මේ රටට
අර්ථාන්විත සහ දිගුකල් පවත්නා සාමයක් උදා කිරීමේ මහඟු අවස්ථාවක් හිටපු ජනාධිපති, වත්මන්
අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට හිමිවිය.
එහෙත් ඔහුගේ
පාලනය තුළ දී මැණිකකට පයින් ගසන්නාක් මෙන් එම අවස්ථාව අත්හැර දැමීය.
එක්සත්
ජාතීන්ගේ මහලේකම්වරයාට මේ රටට එන්නැයි කීවේත්, යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනයක් විමසා
බැලීමක් කරන බවටත් මුල් වරට ප්‍රකාශ කළේ ඔහු ය.
එහෙත් අවසානයේ
එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය ඡන්දයට පමණක් යොදාගන්නා මාතෘකාවක් බවට පත්
කරගත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නායකත්වය දෙන දේශපාලන කණ්ඩායම ය.
ජාත්‍යන්තරයට
යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් සහ ඊට පසු ගත් ක්‍රියාමාර්ග, ඉදිරි ක්‍රියාමාර්ග සම්බන්ධයෙන් නිවැරැදිව
පිළිතුරු දෙනවා වෙනුවට රාජපක්ෂ දේශපාලන තන්ත්‍රය කළේ, ගැලරියට විසිල් ගැසීම හෙවත් තම
ප්‍රේක්ෂක ප්‍රජාව වන, විශේෂයෙන්ම වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණේ පාක්ෂික ප්‍රජාව
පිනවීමය. සරල සිංහලෙන් කියනවා නම්, තමන්ගේ සෙට් එක චූන් කිරීමය.
අනෙක් අතට
අමාත්‍ය සරත් වීරසේකර මහතා වැන්නවුන්ගේ ප්‍රකාශවලින් සිදු වන්නේ ජාත්‍යන්තරයට කරුණු
සාදා දීමය ය.
සරත් වීරසේකර
මහතාගේ ප්‍රකාශයට පිළිතුරු දුන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සරත් ෆොන්සේකා මහතා අපූරු කතාවක්
කළේය.
දෙමළ ජනතාව
මට ඡන්දය දුන්නේ යැයි හෙතෙම කීය. ඔහුට පමණක් නොව දෙමළ ජනතාව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ද
ඡන්දය දුන්නේ ය.
මහින්ද
රාජපක්ෂ මහතා සහ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා අතර පැවැති ජනාධිපතිවරණ සටනේදී ද මහින්ද රාජපක්ෂ
මහතාට උතුරෙන් ලැබී තිබුණු ඡන්ද ප්‍රමාණය වැඩි ව තිබිණි.
මහින්ද
රාජපක්ෂ මහතාට මහ රජාණෙනි යැයි කියන්නටත් කලින් ඔහුට රජා යැයි කීවේ දෙමළ කතකි.
අතුරු කතාවක්
; ඒ දවස්වල
ස්වාධීන රූපවාහිනි සේවයේ ඒ කතාගේ විඩියෝව බොහෝ වරට විකාශය කෙරුණි.
ඊයේ හෝ
පෙරේදා දිනෙක, දෙරණේ ද එය නැවත වරක් විකාශය කෙරුණි.
කෙසේ නමුත්
මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා එම අනඟි අවස්ථාව මඟ හැරීමෙන් පසු සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ රෙජීමයට
මේ රටට අර්ථාන්විත සාමයක් තිරසර සාමයක් උදා කිරීමේ අවස්ථාව ලැබිණි.
මේ රටේ
දේශපාලකයන්ට නොතේරෙනම කරුණක් වන්නේ හොඳින් දේශපාලනය කළහොත් ඉන් ප්‍රතිඵල ලැබෙන බව ය.
හොඳ දේ කර මාකට් කරන්නට ලේසි ය. විශේෂයෙන්ම රාජපක්ෂ තන්ත්‍රයට එය පහසුවෙන්ම කළ හැකි
ය.
එක්සත්
ජාතික පක්ෂයේ සන්නිවේදන යාන්ත්‍රණය නම් දුර්වල ය. එනිසා කොච්චර හොඳ වැඩ කළත් වැඩක්
නැත.
අපේ රටේ
නම් හොඳ වැඩ කර ඒවා මාකට් කරන්නම ඕනෑම
ය.
එය හොඳින්ම කරන්න පුළුවන් කණ්ඩායම රාජපක්ෂ
කණ්ඩායම ය.
එහෙත් ඔවුන් නොකරන්නේම එය යි.
විශේෂයෙන්ම හොඳ වැඩවලට විරුද්ධ වීමේ පුරුද්දක්
අපේ රටේ ඇත. එනම් තමන් කරද්දි නිවැරැදි එහෙත් අනුන් කරද්දි වැරැදි යැයි යන පිළිවෙත
මේ රටේ එදා සිට පවතින්නකි.
දැන් එයින් වැඩියෙන්ම බැට කන්නේ වත්මන්
ආණ්ඩුව ය.
කොහොම නමුත් මේ ආණ්ඩුව කරන්නේ තම ප්‍රේක්ෂක
ප්‍රජාව පිනවීම ය.
යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් ද එය එසේ ය.
උදාහරණයකට මානව හිමිකම් කවුන්සිලය.
මානව හිමිකම් කවුන්සිලය යනු ශ්‍රී ලංකාවට
ලැබෙන අවස්ථාවකි. එනම් ජාත්‍යන්තරයට මේ රටේ පැවැති යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් පිළිතුරු දීමටත්
වැරැදි සාදාගෙන මේ රටේ සියලු ජන කොටස් එකතු කිරීමටත් සෑම වසරකදීම ලැබෙන අවස්ථාවකි.
එහෙත් මේ ආණ්ඩුව කරන්නේ ජාත්‍යන්තරයට, මානව
හිමිකම් කවුන්සිලයට ඉංග්‍රිසයෙන් පිළිතුරු දෙනවා වෙනුවට සිංහලෙන් සිය ප්‍රේක්ෂක ප්‍රජාව
පිනවීමය. ගැලරි කතා ය.
අවසාන වශයෙන්, අපේ රටේ මිනිස්සු තේරුම්
නොගන්නා කරුණක් ද තිබේ.
එනම් මේ රටේ දේශපාලනඥයන් දිගින් දිගටම යුද්ධය
විකුණාගෙන කන බව ය.
සරත් වීරසේකර කීවේ සුනිල් රත්නායක ඉන්නේ
පැලක බව ය. රණවිරුවන්ට සලකනවා කියන්නේ ම ඔවුන් ය.
එහෙත් යුද්ධය නිසා දුක් විඳින්නේ යුද්ධය
හෝ යුධ ජයග්‍රහණය උත්කර්ෂවයට පිරිස් නොවේ.
තාමත් ඈත ගම්මානවල තම පුතා එනතුරු අම්මාවරු
බලා සිටිති.
එහෙත් උතුරේත් දකුණේත් ඇතැම් සිය දේශපාලන
හෝ පෞද්ගලික වාසි තකා වෛයිරය වපුරන අතරේ ම, යුද්ධය මහත් උත්කර්ෂවයට නංවති.
ඇතැම් දේ යුද්ධයෙන් අවසන් කළ යුතු ය. තුවක්කුවෙන්
නිහඬ කළ යුතු ය. යුද්ධ කරන්නට අවස්ථාව සැලසෙන හෝ අවස්ථාව සලසන හෝ ඒවා කරන්නට යම් නීති
සහ නෛතික ක්‍රියාවලි හඳුන්වා දී ඇත්තේ ඒ නිසා ය. එක්ස්ට්‍රා ජුඩිෂියල් කිලින් (Extrajudicial
Killings) යනුවෙන් වෙනම නීති හඳුන්වා දී ඇත්තේ යුද්ධ කිරීමට
නෛතිකව අවස්ථාවලදී ඒවා මුවාවෙන් වෙනත් මනුෂ්‍ය ඝාතන කරන්නට බැරි වෙන්නට ය. මධුෂ්, කොස්ගොඩ
තාරක සහ යුද්ධය සමයේ අනීතිකව සහ යුද්ධය මුවාවෙන් කළ මනුෂ්‍ය ඝාතන අයත් වන්නේ ඒවාට ය.
හිටපු යුද හමුදාපති ෆීල්ඩ් මාර්ෂල් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සරත් ෆොන්සේකා මහතා මෑතකදී
ඒ ගැන පාර්ලිමේන්තුවේ දී පැහැදිලි කිරීමක් ද කළේය.
එයින් ප්‍රචණ්ඩත්වය තිබිය යුතු යැයි කියන්නේ
නැත. යුද්ධ කළ යුතු යැයි කියන්නේ නැත.
මනුෂ්‍යයා ස්වභාවයෙන්ම ප්‍රචණ්ඩකාරී ය.
මනුෂ්‍ය ඉතිහාසය ඊට කදිමට නිදසුන් සපය යි. එහෙත් යුද්ධය විකල්පයක් පමණි. ආයුධ සන්නද්ධ
අරගල, කැරැලි කෝලහල විකල්ප පමණි. විකල්ප විසඳුම් සොයාගැනීමට හැකිය.
එහෙත් ඒවා යුද්ධ කරනවා තරම් පහසු නොවේ.
සාමයට, විශේෂයෙන්ම සාමය ඇති කිරීමේ ක්‍රියාවලිය
පහසු නොවේ.
ඒත් මහින්ද මහත්තයා කියන දෙයක් දේව භාෂිතයෙන්ම
පිළිගන්නා රටක එය කිරීම තරමක් පහසු ය.
එහෙත් මහින්ද රාජපක්ෂ හෝ වෙනත් රාජපක්ෂ
කෙනකු එයින් ප්‍රයෝජන ගනීවිදැයි කියන්නට බැරි ය.
එවැන්නක් පෙනෙන්නට ද නැත.
අනෙක් අතට
යුද්ධයෙන් වසර 12ක් ගෙවී ගිය ද උතුර, දකුණ , සිංහල දෙමළ සහ මුස්ලිම් යනාදී බෙදීම් නඩත්තු
කිරීමට මේ රටේ දේශපාලනඥයන් ජනතාවට සේවය කිරීමට වඩා වෙහෙසක් ගන්නා බව නම් පසුගිය කාලයේ
දී හොඳින්ම දක්නට ලැබිණි.
දැන් පැයක
විතර සිට සෑම රූපවාහිනි නාලිකාවක් ම එය කරමින් සිටියි.
තවත් අතුරු
කතාවක්,
“රටක මාධ්‍ය
සිටිය යුත්තේ ආණ්ඩුවේ ප්‍රකාශකයා වීමට නොව ආණ්ඩු ප්‍රශ්න කිරීමටය. කොහොම නමුත් මේ රටේ
මාධ්‍ය, විශේෂයෙන්ම රාජ්‍ය මාධ්‍ය දශක ගණනාවක සිට ආණ්ඩුවේ ප්‍රකාශක තනතුර හොබවයි. ඒවා
රාජ්‍ය මාධ්‍ය යැයි කියා ඉන්නට පිළිවන. එහෙත් දැන් වසර ගණනාවක සිට පෞද්ගලික මාධ්‍ය
ද එසේ කරමින් සිටියි. 2015 බල පෙරළියෙන් මේ රටට සිදු වූ ලොකුම හානිවලින් එකක් වන්නේ
ද පෞද්ගලික මාධ්‍ය ප්‍රොපගැන්ඩාව තහවුරු කිරීමයි.”
අන්තිමට,
මහින්ද
සරත් එන්න කේක් කපන්නැයි කීවේය. යුද්ධය නැති රටක සාමාන්‍ය පෙළ ලියූ පළමු කණ්ඩායම අපි
යි.
අපි ඉස්කෝලේ
යද්දි බංකර් අස්සට දිවූ සහෝදරවරු මට පහුගිය කාලයේ අතේ ඇඟිලි ගාණට හමුවිය. එවැන්නන්
තවත් හමුවේවායි පතමි. ඔවුන් එක්ක එකට තේ කෝප්පයක් මගේ යහළු මිතුරන්ටත් අවස්ථාව උදා
වේවා යැයි පතමි.
“සරත් එන්න
පහනක් පත්තු කරමු”.
2021.05.19
