දර්ශන රතුවිතානට පිළිතුරක්,

//මොහු සිතන ආකාරයට දුටු ගැමුනුද වීරයෙකු නොවේ.. එවන් ගොබ්බයින් මා කොතෙකුත් දැක ඇත.. යුද්ධයෙන් වීරයන් බිහි නොවේ යැයි මොහු පවසයි.. ඒ ඔහුගේ දැක්මය.. ඊරිසියාව කුහක කම විසින් ඔහුගේ සිත තවත් කෙනෙකුගේ වීරත්වය සැහැල්ලු ආකාරයට දැකීමට පොලඹවයි.. එහෙත් ඔහු යුද්ධය ඇති කාලයේ උතුර නොව වවුනියාවටවත් යාමට බියෙන් සිටි අයෙකු විය හැකියි.. එවිට යුධ වීරයෙකු ගැන කී විට ඔහුට තමන් ඒ කාලයේ සිටි බියගුලු ස්වභාවය මැවී පෙනෙන්නට ගනී.. එවිට ඔහු අන් අයගේ වීරත්වය සුලු කොට කතා කරමින් ඔහුද ඇතුලුව සියල්ලන් සමාන මනුශ්‍යයින් ලෙස දකී..
දෙවන සිදු වීමේදී, රාජ්‍ය ආරක්ෂක ලේකම් විසින් විශ්‍රාමික හමුදා සෙබලුන් හට රැකියා දීමකට සැරසේ.. හමුදා සෙබලුන් විරුද්ධ වෙයි.. ඇයි ඒ.. පුද්ගලික අංශයේ රැකියා නිසාද? නැත. ඔබ හිතා මතා අමතක කරන දෙයක් වෙයි.. එනම් ඒ පුද්ගලික අංශයේ සාමාන්‍ය රැකියා නොව , ආරක්ෂක සේවයේ( සිකියුරිටි) රැකියාය. මෙය ලබා ගැනීමට රජය මැදිහත් විය යුතු නොවේ.. හමුදා විශ්‍රාමික කිවූ සැනින් සිකියුරිටි කොම්පැනි ඔවුන්ව බඳවා ගන්නේ ක්ෂනයෙනි.. රජය මැදිහත් වූ පසු ඔවුන් බලා පොරොත්තු වන්නේ වෙනත් රැකියායි.. පුද්ගලික අංශයේ වුවත්, ගබඩා පාලක/ ලිපිකරු .. ආදී නොයෙකුත් රැකියා කරන විශ්‍රාමික හමුදා සොල්දාදුවන් සිටී.. ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ එවැනි රැකියා මිස පත්තරයක පසුපස පිටුවේ ඇති තරම් තිබෙන සිකුයුරිටි රැකියා නොවේ.. //


මට වඩා විස්සකින් වැඩිමල් දර්ශන මහතාට කරුණු කිහිපයක් මතක් කර දෙනු කැමැත්තfමි. වයසින් වැඩුණත් ඔබට ඒ බව අමතක ගොසිනි. තමන්ගේම් දේශපාලන මතයක් තිබෙන බව සඳහන් ඔබ වෙනත් අයෙක් වෙනත් මතයක් දැරූ ගොබ්බයන්, කුහකයන්, රීරිසියාව කුහකකම යැයි හඳුන්වයි.
ඔබ වීරත්වය කෙසේ අර්ථකතනය කරන්නේ ද ? යුද සාහිත්‍ය තුළ දුටු ගැමුණු රජු වීරයෙක් ලෙසින් හැඳින්වුවද, ඔබ තර්ක කරන ආකාරයට ඔහුට වඩා විරුවෝ මෙරට විසූහ. මහාවංශය මඟින් දුටුගැමුණු රජුට සුවිශේෂී තැනක් දෙමින්, ඔහු වීරත්වයට නංවයි. එහෙත් ඔබට අමතකව ගිය කරුණ, විදේශ පවා ආක්‍රාමණය කළ රජවරු මෙරට සිටි බවයි. කෙනකුට වීරයකු වන්නකු තවත් අයකුට වීරයකු නොවන්නට පුළුවනි. ඔබට වීරයා වන අයකු වෙනත් අයකු වීරයකු නොවන විට ඔබ ඔවුන් ගොබ්බයන් යැයි හඳුන්වයි. එය කෙබඳු මානසිකත්වයක් ද ?
මා කිසිඳු අවස්ථාවක කිසිවකුගේ වීරත්වය, හෝ වගකීම හෝ කාර්යභාරය හෑල්ලුවට ලක්කර නොමැත. ඔබ ලිපිය සම්පූර්ණයෙන් කියවා ඇත්දැයි ද මට සැකයක් නැගේ. යුද කළා හෝ නොකළ මගේ පළමු වීරයා මගේ අම්මාත් තාත්තාත්ය. ඉන්පසු ගුරුවරුය. ඒ අර්ථයෙන්, මෙන්ම මා පෙර ලිපියෙන් ද සඳහන් කළ පරිදි සියලු දෙනාටම පැවරුණු සුවිශේෂී වගකීම් හා කාර්යභාරය පවතියි. හමුදා සෙබළකු කරන කාර්යභාරය මට කරන්නට බැරිය. මා කරන කාර්යය හමුදා සෙබළකුට කරන්නට බැරිය. බොහෝ දේ දස්කම් දක්වන්නන් හැරෙන්නට එක් අයකුගේ කාර්යයක්, තවත් අයකුට කළ නොහැක. විශේෂඥයන් බිහි වන්නේ ද එබැවිනි. 
ඔබට නැවත නැවතත් මතක් කළ යුත්තකි. ගෝත්‍රිකත්වයේ සිට අද දක්වා ගමනේදී අපි යුද විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වය ප්‍රතික්ෂේප කරන තැනට පත්ව තිබේ. යුද සාහිත්‍යයත් යථාර්ථයක් පටලවා නොගන්න. එමෙන්ම එකිනෙකාගේ අවශ්‍යතා මත වීරයන් දුෂ්ඨයන් බිහි කරන රටක යථාර්ථය තේරුම් ගැනීමට උත්සහ කරන්න. යුද්ධය අවසන් කිරීමේදී පොලිසිය, ත්‍රිවිධ හමුදා ඇතුළු ආරක්ෂක අංශ සුවිශේෂී කාර්යයභාරයක් කළ බව අමුතුවෙන් කියන්නට අවශ්‍ය නැත. එය සමස්ත රටම පිළිගන්න සත්‍ය කරුණකි. එය අවිවාදිතය. 
විශ්‍රාමික හමුදා සෙබළු යනු විශ්‍රාම වැටුපක් දීමනාවක් ලබන පිරිසකි. එම පිරිස ආර්ථිකයට සම්බන්ධ කරගැනීම සඳහා ආණ්ඩුව මැදිහත් රැකියා දීමා අගය කළ යුත්තකි. එයින් ආර්ථිකයට යම් දායකත්වයක් ලැබෙයි. එය මුරකරු රැකියාවක් ද, කසල ශෝධක යන්න වැදගත් වන්නේ නැත. මාර්ග පිරිසුදු, ඉදිකිරීම් ආදී කටයුතුවලට හමුදාව යොදාගන්නා කාලයේ ඔය කතා කවුරුන් හෝ කීවා ද ?තමන් අකමැති වීම වෙනත් කරුණකි. එය පුද්ගලික කරුණකි. පත්තර පිටුපස ඇති සෙකියුරිටි රස්සාව කියමින්, පුද්ගලයන්ට අපහාස කරන්නේ ඔබ ද මම ද යන්න කියවන පිරිස තේරුම් ගනු ඇත. මට කසල ශෝධකයාත් වීරයෙකි. ඔවුන් කරන්නේ ද ගෞරවාන්විත රැකියාවකි. 

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
08.11.16

http://htsilva.blogspot.com/2016/11/blog-post_7.html?spref=tw