නපුසංකම පෙන්වන පිරිමින්ද එම නපුසංක කම පෞරෂ්‍ය යැයි සිතන රටක අපි ජීවත් වෙමින් සිටිමු. අද තවත් වීඩියෝවක් ප‍්‍රසිද්ධියට පත්විය. ගැහැණියකට පහර දීම මහ ලොකු පිරිමි කමක් යැයි සිතන නපුසංකයන් දෙදෙනකුගේ වීර කි‍්‍රයාවක් සිතන නපුසංකයන් දෙදෙනකු සිය වීරකම් පෙන්වන අයුරු එහි දැක්වෙයි.
අමතර සටහන් 1.. මෑතකදී කිහිපදෙනකුම කියූ කතාවකි. ලංකාදීප, හිරු, මව්බිම, ආදී පුවත්පත් මාධ්‍යවල සිටින යම් පිරිස්, ආචාරධර්ම ගැන කතා කරන්නට එනවා යනුවෙනි. අද මාධ්‍යය දෙන්නේ ජනතාව ඉල්ලූ දේය. ඊට ඒවාට එකඟ නොවන පිරිස් එම ආයතනවල සේවය කරන බව කිව යුතුය. අප පුවත්පතේද අනෙකුත් මාධ්‍යවල ද පසුගිය කාලයේ යම් යම් සිදුවීම් වාර්තා කළ ආකාරය ගැන මටත් තවත් පිරිස් ද එකඟවන්නේ නැත. මා ලංකාදීප නියෝජනය කළ ද පුද්ගලයකු වශයෙන් මා අනුමත කරන සහ නොකරන බොහෝ පුවත්පතේ පළවෙයි. අනෙක් මාධ්‍ය ආයතන වලද එය එසේය. මා සැකකරුවකුගේ, දරුවන්ගේ, ගණිකාවගේ අනන්‍යතාව හෙළිදරව් කරනාවට විරුද්ධය. එහෙත් මාධ්‍යයෙන් එය වෙයි. එය එසේය කියා මා ලංකාදීපයෙන් ඉවත් විය යුතු නැත. මුදල් අමාත්‍යාංශයේ සේවය කරන්නකු එහි යම් යම් දෑ අනුමත නොකරයි. එහෙත් ඔහු මුදල් අමාත්‍යාංශයෙන් ඉවත් විය යුතු නැත. ඔහු හරි වැරැුද්ද තේරුම් ගන්නේ නම්, වටින්නේ එයය. පුද්ගලයාගේ ප‍්‍රතිපත්තිය.
අමතර සටහන් 2. මෑත කාලයේ හෙළිදරව් වූ බොහෝ සිදුවීම්වලට අවශ්‍ය සාක්ෂි, පදනම හා සත්‍ය අසත්‍යතාව මෙන්ම තොරතුරු හෙළිදරව් කරනු ලැබුවේද ෆේස්බුක් ඇතුළු සමාජ ජාලය. එහෙයින් සමාජජාලවලට පලූ යන්නට බනින බොහෝ දෙනාට ෆේස්බුක් නැතිනම් අද සිදුවීම අනාවරණය වන්නේ ද නැත. ප්රධාන ධාරාවේ මාධ්‍යයක සිටින්නකු වන මා තාක්ෂණය ගැන වැඩි යමක් දන්නේ නැත. එහෙත් මා එය භාවිත කරන්නට උත්සාහ කරනවා පමණක් නොව ඊට අවස්ථාව දෙන්නට ද පැකිලෙන්නේ නැත. ප්රධාන ධාරාවේ මාධ්‍ය පමණක් නොව සමාජ ජාල තොරතුරු වාර්තා කරණයට අවශ්‍යය. සමාජ ජාලයේ යන ඒවා වඩාත් විස්තරාත්මකව විනිවිදභාවයෙන් හා වගවීමෙන් වාර්තා කිරීම ප්රධාන ධාරාවේ කාර්යයක් යැයි සිතමි. සමාජ මාධ්‍ය්‍යත් ප්රධාන ධාරාවේ මාධ්‍යයත් සමාන්තරව ගමන් කළ යුතුය. ගුවන් විදුලිය ආ විට පුවත් කලාව නැති වූයේ නැත. රූපවාහිනිය ආ විට පුවත් පත් නැති වූයේ නැත. අද සියල්ල සමාන්තරවත් එකිනෙකට අදාළ දෑ භාවිත කරමිනුත් ඉදිරියට යයි. එහෙයන් සමාජ මාධ්‍යයේ වටිනාකම බොහෝ දෙනා තේරුම් ගන්නේ නම් මැනවි. පිහියෙන් පාන් කපන්නටත් මනුස්සයකුගේ ලේ සෙලවීමටත් හැකිය. පිහියෙන් පලක් ඇති දෙයක් කරනවාද නැද්ද යන්න තෝරා ගත යුත්තේ අපිය. කුඩා දරුවන්ට නිසි මඟ යැවිය යුත්තේ එබැවිනි.
සැකකරුවන්ට තලන පෙලන, නිවැරැුදිකරුවන් වැරැුදිකරුවන් කරන, වැරැුදිකරුවන් නිවැරැුදිකරුවන් කරන අධිකරණ පද්ධතියක මරණ දඬුවම කි‍්‍රයාත්මක කළ යුතු යැයි බොහෝ දෙනා පවසති. මරණ දඬුවමට මා විරුද්ධය. ඞී.එන්.ඒ තාක්ෂණය භාවිත කළ ද එය වැරැුදි යා හැක යැයි නීති ක්ෂේත‍්‍රයෝ බොහෝ දෙනා කියති. එවැනි පරිසරයක මරණ දඬුවම දෙන්නේ කෙසේ දැයි මරණ දඬුවම කි‍්‍රයාත්මක කළ යුතු යැයි පවසන පිරිසෙන් විමසා සිටිය යුතුය. මනුස්සයකු එල්ල මැරීමෙන් කිසිදා කිසිවක් සිදුවන්නේ නැත. වරදක් කළ අයෙකුට දිය යුතු හොඳම දඬුවම ඔහුටම වැරැුදි තේරුම් ගෙන විඳවීමට සැලැස්වීමය. තවත් කරුණක් නම්, ඔවුන් ආර්ථික කටයුතුවලට දායක කරගැනීමය. යමකු මෙය වහල් සේවය වශයෙන් හඳුන්වනු ඇත. වරදකරුවකුගෙන් රටට ආර්ථිකයට දායක කරගැනීම, එය ඔහුට දෙන දඬුවම යැයි පෙන්වාදීමට කැමැත්තෙමි.
අසබ්‍ය වීඩියෝ පට නැරැුඹීමෙන් හෝ ගංජා ගැසීමෙන් මානසික රෝගියකු වන්නේ නැත. එහෙත් බොහෝ දෙනා ජීවත් වන්නේ පීඩයෙනි. පොතක්, නාට්‍යයක්, කී‍්‍රඩාවක යෙදෙන්නට නිදහසක් නැති සමාජයක එවැන්නක් සිදුවීමේ හැකියාව වැඩිය. ආර්ථික,සමාජයීය පාරිසරක ආදී බොහෝ දේ නිසා බොහෝ පිරිස් විවිධාකාරයේ කි‍්‍රයාවලට යොමුවෙති. අවසානයේ ඔවුන්ගේ පීඩනය මුදා හැරෙන්නේ අහිංසකයකු මතය. කුලියට මීනි මරන්නන් හැරෙන්නට අන් සියලූ දෙනා හදිසි කෝපය, මානසික, ආර්ථික, සාමාජික ගැටලූ නිසා අපරාධවලට යොමුවෙති. එවැනි දේ කළ පිරිස් පසු කාලීනව හෝ තමා කරන ලද්දේ අපරාධයක් යැයි නොසතිති. අප බෙහෙත් කළ යුත්තේ මේ පීඩනයටයි. සමාජයක් වශයෙන් රටක් වශයෙන් අප කළ යුත්තේ එයයි.
අපරාධවලට නිරත වන්නන්, අපචාර කරන්නන්, ස්තී‍්‍ර ¥ෂකයන්, සොරකම්වල යෙදෙන්නන්, කුඩා කාලයේ කෙතරම් පීඩනයට, වදහිංසාවලට ලක්වූවාද, අපචාරවලට ලක්වූ වාද යන්න කිසිවකුත් විමසා සිටින්නේ නැත. මානසික විකෘතිභාවයක් සහිත වූවන්ගේ, නැතිනම් විවිධාකාරයේ මානසික රෝග තත්ත්වලට පත්වූවන් අතින් සිදුවන අපරාධයකදී, අපරාධකරුගේ මානසික මට්ටම අප විමසා සිටින්නේ නැත.
එහෙයින් මරණ දඬුවම, දත් ඇස් නිය අත් පා උගුල්ලා දැමීමෙන් ප‍්‍රශ්න විසඳිය නොහැක. මානසික රෝගවලින් පෙළෙන්නන් ඉදිරියට උත්පත්තිය ලබනු ඇත. එයට ඒ අම්මලාට තාත්තාලට උපත ලැබූවන්ට දොස් නැගීමෙන් පලක් නැත. කළ යුතු වන්නේ ඔවුන්ට නිසි ලෙස ප‍්‍රතිකාර කිරීමය. අනෙක් පාර්ශවවලට නිසි අධ්‍යාපනයක් ලබාදීම, කුඩා කාලයේ සිට දරුවන්ට ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබාදීම යනාදිය කළ යුතුව ඇත. යමක් ගැන තාර්කිකව සිතිය හැකි මනුස්ස හැඟීම් ඇති සමාජයක් ගොඩනැගිය යුතුය. මෙය ලියන මට එය තනිව කළ නොහැක. අප සියලු දෙනා සාමූහිකත්වයෙන් සමඟියෙන් මේ සියලූ දේ කළ යුතුය. නීති සැකැසිය යුතුය. වාද විවාද තර්ක විතර්ක කළ යුතුය. එහෙත් අවසානයේ සාර්ථික අවසන් තීරණයකට එළැඹිය යුතුයි.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.10.01
