මහ රජ දුටුගැමුණු

මට මේ ආශ්චර්යවත් මිනිසා මේ සසරේ කො තැනක දී හෝ මුණ ගැසී ඇතිවාට සැකයක් නැත.
එය භ‍්‍රාන්තියක් හෝ චිත්තාවේගයක් වඩාත් තද පැහැති වර්ණා වලියකින් ඇඳ දැක්වීමක් හෝ නො වේ.
සසර වූකලි කිසි ම තේරුමක් නැති ගමනකි. එහෙත්, කිසි ම තේරුමක් නැති නිසාම එය විශාල තේරුමක් අත් කොටගෙන සිටියි. සමහර විට එය තේරුම්ගැනීමේ අප ගේ සංසාර වයස තව ම මුහුකුරා නැතිවා වන්නට පිළිවන.
අප එසේ වූවාට වටහාගත්තෝ සිටියහ. ඔවූහූ අපට මඟ පෙන්වමින් අප පසුකොට ගියහ. ඒ උතුමන් අපට පෙන්වා දුන් මාර්ගයම අප ගේ ගුරුවරයා වෙයි. තක්සලාව වෙයි.
එහෙත්, තක්සලාවන් අහසේ නිර්මාණය වන්නේ නැත. එය ඒ සඳහා භූමියක් පාදක කොටගනී (භූමිය යනු ද අප සියල්ලන් ගේම කර්මවල නිර්මාණයකි*.
ප‍්‍රඥාවන්ත මිනිසා යනු ඒ භූමියේ රස පස උලාකන්නෙක් නොවේ. ඔහුට එය වැදගත් වන්නේ සෙසු මිනිසා වෙනුවෙන් ද ප‍්‍රඥාලෝකය පතුරවාලීමට ඔහුගේ භෞතික ශරීරය පෝෂණය කරන ස්ථානය වශයෙනි. ඒ සඳහා ඔහු ගේ මානසික ශරීරය පෝෂණය කරන සංස්කෘතික ස්ථානය ද වශයෙනි.
ඔහුට එය අහිමි කිරීම ඔහු අත තිබෙන, ධර්ම ග‍්‍රන්ථය උදුරා ගැනීමකි. භාවනා කරන මිනිසාට පහර දී පලවාහැරීමක් වැන්නකි.
කවර මුහුණුවරකින් පැමිණියද ආක‍්‍රමණිකයා කළේ ඒ ටික ය.
ඒ ආක‍්‍රමණිකයාට එරෙහිව නැඟීසිටි වීරයෝ අපට ඉතිහාසය මුළුල්ලේ මුණ ගැසෙති. එහෙත් ඉතිහාසයේ අරුණෝදය දීම මුණ ගැසෙන ඉතා ම සූක්ෂ්ම ආක‍්‍රමණිකයාට පරාජය නොවන සැටි යුදමය වශයෙන් පමණක් නොව දාර්ශනික වශයෙන් ද අවබෝධ කොටගෙන සිටි වීරයා ඔහුය.

පෙරවදන
මහරජ ගැමුණු
ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි