නිදහස් අධ්‍යාපනය මේ අයුරින් හෝ තවමත් මෙරට දරුවන්ට ලැබෙන්නේ අතීත විසූවන්ගේ නීර්භීතත්වයත්, ඔවුන් කළ කැපවීම් නිසා බවත් අවිවාදයකින් තොරව පිළිගත යුතු සත්‍යයකි. එහි ගරුත්වය අන්තර් විශ්වවිද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයටත්, සිසු විරුවන්ටත් හිමි විය යුතුය. වර්තමානයේ මා මිත‍්‍ර සරසවි මිතුරුන් හෝ වෙනත් අධ්‍යාපන ආයතනවල අධ්‍යාපනය ලබන්නන් කරන උද්ඝෝෂණ, ඉල්ලීම් සම්බන්ධයෙන් මටත් වෙනත් පාර්ශවවලටත් ප‍්‍රතිවිරුද්ධ මත, අදහස් ඇත. එහෙත් එය වෙනමම කතාවකි. එය එසේය. කිව යුත්ත මෙසේය. ඕනෑම අයෙකුට තම ඉල්ලීම් වෙනුවෙන් සටන් කළ හැක. ඒවා සාකච්ඡුා මාර්ගයෙන් සාමකාමීව විසඳාගත යුතුය. ඕනෑම අයෙකුට උද්ඝෝෂණ කළ හැකිය. එහෙත් රාජ්‍ය දේපළවලට, රටේ ජනතාවට, ඔවුන්ගේ කි‍්‍රයාකාරකම්වලට, දෛනික කි‍්‍රයාකාරකම්වලට ඉන් හානියක් නොවිය යුතුය.
එහෙත් අද දින සිසුන්ට කළ පහරදීම. මොන 'මඟුල' ඉල්ලා උද්ඝෝෂණ කළත්, පහරදීමේ අයිතිකයක් පොලිසියකට හෝ කිසිවකුට නැත. මනුස්සයකුට පරහදීමේ අයිතියක් කිසිදු නීතියකින් පොලිසියට ලබා දී නැත. විශේෂයෙන්ම සිසුවියකට පහරදීම මනුසත් කමට නිගාදෙන කි‍්‍රයාවක් බව එක්වරක්, දෙවරක් නොව පුන පුනා කිව යුතුය. මේ පොලිසිය යහපාලනයට පෙරත් පැවැතිණි. පොලිසියට නිගා දෙන්නේ ඉහළිනි. ආණ්ඩුවය. අදාළ ඇමැතිවරුය, අගමැතිවරයාය, ජනපතිවරයාය. මෙරට පොලිසියේ කි‍්‍රයාකාරකම් දිනෙන් දින පිළිකුල් සහගත තත්ත්වයට පත්වෙමින් පවතියි.
මේ ආකාරයේම පහරදීමක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ, මීට වසරකට පෙර දී සිදුවිය. තැන, විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රතිපාදන කොමිසම අසලය. ගැටලූව ඇත්තේ අපේ රටේ මිනිසුන්ගේ ආකල්පවලය. අප රටක් වශයෙන් අපේ අයිතිවාසිකම් දිනාගන්නට අරගල කරනවා අඩුය. එමෙන්ම අප හඬ නගන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ, අපටම එවැනි අත්දැකීමකට මුහුණ දීමට සිදු වූ විටෙකය.
අනෙක් කරුණ නම්, පාවාදීම්. අප වැනි පුංචි, සංවේදී මිනිසුන් සිටින රටක, නිරන්තරයෙන් සංස්කෘතිය දොඩවන අපි, නිතැතින්ම පාවාදෙයි. එය මනුස්ස ස්වභාවයයි. අරගලය ශක්තිමත් නම්, කණ්ඩායම් හැඟීම ඇත්නම්, එකට ගුටිඅති. ඒ අතින් විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් ඉදිරියෙනි.
කෙසේ වෙතත්, ආශ්වර්ය සමයේ තිබූ පොලිසිය තවමත් එසේය. උදා කරගත් යහපලනය, දිගින් දිගටම යූ ටර්න් ගසයි. පොලූ වලින්, බයිනෙත්තු වලින්, උණ්ඩවලින්, කඳුළු ගෑස් වලින්, සරලව කියතොත් ආවේගයෙන් ගැටලූ විසඳා ගත නොහැකිය.
ජනවාරි 8 වැනිදායින් පසු, අප නව ගමන් මාර්ගයකට අවතීර්ණ වීමු. අප එය ඉදිරියට ගෙන යා යුතුය. ඊට නායකත්වය දෙන්නේ, මහින්ද මෛතී‍්‍ර ද රනිල් ද යන්න ගැටලූවක් නොවේ. රටක් වශයෙන් අප ඉදිරියට යා යුතුය. ශ්‍රී ලාංකිකයන් වශයෙන් අප ඉදිරියට යා යුතුය. එක් එක් පුද්ගලයා ඉදිරියට යා යුතුය.
සියල්ලටම අධ්‍යාපනය අවශ්‍යය. නිසි අධ්‍යාපන සැලැස්මක් අවශ්‍ය කර තිබේ.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.10.29
එහෙත් අද දින සිසුන්ට කළ පහරදීම. මොන 'මඟුල' ඉල්ලා උද්ඝෝෂණ කළත්, පහරදීමේ අයිතිකයක් පොලිසියකට හෝ කිසිවකුට නැත. මනුස්සයකුට පරහදීමේ අයිතියක් කිසිදු නීතියකින් පොලිසියට ලබා දී නැත. විශේෂයෙන්ම සිසුවියකට පහරදීම මනුසත් කමට නිගාදෙන කි‍්‍රයාවක් බව එක්වරක්, දෙවරක් නොව පුන පුනා කිව යුතුය. මේ පොලිසිය යහපාලනයට පෙරත් පැවැතිණි. පොලිසියට නිගා දෙන්නේ ඉහළිනි. ආණ්ඩුවය. අදාළ ඇමැතිවරුය, අගමැතිවරයාය, ජනපතිවරයාය. මෙරට පොලිසියේ කි‍්‍රයාකාරකම් දිනෙන් දින පිළිකුල් සහගත තත්ත්වයට පත්වෙමින් පවතියි.
මේ ආකාරයේම පහරදීමක් රාජපක්ෂ ආණ්ඩු සමයේ, මීට වසරකට පෙර දී සිදුවිය. තැන, විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රතිපාදන කොමිසම අසලය. ගැටලූව ඇත්තේ අපේ රටේ මිනිසුන්ගේ ආකල්පවලය. අප රටක් වශයෙන් අපේ අයිතිවාසිකම් දිනාගන්නට අරගල කරනවා අඩුය. එමෙන්ම අප හඬ නගන්නට ඉදිරිපත් වන්නේ, අපටම එවැනි අත්දැකීමකට මුහුණ දීමට සිදු වූ විටෙකය.
අනෙක් කරුණ නම්, පාවාදීම්. අප වැනි පුංචි, සංවේදී මිනිසුන් සිටින රටක, නිරන්තරයෙන් සංස්කෘතිය දොඩවන අපි, නිතැතින්ම පාවාදෙයි. එය මනුස්ස ස්වභාවයයි. අරගලය ශක්තිමත් නම්, කණ්ඩායම් හැඟීම ඇත්නම්, එකට ගුටිඅති. ඒ අතින් විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් ඉදිරියෙනි.
කෙසේ වෙතත්, ආශ්වර්ය සමයේ තිබූ පොලිසිය තවමත් එසේය. උදා කරගත් යහපලනය, දිගින් දිගටම යූ ටර්න් ගසයි. පොලූ වලින්, බයිනෙත්තු වලින්, උණ්ඩවලින්, කඳුළු ගෑස් වලින්, සරලව කියතොත් ආවේගයෙන් ගැටලූ විසඳා ගත නොහැකිය.
ජනවාරි 8 වැනිදායින් පසු, අප නව ගමන් මාර්ගයකට අවතීර්ණ වීමු. අප එය ඉදිරියට ගෙන යා යුතුය. ඊට නායකත්වය දෙන්නේ, මහින්ද මෛතී‍්‍ර ද රනිල් ද යන්න ගැටලූවක් නොවේ. රටක් වශයෙන් අප ඉදිරියට යා යුතුය. ශ්‍රී ලාංකිකයන් වශයෙන් අප ඉදිරියට යා යුතුය. එක් එක් පුද්ගලයා ඉදිරියට යා යුතුය.
සියල්ලටම අධ්‍යාපනය අවශ්‍යය. නිසි අධ්‍යාපන සැලැස්මක් අවශ්‍ය කර තිබේ.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.10.29
No comments:
Post a Comment