යක්ෂයාගේ ‌හෝරාව 01

 

 මේ මෑත දවසක දිලිත් ජයවීර ළහිරු මුදලිගේ ගේ යූ ටියුබ් නාලිකාවට ඇවිත් මහාචාර්ය නලින්ද සිල්වා අවුරුදු ගණනාවකට කලින් කියපු කතාවක් කියනවා. කොතරම් විද්‍යාව තිබුණත් විද්‍යාව ඉදිරියට ගෙනියන්නේ සාහිත්‍යය කියන දේ. මේක තමයි ඒ කතාවේ මට මතක විදියට. ගල්කන්දේ හාමුදුරුවෝ කියන කතාවකුත් පහුගිය කාලයක ඉඳන් ෆේස්බුක් හි සැරිසරනවා. ඒකත් මතකයෙන් කියනවා නම් මෙහෙමයි. ගෙදරක පොත් රාක්කේ තියෙන්නේ ධම්මපදය, බයිබලය, කුරානය යනාදි ආගමික පොත් නම් එතැන හැදෙන්නේ රළු මිනිහෙක් කියලා.

ලෝක ඉතිහාසය ගත්තාම සාහිත්‍යය බොහෝ අරගලවලදී සටන්වලදී නිදහස දිනාගැනීමේ ඉඳලා විශාල කාර්යභාරයක් කරලා තියෙනවා. උදාහරණයකට ලංකාව ගන්නත් පුළුවන්. වැඩ ඈතකට යන්නේ නැතුව අපිට පහුගිය අවුරුදු 20 දිහා හැරිලා බැලීමක් කරන්න පුළුවන්. එක අතකට ඒක යුද සාහිත්‍යය කියලා වෙන් කරගන්නත් පුළුවන්. වසර 30ක සිවිල් යුද්ධය අවසන් කිරීමේ ඉඳන් අද වෙනකන් ගෙවිච්ච කාලයේ ලියැවුණු කියැවුණු පෙන්වුණු දේ ගැන. අද වෙද්දි සාහිත්‍ය කියන්නේ පොත්ම විතරක් නෙමෙයි. රූපවාහිනිය, ගුවන් විදුලිය, ෆේස්බුක්, ට්විටර් මේ හැමදෙයක්ම සාහිත්‍යයේ කොටස් කියන එක තමයි මගේ හැඟීම.

මේ විදියට අපට ලෝකයේ විවිධ රටවල්, විවිධ සාහිත්‍ය ගැන බලන්න පුළුවන්.

ඇතැම් විටක රටක සාහිත්‍යයෙන් හෝ මිනිස්සුන්ගේ සාහිත්‍ය සාක්ෂරතාවයෙන් හෝ රටක් මනින්න පුළුවන්, මිනිස්සු සාහිත්‍යයට දක්වන ලැදියාව තුළින් ඒ රටේ මිනිස්සුන්ගේ දේශපාලනය තේරුම් ගන්න පුළුවන් කියන ගැටලුවත් එනවා.

මේ ඊයේ පෙරේදා දවසක ටවර් හෝල් හැදුවේ කවුද, එල්ෆින්ස්ටන් හැදුවේ කවුද කියලා අහල සරච්චන්ද්‍ර මහත්තයාට ගැහුවේ මෙයා කියලා දේශපාලන වේදිකාවක කෑ ගහන කලාකරුවෙක් දැක්කාම කලාව ගැනත් සැකයක් ආවා.

ඒත් එක්කම ආචාර්ය ජයලත් මනෝරත්නට වදින දේශපාලනඥයකු වගේම හිටපු ජනාධිපතිවරයකුගේ ආර්යාවට වැඳලා සම්මාන ගන්නා කලාකරුවකුගේ ඡායාරූපයකුත් දැක්කා.

අපේ රටට අත්වෙලා තියෙන ඉරණම හරියටම පැහැදිලි කරගන්න බැරි වගක් නම් තියෙනවා. මේක අපේ කන්තෝරුවවල, තේ වෙලාට රාත්‍රී බීර වීදුරුවලට සීමා වෙච්ච සාකච්ඡා බවට පත්වෙලත් තියෙනවා.

මෙහෙම බලද්දි ලංකාවට උදාහරණ වෙන රටවල් කිහිපයක්ම හොයාගන්න පුළුවන්. ලෙබනනය, මාලදිවයින, නවසීලන්තය, වියට්නාමය, සිංගප්පූරුව වගේම කොලොම්බියාව.

විවිධාකාරයෙන් සංසන්දනය කරන්න පුළුවන් රටවල් ගොන්නක්ම තියෙනවා.

මේ අතරින් කොලොම්බියාව තෝරාගන්න හේතුව. ගබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මාකෙස්. ඒකත් ස්පාඤ්ඤයේ කොලනියක් වෙලා තිබුණු රටක්. අපි බ්‍රිතාන්‍ය කොලනියක් වෙලා තිබුණට අපි රටේ තාමත් ප්‍රධාන භාෂාව සිංහල. හැබැයි කොලොම්බියාවේ ප්‍රධාන භාෂාව ස්පාඤ්ඤ.

ඉතිං මාර්කෙස් හඳුන්වන්නේ 20 වැනි සියවසේ අග්‍රගණ්‍ය සාහිත්‍යකරුවකු විදියට, විශේෂයෙන්ම ස්පාඤ්ඤ භාෂාව තුළ.

මාර්කෙස්ගේ පොත් රැසක්ම මේ වෙද්දි සිංහලට පරිවර්තනය වෙලා තියෙනවා.

මාර්කෙස්ගේ විකල් හෝරාව, ඉංග්‍රීසි බසින් In Evil Hour පොත කියවන්න අරගෙන පළමු පරිච්ඡේදය අවසන් කළා විතරයි. පොත පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ නිලූක කදුරුගමුව. නිලූක කියන්නේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්.

ඒ ගැන පස්සේ කතාකරමු.

බ්‍රිටනිකා විශ්ව කෝෂයට අනුව කොලොම්බස්ගේ නම ගත්තු එකම ඇමෙරිකානු රට වෙන්නේ කොලොම්බියාව යි.

දේශපාලන අස්ථාවරත්වයෙන් බැට කන රටක් වෙන කොලොම්බියාව සිවිල් යුද්ධ, ප්‍රචණ්ඩත්වය, මත්ද්‍රව්‍ය මේ වගේ අර්බුද ගණනාවකට මුහුණ දෙන රටක්.

කොහොම නමුත් කොලොම්බියානු සිවිල් යුද්ධයට තිත තියන්න සාම ගිවිසුමකට අත්සන් තබන්න ෆාක් ගරිල්ලා සංවිධානයත් රජයත් සමත් වෙනවා. මේ වෙද්දි නම් මේ ක්‍රියාවලිය අඩපණ වෙලා.

මේ සාම ක්‍රියාවලිය නිසා කොලොම්බියාවේ එවකට ජනාධිපති යුවාන් මැනුවෙල් සැන්ටෝස් ට 2016 වසරේ නොබෙල් සාම ත්‍යාගය ලැබෙනවා.

යුවාන් මැනුවෙල් සැන්ටෝස් කියන්නේ කොලොම්බියාවේ ධනවත් හා බලවත් සැන්ටෝස් පවුලේ සාමාජිකයෙක්.

ඔහු වෘත්තියෙන් ආර්ථික විද්‍යාඥයෙන්. කොහොම නමුත් පවුලට උරුම වෙච්ච පුවත්පත් ව්‍යාපාරයක් තියෙනවා. ‘එල් ටියැම්පෝ’ තමයි මේ පුවත්පතේ නම්.

කොලොම්බියාවේ ධනවත්ම පුද්ගලයා විදියට හැඳින්වෙන ලුවිස් කාර්ලෝස් සමියන්තෝ පුවත්පතේ සැන්ටෝස් පවුලට හිමිවෙලා තිබූ කොටස් හිමිකාරීත්වය මිලදී ගන්නවා.

ඡායාරූපය - මෙතැනින් - https://www.lifie.lk/2019/04/05/05-sri-lankan-devils/