ලොව හොඳම දේ දරුවන්ටය. එහෙම කිව්වේ අවිහිංසාවාදයේ පියා වූ මහත්මා ගාන්ධිය. අයිලාන් කුර්දි ගැන කතා කරන මෙරට සමහරුන්ට මේ පුංචි රටේ දුක් විඳින දරුවන් අමතකය. රාධිකා එවැන්නියකි. ඇය ගැන, කියන්නේ ලයිව් ඇට් එයිට්ය. (දරුවන්ගේ ඇස් පමණක් හෝ පෙන්වීමට නම් මා විරුද්ධය*. එකිනෙකාගේ පර වැඩි කරන දරුවන් අනන්ත අප‍්‍රමාණය. මේ රටේ බඩගින්නේ කවුරුවත් මැරෙන්නේ නැතැයි කීවට, මහ මඟ අව් කූටකේ ඇවිදින දරුවකු, ක-ුසගින්නේ මියගියොතින් අපි ඒ ගැන දන්නේ ද. කී‍්‍රම් බනිස් ගෙඩියක් කන්නට නැති, ත--ුන් වේලට තියා, එක් වේලකට හෝ බත් කන්නට බැරි දරුවන් ඕනෑ තරම්ය. පාසල් නොයන දරුවෝ ඕනෑ තරම්ය. පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් පසු පාසල් නොයන දරුවෝ ඕනෑ තරම්ය. සාමාන්‍ය පෙළින්, උසස් පෙළින් පසු ද ඔවුන් දරුවෝය. එසේ තම අනාගතය අඳුරු කරගන්නා, දරුවෝ පසුකලෙක වැඩිහිටියෝ වෙති. ඔවුහු රටට බරකි. නූගත-ුන්ය. මැරයන්ය. කුඞ්ඩන්ය. සමාජය ඔවුන් හංවඩු ගසන්නේ එසේය.
බුදුන් සිටි සමයේ සියලූ දෙනා නිවන් ලැබුවේ නැත. ජේසූස් වහන්සේගේ සමයේද, අනෙක් ශ්‍රේෂ්ඨයෝ බිහි වූ කාලවලද එය එසේය. එහෙයින් අපට කිසිවක් සියයට සියයක් ලැබෙන්නේ නැත. එසේ වන්නේ ද නැත. ඒත් මේ පුංචි රටේ දුක් විඳින් දරුවන්ගේ ගණන, සමස්ත දරුවන්ගෙන් සියයට පහකට අඩු අගයකට ගෙන ඒමට හැකි නම්, අපි රටක් විදියට, ආසියාවේ ආශ්චර්යට කිට්ටුය. අවුරුදු 2500ක ඉතිහාසයක්, කන්නට දැයි අසන්න හිතෙන්නේ මේ වගේ වෙලාවටය. එවැනි ඉතිහාසයක් ලොව කිසිදු රටකට නැති බව හැබෑය. මෙවැනි රටක් ලොව කොතැනකවත් නැත. අපි හැමදාමත් ඒවා කියමින් ප‍්‍රදර්ශනකාරී ජීවන රටාවක නිරත වනවා හැරෙන්නට කළ යමක් නැත. 48 සිට බැලූ කළ, 48 දී අනෙක් රටවල් සිටි තැනත්, අද අප සිටින තැන ගැනත් ලැජ්ජය. දියුණු ඉතිහාසයක් තිබූ පමණින් වත්මන් ජාතිය රට දියුණු එකක් වන්නේ නැත. රටක් දියුණු වන්නට ඒ රට මනුස්ස ජාතිය දියුණු විය යුතුය.
ලෝකයේ ලොකුම ආර්ථිකය හිිමි ඇමෙරිකාවේත් එසේ දියුණු මිනිසුන් නැත. දියුණු මිනිසුන් යනු සාමකාමී හා සතුටෙන්ම සිටින මිනිසුන්ය. ආර්ථිකයේ දියුණු බව ජාතියක් දියුණු යැයි කියන්නේ නැත. රටේ මනුස්ස ජාතිය සතුටින් නම්, රටක් වශයෙන් අපි ලබන දියුණුව එයයි. රටක වඩාත් වැදගත් කොටස ඒ රටේ මිනිසුන්ය. ඒ මිනිසුන්ගෙන්ද වඩාත්ම වැදගත් කොටස වන්නේ ඒ රටේ දරුවන්ය. දරුවන් යනු රටේ අනාගතයයි. අධ්‍යාපනය දරුවන්ගේ අයිතියකි. නිවහනක්, හොඳ ආහාර වේලක්, සෞඛ්‍යය දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම්ය. මේවා දරුවනට නිසි ආකාරයෙන් ලැබෙනවා යනු රටට හොඳය. හොඳ අනාගත පරම්පරාවක් ලැබෙනවා යන්නය. ඒවා ලැබුණු පමණින් දරුවන් යහ මඟ යන්නේ නැත. හොඳ කලාවක්, හොඳ රස වින්දනයක්, මඟ පෙන්වීම් ඇතුළු දෑ තිබිය යුතුය. මානව සම්පතේ වටිනාකම, රාජසාන කතාවේදී, ජනපතිවරයා සිහිපත් කළ අතර, එම මානව සම්පත දියුණු කිරීමේදී, රටේ දරුවන් ගැන සිතා, ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපනය, මානසික හා කායික ශක්තිය, දරුවන් පරිපූර්ණ මිනිසුන් දක්වා ගෙන යන්නේ කෙසේ දැයි සිතා ප‍්‍රතිසංස්කරණ සැකසෙන්නේ නම් එය බොහෝ දෙනකුගේ සතුටට හේතු වනු ඇත.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.09.11
බුදුන් සිටි සමයේ සියලූ දෙනා නිවන් ලැබුවේ නැත. ජේසූස් වහන්සේගේ සමයේද, අනෙක් ශ්‍රේෂ්ඨයෝ බිහි වූ කාලවලද එය එසේය. එහෙයින් අපට කිසිවක් සියයට සියයක් ලැබෙන්නේ නැත. එසේ වන්නේ ද නැත. ඒත් මේ පුංචි රටේ දුක් විඳින් දරුවන්ගේ ගණන, සමස්ත දරුවන්ගෙන් සියයට පහකට අඩු අගයකට ගෙන ඒමට හැකි නම්, අපි රටක් විදියට, ආසියාවේ ආශ්චර්යට කිට්ටුය. අවුරුදු 2500ක ඉතිහාසයක්, කන්නට දැයි අසන්න හිතෙන්නේ මේ වගේ වෙලාවටය. එවැනි ඉතිහාසයක් ලොව කිසිදු රටකට නැති බව හැබෑය. මෙවැනි රටක් ලොව කොතැනකවත් නැත. අපි හැමදාමත් ඒවා කියමින් ප‍්‍රදර්ශනකාරී ජීවන රටාවක නිරත වනවා හැරෙන්නට කළ යමක් නැත. 48 සිට බැලූ කළ, 48 දී අනෙක් රටවල් සිටි තැනත්, අද අප සිටින තැන ගැනත් ලැජ්ජය. දියුණු ඉතිහාසයක් තිබූ පමණින් වත්මන් ජාතිය රට දියුණු එකක් වන්නේ නැත. රටක් දියුණු වන්නට ඒ රට මනුස්ස ජාතිය දියුණු විය යුතුය.
ලෝකයේ ලොකුම ආර්ථිකය හිිමි ඇමෙරිකාවේත් එසේ දියුණු මිනිසුන් නැත. දියුණු මිනිසුන් යනු සාමකාමී හා සතුටෙන්ම සිටින මිනිසුන්ය. ආර්ථිකයේ දියුණු බව ජාතියක් දියුණු යැයි කියන්නේ නැත. රටේ මනුස්ස ජාතිය සතුටින් නම්, රටක් වශයෙන් අපි ලබන දියුණුව එයයි. රටක වඩාත් වැදගත් කොටස ඒ රටේ මිනිසුන්ය. ඒ මිනිසුන්ගෙන්ද වඩාත්ම වැදගත් කොටස වන්නේ ඒ රටේ දරුවන්ය. දරුවන් යනු රටේ අනාගතයයි. අධ්‍යාපනය දරුවන්ගේ අයිතියකි. නිවහනක්, හොඳ ආහාර වේලක්, සෞඛ්‍යය දරුවන්ගේ අයිතිවාසිකම්ය. මේවා දරුවනට නිසි ආකාරයෙන් ලැබෙනවා යනු රටට හොඳය. හොඳ අනාගත පරම්පරාවක් ලැබෙනවා යන්නය. ඒවා ලැබුණු පමණින් දරුවන් යහ මඟ යන්නේ නැත. හොඳ කලාවක්, හොඳ රස වින්දනයක්, මඟ පෙන්වීම් ඇතුළු දෑ තිබිය යුතුය. මානව සම්පතේ වටිනාකම, රාජසාන කතාවේදී, ජනපතිවරයා සිහිපත් කළ අතර, එම මානව සම්පත දියුණු කිරීමේදී, රටේ දරුවන් ගැන සිතා, ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපනය, මානසික හා කායික ශක්තිය, දරුවන් පරිපූර්ණ මිනිසුන් දක්වා ගෙන යන්නේ කෙසේ දැයි සිතා ප‍්‍රතිසංස්කරණ සැකසෙන්නේ නම් එය බොහෝ දෙනකුගේ සතුටට හේතු වනු ඇත.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.09.11
No comments:
Post a Comment