොඳින් දනිමු. අද අපේ අධ්‍යාපනය කඩා වැටී ඇති තත්ත්වය, රටේ ඉහළම ක්‍රීම් එක යැයි පවසන විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් පත්වී ඇති අපි හොඳින් දනිමු. රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයකට නොගිය ද ඉන් පිටස්තර බොහෝ දෙනා මා ඇතුළු මේ සියලු කරුණු දනිමි.
පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල සම්බන්ධ ගැටලුව මුල් කරගනිමින් රටේ බොහෝ පාර්ශව එක් වේදිකාවට එකතු කරගන්නට පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල විරෝධී මධ්‍යස්ථානය ප්‍රමුඛව අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය, වෛද්‍ය පීඨ සමත් විය. එය ධනාත්මක කරුණකි. විවිධ මත දරන්නන් එකම වේදිකාවට ගෙන එමින් තම අරගලය ගෙන ඒමට සමත්වීම ඉතා හොඳය.
එහෙත් අප මේ සත්‍යය තේරුම් ගත යුතුයි. රටේ පුද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන ඇති විය යුතු බව මම තරයේ විශ්වාස කරමි. එයට හේතු සාධක ඕනෑ තරම්ය. එය වෛද්‍ය විද්‍යාව හා ඕනෑම විෂයක් සඳහා විය හැකිය. උසස් පෙළ ලියා විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුළත් වීමේ සුදුසුකම් ලැබුවද විශ්ව විද්‍යාලයකට පිවිසිය හැක්කෙ දළ වශයෙන් 25,--000කට ආසන්න ප්‍රමාණයකි. අපේ වගේ දියුණු වෙමින් රටක, දේශපාලකයන් හිතු මතේ කටයුතු කරන රටක, කිසිදු ප්‍රතිපත්තියක් නැති රටක සරසවි සුදුසුකම් ලබන  සියලු දෙනාට රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවලට කඩිනමින් ඇතුළත්වීමට හැකි ආකාරයක් ගැන සිතීමත් අනුවණ කමකි. 
පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාල එපා යැයි පවසන පිරිස් පුද්ගලික වෛද්‍ය මධ්‍යස්ථාන, පුද්ගලික රෝහල් සම්බන්ධයෙන් වෙනස් මතයක් අනුගමනය කරන්නේ ඇයි ද යන්නට පිළිතුරු දිය යුතුයි. එපමණක් නොව සරසවියකට ප්‍රවේශවීමේ සුදුසුකම් ලැබුවද 25,000 ගොඩට ඇතුළත් නොවන ලක්ෂ ගණනක දරුවන් තම උසස් අධ්‍යාපන අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට කුමක් කළ යුතු ද යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දිය යුතුයි.
එහෙයන් රටේ පුද්ගලික අධ්‍යාපන බිහිවිය යුතුයි. එහි දෙකක් නැත. එහෙත් ඒවා නිසි ආකාරයෙන් නියාමනය විය යුතුයි. රජයේ නිසි අධීක්ෂණයට ලක්විය යුතුයි. විශේෂයෙන්ම වෛද්‍ය සිසුන්ටත් පවත්වන විභාග රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවල ප්‍රමිත නීති රීතවලට අදාළ විය යුතුය. රටේ පොදු නීති වෛද්‍ය සභාව ඔය ආදියේ ඇති නීති රෙගුලාසිවලට අදළා විය යුතුයි.
ගිණුම්කරණය, අලෙවිකරණය, මානව සම්පත් කළමනාකරණය ආදි විෂයන් සඳහා රටේ පුද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතනවල ප්‍රමාණය අති මහත්ය. 
ඒ.ඒ.ටී, සී.එම්.ඒ, සී.ඒ, ඒ.සී.සී.ඒ, ඒ.සී.සී.ඒ ඔය ආකාරයේ ක්‍රමවේද රැසක්ම ඇත. එන්.එස්.බී.එම්, තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය, වෘත්තීය පුහුණු ආයතන, පාසල් මේ සියලු දෙනා එක අරමුණක පවත්වා ගැනීම ලාංකේය සිසු ව්‍යාපාරයේ වගකීමය.
ඇත්ත වශයෙන්ම පීඩාවට පත්වූවෝ කවුරුන් ද යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සෙවුහොත් සත්‍ය පිළිතුර කුමක් වනු ඇත් ද? උසස් පෙළ ලියා සරසවියකට ප්‍රවේශ වන්නට සුදුසුකම් ලැබුවද විශ්ව විද්‍යාලයකට පිවිසීමට නොහැකි පිරිස යන්න පිළිතුර විය යුතුයි. පසුගිය වසරේදී පමණක් උසස් පෙළ ලියූ පිරිසේන් සියයට 60ක් සරසවි ලබද්දි සරසවිවලට ඇත-ුළත් වන්නේ සියයට 17. ප්‍රමාණයකි.
එම නිසා සටන් පාඨය විය යුත්තේ මාලබේ හොර උපාධි කඩය වසා දැමීම යන්න නොව වෛද්‍ය අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ගුණාත්මකභාවය යන්නයි. තමා ඉගෙන ගන්නා අධ්‍යාපන ආයතනය වසා දමන්නයි තවත් පිරිස් උද්ඝෝෂණයේ යෙදීමන් සායිටම් ආයතනයේ ඉගෙන ගන්නා අප වගේම පිරිසට කුමක් දැනෙනු ඇත් ද? පන්ති තහනමට එරෙහිව සටන් කරන පිරිස් තමන් හා සමානම තමන්ගේ වයස්වල පසුවන පිරිස් ඉගෙන ගන්නා ආයතනයක් වසා දමන්න යැයි උද්ඝෝෂණ කිරීම කෙරතම් සාධාරණ ද?
ඒ නිසා පුද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන වසා දැමීම නොව ඒවා නිසි ආකාරයෙන් නියාමනය කිරීම සිදු විය යුතුයි. ඒවා අධීක්ෂණය කළ යුතුය. රජයේ නීති රීතිවලට අනුකුල විය යුතුයි.  ඒ නිසා සායිටම් හි සිසුන් ද සිසු අරගලයේ කොටස්කරුවන් විය යුතුයි. සායිටම් ආයතනය රජයට පවරා ගැනීම හෝ එහි ගුණාත්මකභාවය, විභාගවල තත්ත්වය, පරීක්ෂණ, රෝගීන්ම පරීක්ෂා කිරීම්, අය කිරීම අඩු කිරීම ආදී කරුණුවලට මුල් දැන සටන් කළ යුතුය.
මේ රටේ සිසුන් යන රජයේ විශ්ව විද්‍යාලවල ඉගෙන ගන්නා පිරිස පමණක් නෙවා ඉන් බාහිරව අධ්‍යාපන පිරිස් සටන් බව තේරුම් ගත යුතුයි. එම නිසා අධ්‍යාපන ආයතනයක් එපා වෙනුවට යම් කිසි අඩු පාඩු සහිත අධ්‍යාපන ආයතයක වේ නම් එහි වරද පෙන්වා ගුණාත්මකභවෙයන් ඉහළ තැනකට ගෙන ඒමට උපකාර කළ යුතුයි.
එපමණක් නෙවා ලාංකයේ ශිෂ්‍ය දේශපාලනය පැහැදිලි ඉරකින් දේශපාලන පක්ෂ හා සිසු ව්‍යාපාරය අතර සබඳතා වෙන් කළ හැකි විය යුතුය. අවසාන වශයෙන් නැවතත් කීමට ඇත්තේ අරගලය වෙනස් විය යුතුය යන්නයි.




හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.07.16
 

Wednesday, July 6, 2016

අධ්‍යාපනය පෙරා ගත යුතුය

පාලිත තෙවරප්පරුම මහතා පාසලකට දරුවන් ඇතුළත් කිරීමේ සිදුවීමක් සම්බන්ධයෙන් මන්ත්‍රීවරයා පමණක් නොව එසේ පාසලට ඇතුළත් කර දරුවන්ගේ මාපියන් ද බන්ධනා ගත කිරීමට අධිකරණයක් නියෝගයක් ලබා දී තිබුණි. මෙවැනි සිදුවීම් ඉතා පහත් ක්‍රියා යනුවෙන් නම් කළ යුතුයි.
දරුවන් පාසලට ඇතුළත් කිරීමට පාලිත තෙවරප්පෙරුම මන්ත්‍රීවරයා ගත් උත්සහය අනුමත කළ නොහැක්කා සේම එසේ ඇතුළත් කර දරුවන්ගේ මාපියන් සිරගත කිරීම ද අනුමත කළ නොහැක. මේ මාපියන් කරන ලද වරදක් නැත. එසේම මාස හයක් තිස්සේ පාසලක් නොමැතිව නිවසට වී සිටි දරුවන්ගේ වගකීම වත්මන් ආණ්ඩුව බාරගත යුතුය. 
රටේ නිසි අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියක් නොමැතිවීමේ පාපයට ගොදුරු වී ඇත්තේ රටේ දරුවන්ය. එය මේ ආණ්ඩුව පමණක් බාරගත යුතු වගකීමක් නොවන අතර පැවැති සෑම ආණ්ඩුවක් එහි වගකීම බාර ගත යුතුය. සෑම පාලකයකුම එහි වගකීම බාර ගත යුතුය. 
‘ළඟම පාසල හොඳම පාසල’ ව්‍යාපෘතිය 2016-2020 කාලය තුළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශය සැලසුම් කර තිබුණ ද එවැන්නක් සිදුවන ආකාරයක් නම් පෙනෙන්නට නැත. 
ශිෂ්‍යත්ව විභාගය නැවැත්වීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කර ඇතැයි අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා ඉකුත් දිනෙක පවසා තිබුණි. එසේ කරන්නේ නම් එය වඩාත් යහපත් වනු ඇත. වර්තමානය වනවිට තරගකාරී අධ්‍යාපනයට හසු වී සිටින දරුවන්ට ඔවුන්ගේ ළමා කාලය අහිමි වී ඇත. ඔවුන්ට අවම තරමේ රූපවාහිනියේ යන කාටූන් වැඩසටහනක් හෝ නැරැඹීමට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නැත. 
පාසල්වලින් පසු පුද්ගලික පන්තිවලට යෑමට ඇති අතර ඔවුන් නිවෙස්වලට පැමිණෙන්නේ හෙම්බත් වීය. මෙවැන් දරු පරපුරක් රටට උරුමකිරීමෙන් සිදුවන්නේ ආත්මාර්ථකාමීත්වයෙන් යුතු වැඩිහිටි පරම්පරාවක් බිහිවීම පමණි. එය නොවුණත් නුදුරු දිනෙක සිදුවනු ඇත. දරුවන් බොහෝමයක්, කලාවෙන්, සාහිත්‍යයෙන් ඈත් වෙමින් සිටින අතර ක්‍රීඩාවලට යොමු වන දරුවන්ට ඇත්තේ අතළොස්සකි. පවුල් පරිසරය හෝ මාපියන්ගේ දැනුම්වත් කම හෝ දරුවන්ගේ කැමැත්ත වුවමනාව හෝ කැමැත්ත මත ඔවුන් එවැනි දෑ යොමු වුණ ද යම් යම් අවස්ථාවලදී ද එසේ යොමුවන දරුවන්ට උපකාර පන්තිය හෝ බාහිර ක්‍රියාකාරකම තෝරාගැනීමට සිදු ව ඇත. 
පාසල්වල සිටින දක්ෂ සිසුන් නිසි මාර්ගයේ යොමු කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් අප පාසල් පද්ධතිය තුළ දක්නය නැත. සුවිශේෂී ගුරුවරුන් සිටින පාසලක හැරෙන්නට එවැනි දෙයක් සිදුවන්නේ නැත. 
බොහෝ කරුණු අතින් අපි සංඛ්‍යාත්මකව වර්ධනයක් පෙන්නුම් කළ ද එම සංඛ්‍යාවලට හසු නොවන දරුවන් පිරිස වැඩිය. කෙසේ අප නිසි අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තියක් සකස් කරගැනීම සඳහා යොමු විය යුතුය. එය කවර ආණ්ඩුවකින් සිදු කළ ද වෙනස් නොවන ප්‍රතිපත්තියක් විය යුතුය. 


හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2016.07.06


‘මිඩ්ල් ක්ලාස්’ ක්‍රියිසිස් සහ ‘ඩිකෝඩිං’

අපි ජන සමාජයක් විදියට උග්‍ර අර්බුදයකට මුහුණ දීලා ඉන්නවා. දරුවෙක්ගේ සාර්ථකත්වය මනින්නේ, යාන වාහනවලින්, උපාධිවලින්, හම්බවෙන පඩියෙන්, කරන රස්සා...

Blog Archive