ප්‍රචණ්ඩත්වය වීරත්වය එකිනෙකාට පහර දීම ලේ වැගිරීම වීරත්වයට නංවන සමාජයක අපි ජීවත් වෙමු. වසර 2500ක මහා ඉතිහාසයක් ගැන නිරන්තරයෙන් පාරම්බාන අපට පසුගිය සියවසක කාලයේදී කතා කරන්නට දෙයක් තිබෙන්නේ ද ? මියගිය තරුණ පරම්පරාවක් ගැන, තිස් වසරක බිහිසුණු යුද්ධයක්, සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් කෝලහාල හැරෙන්නට අපට කතා කරන්නට ඇත්තේ ආඩම්බර වීමට ඇත්තේ අල්ප වූ ජයග්‍රහණ කිහිපයක් ගැන පමණි.

තිස් වසරක යුද්ධය ආයුධවලින් අවසන් වූවත් එම යුද්ධයට හේතු වූ කරුණු, අර්බුද, ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් සෙවීමට අපි තවමත් අසමත් වී සිටින්නෙමු. තරුණ කැරැලි දෙකකින් නොනැවතී මහා සිවිල් යුද්ධයක් දක්වා මේ රට ගියේ, පාලකයන්ගේ සහ ජීවත් වූ පරම්පරාවල වැරැදි තීරණ නිසා දන්නා වුවත් අනෙකාට චෝදනා කිරීමෙන් පලක් වන්නේ නැත. අද වනවිට අනෙකාට චෝදනා කිරීම සරල බසින්ම කියන්නේ නම් බෝලය පාස් කිරීම අපේ රටේ සම්ප්‍රදායක් බවට පත්ව තිබෙන්නේය. 
යුද්ධය හුදෙක් දෙමළා ජනතාව මුහුණ දෙන අසාධාරණකම් නිසා ඇති වූවක් නොව රටේ සමස්තය, රටේ බහුතරය, පීඩිත ජනතාව නිසා ඇති වූවකි. රටේ බහුතරයක් අසාධාරණයට, පීඩාවට හා වදහිංසාවලට ලක්වෙති. ඒ බහුතරය තුළ සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් යන සියල්ලෝම සිටිති. රටේ සුළු තරයක් දෙනා තමන්ගේ පැවැත්වම උදෙසා බහුතරය තුළ ගිනි අවුලවමින්, රාජ්‍ය සම්පත්, රාජ්‍ය මුදල් මංකොල්ලකමින්, රටේ අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය ආදී සියල්ල විනාශ මුඛයට ඇද දමමින් කටයුතු කරති. පුංචි ලේ කඳුළක් සෑම විටම මහා ලේ විලක් කිරීමට ඔවුහු මාන බලති. 

ගිංතොට සිදු වූයේ ද එයයි. පුද්ගලික ආරවුලක්, රිය අනතුරක් මහා විනාශයක් ඇද ගෙන යෑමේදී බහුතරය තුළ සිටින අනුවණ පිරිස් දැක් වූ සහයෝගය ද කිසිසේත් අමතක නොකළ යුතුය. මුග්ධයන්, මී හරකුන් අනුවණයන් ලෙසින් හැසිරෙමින් එකිනෙකා ඇණ කොටා මරා ගැනීම සම්ප්‍රදායක් වී තිබෙන සමාජයකට රතිඤ්ඤා හඬක් වුවද ප්‍රමාණවත්ය. රට තුළ ව්‍යවසන ඇති කිරීමට, බොරදියේ මාළු බෑමට බලා සිටින සුළුතරය සෑම විටම තම තමන්ගේ මංකොල්ලකෑම්, අපරාධ, දූෂණ හා වංචා වසා ගැනීමට රට තුළ ව්‍යවසන, අර්බුද, විවිධාකාරයේ ගැටුම් හා සිදුවීම් නිර්මාණය කරයි. බලයට පත්වන ආණ්ඩු ද එම ක්‍රියාවලිය අඩුවක් නැතිවම පවත්වාගෙන යයි. පසුගිය මහින්ද රාජපක්ෂ රෙජීමය මෙන්ම වත්මන් රනිල් මෛත්‍රී රෙජීමය ද එම ක්‍රියාවලිය හොඳින්ම ක්‍රියාත්මක කරයි.

ඒ සියල්ල පැත්තකින් තබමු. කවුරුන් කුමක් කළ ද සිහි බුද්ධියෙන් කටයුතු කිරීම සෑම පුද්ගලයකුගේම වගකීමකි. එහෙත් අපට එවැනි සමාජයක් තිබෙන්නේ ද ? චින්තනයක් සහිත සමාජයක්, පරම්පරාවක් තිබෙන්නේ ද? තවකකු කී පමණින් තවකෙකුට වද හිංස කරන , සෑම විටම යැපීම, වහල් බව, සම්ප්‍රදායක් කරගත් රටක් අද අප හමුවේ නිර්මාණය තිබේ. එබැවින් අප වෙනස් විය යුතුය. ඒ වෙනස කවදා ඇති වනු ඇත්දැයි මා දන්නේ නැත. එහෙත් විශ්වාසය බලාපොරොත්තුව වටින්නේය. හොරුන්, තක්කඩියන් ගෙදර යැවීමට එකතු නොවන මිනිසුන් තව එකෙකුගේ ලේ සෙලවීමට එකතු වීම නරුම කමක් මෙන්ම අරුමයකි. පාර්ලිමේන්තුවේ හොරුන් ගෙදර යවමු යැයි තැන තැන කියවන අපි, හොරුන් ගෙදර යැවීමට එකතු වූයේ කවදාද ? මැතිවරණයේදී හොරෙකු පරදවා තව හොරකු දිනවූවා මිසක අපි කළ දෙයක් නැත. වැරැද්ද ඇත්තේ අප අතේය. නිවැරැදි විය යුත්තේ ද අපය. 

ඒ නිසා සෑම විටම සාමය, අනෙකාගේ ගරුත්වය, ස්වඅභිමානය, විවිධත්වය අගයන සමාජයක් නිර්මාණය කිරීම අප කළ යුතුය. අපට නොවුණත් අපෙන් පසු උන්ට හෝ මේ රටේ සාමයෙන්, සමගියෙන් හා සහජීවනයෙන් ජීවත් විය හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කළ යුතුය. සාධාරණය හා යුක්තිය ඉටුවන සමාජයක් නිර්මාණය විය යුතුය. සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් යනුවෙන් හෝ අතට, බුලත් කොළයට, අලියාට, සීනුවට හෝ පොහොට්ටුවට වහල් වීමෙන් හෝ එය කළ නොහැකිය. අප සියලු දෙනා ශ්‍රී ලාංකිකයන්ය. මුල්ම වෙනස විය යුත්තේ එතැනය. රටේ සියලු දෙනා නැතත් වැඩි දෙනකු හෝ එසේ සිතන දවසක් එනතුරු අප සටන් වැදිය යුතුය. 

ඡායාරූපය අමිල ගමගේ
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10205347760069034&set=a.4162228449557.167808.1099459155&type=3&theater

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2017.11.18