ආර්ථික අර්බුදය 4

 4.1

කාටූනය අවන්ත ආටිගල 

රට මේ වනවිට මුහුණ දී සිටින ආර්ථික අර්බුදයේදී ත් පසුගිය වසර ගණනාවකදී අප මුහුණ දුන් අර්බුද දෙස බැලීමේදීත් ප්‍රධාන කරුණු දෙකක් ඉස්මතු කළ හැකි ය.

එකක් ප්‍රශ්න දෙස බැලීමේදී ඒවා දැඩි ලෙස දේශපාලනීකරණය කිරීම ය. අනෙක ප්‍රශ්න විහිළු බවට පත් කිරීම ය.

මනුෂ්‍යයෝ යනු දේශපාලන සත්වයෝ ය දේශපාලනයෙන් තොර ලෝක පැවැත්මක් නැතැයි යනුවෙන් බුද්ධිමතුන් පවසා ඇත. ඔය අදහස දෙන ප්‍රකාශ ඔවුහු විසින් නිකුත් කරනු ලැබ තිබෙති.

දේශපාලනීකරණය යන්නෙන් වඩාත් ම අදහස් කරන්නේ අපේ රටේ තිබෙන පක්ෂ දේශපාලන අර්බුදයත්, අනෙකා වෙත බෝලය පාස් කිරීමත්, ව්‍යවස්ථාදායක ක්‍රියාවලියෙන් ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන ක්‍රියාවලියෙන් බැහැරට ගොස් සෑම කටයුත්තකට දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම් කිරීම ය.

අනෙක් අතට පසුගිය කාලයේ ත් ඉතිහාසයේ ත් අප දුටු දෙයක් නම් බිල්ලන් මැවීම ය. අනෙක වාමවාදී දක්ෂිණවාදී ලෙස හෝ වෙනත් ආකාරවලින් ලේබල් ගැසීම ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය තුළත් අපට එය දක්නට ලැබේ.

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වෙත ගමන් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අපට එය දක්නට ලැබිණි.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය සැලකිල්ලට ගැනීමේදීත් ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ, ධනවාදය, වාමාංශික, සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, යනාදී විවිධ දේශපාලන මතවාදවලින් විසඳුම් සෙවීම ගැනත් විවේචනත් ඉදිරිපත් විය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති දේශමාන්‍ය මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්.ඩී. ලක්ෂ්මන් මහතා ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ විවේචනය කළේ ය.

හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා නියෝ ලිබරල් කල්ලිය යනුවෙන් පිරිසක් ඉලක්ක කරගෙන පහර ගැසුවේ ය.

ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ හිටපු අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහතා, එම ධුරයට පත් වූ අවස්ථාවේ දී ඔහු ලිබරල්වාදියකු යැයි ඇතැම් පිරිස් චෝදනා නැඟූහ.

දේශපාලන මත දැරීම ඔ්නෑම අයකුගේ අයිතියකි.

අනෙක් අතට මේ කිසිදු ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් නිවැරැදි වන්නේ නැති බවත් සියයට සියයක් වැරැදි වන්නේ නැති බවත් ලෝකය දෙස බැලීමේදී අපට බලාගත හැකි ය.

මේ කිසිදු ආර්ථික ක්‍රමවේදයක් සියයට සියයක් සාර්ථක නැති බවත් ඒ කිසිවක් සියයට අසාර්ථක නැති බවත් වටහා ගත හැකි ය.

මේ නිසා ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමේදී කළ යුත්තේ අප රටට ගැලපෙන, ප්‍රායෝගික ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සිදු කිරීම ය.

මතවාදයකට අනුව ගමන් කරනවාට වඩා ප්‍රායෝගික වීම වැදගත් යැයි මම විශ්වාස කරමි.

ඒ ඒ අවස්ථාවට ප්‍රායෝගිකව සිතා බලා ගන්නා කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන, දිගුකාලීන ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණ, විසඳුම් සහ ප්‍රතිසංස්කරණ යමකුට ලිබරල් යැයි ද තවත් අයකුට වාමාවාදී යැයි තර්ක කළ හැකි ය.

එහෙත් අදාළ අවස්ථාවේ ගත යුතුව තිබෙන සහ දීර්ඝකාලීනව අවදානම අඩු වඩාත් උචිත පිළියම එය නම්, අදාළ පියවරේ වරදක් නැත.

මේ නිසා මේ අවස්ථාවේ දී දේශපාලනික මත පසෙක තබා ප්‍රායෝගික විසඳුම් ගත යුතු ය. එහිදි කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන සහ දීර්ඝකාලීන තත්ත්ව සලකා බැලිය යුතු ය.

සරලවම ස්වොට් (SWOT – Strengths, weaknesses, opportunities and threats / ශක්තීන්, දුර්වලතා, අවස්ථා සහ තර්ජන) විශ්ලේෂණයක් කළ හැකි ය.

අනෙක් අතට කාලයක් මුළුල්ලේ අප කරන බරපතළ වරදක් තිබේ.

දේශපාලන තන්ත්‍රය තුළ තිබෙන මෙම බරපතළ මතවාදී ගැටලුවත්, ඇතැම් විශේෂඥයන් විවිධ පක්ෂවලට පක්ෂපාතී යැයි සිතා ලේබල් ගැසීමත් නිසා දේශපාලනඥයන් විශේෂඥ මත ඉවත දැමීම ය.

ඇතැම් විට විශේෂඥ මත අනුව ප්‍රායෝගිකව කටයුතු කිරීම මදිකමක් යැයි හීනමානයෙන් ද ඇතැම් දේශපාලනඥයෝ පෙළෙති.

අනෙක විශේෂඥ මත විමසීමෙන් තමන්ට පෞද්ගලිකව ලැබෙන ප්‍රතිලාභ නොලැබී යෑම ය.

අනෙක් අතට විශේෂඥ කමිටු කියා පත් කරන්නේ කිසිදු විශේෂඥ දැනුමක් නොමැති තමන්ට හිතැති පිරිස් ය.

අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීමට පෙර අප විසඳාගත යුතු මූලික ප්‍රශ්න ගණනාවක් ම තිබේ.

මෙම මූලික ප්‍රශ්න විසඳාගන්නේ නම් ආර්ථික අර්බුදයට විසඳුම් සෙවීම ඉතා පහසු ය.

එහෙත් ප්‍රතිඵල ලැබීමට නම් කාලයක් බලා සිටිය යුතු ය. ඉවසීමෙන් කටයුතු කළ යුතු ය. නිරන්තරයෙන් යහපත් දෑ කළ යුතු ය.

 

 

කාටූනය අවන්ත ආටිගල

https://www.facebook.com/PoliticalCartoonsLKA/photos/a.472114272913538/2621147138010230 

ආර්ථික අර්බුදය 3

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස් 

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව සහ එම පාලන තන්ත්‍රය යි.

එහෙත් මේ අර්බුදය නිදහසින් පසු අනුගමනය කළ වැරැදි පිළිවෙත්, ප්‍රතිපත්ති සහ නොමනා හැසිරීමේ උච්ඡතම අවස්ථාවේ ආරම්භය හෝ එහි කොටසක් යැයි කිව හැකි ය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ජනාධිපති ධුරයට පත්වූයේ 2019 වසරේ දී ය. වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයේ 2020 වසරේ දී ය.

ඒ වනවිට මේ රට සුඛිත මුදිත සෞභාග්‍යමත්/වත් රටක් ව තිබුණේ නැත.

එහෙන් වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, ආණ්ඩුව, රාජ්‍ය තන්ත්‍රය, පාලන තන්ත්‍රය සහ නිලධාරී තන්ත්‍රය නිදොස් කොට නිදහස් කෙරෙන්නේ නැත.

නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී මෙරට දේශපාලනඥයන්ගෙන් දැක්මක් ඇති ප්‍රතිපත්තිමය තීන්දු තීරණා ක්‍රියාත්මක කළා නම් එම පිරිසගේ ගණන හරි අතළොස්සකි.

රටේ සාක්ෂරතාව ඉහළ මට්ටමක පැවැතියත්, දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජයීය, සහ මාධ්‍ය සාක්ෂරතාව ඇත්තේ ඉතාමත් පහළ මට්ටමක ය.

බොහෝ අමාරුවෙන් දුවන නිදහස් සෞඛ්‍යයත් නිදහස් අධ්‍යාපනයත් නොවෙන්නට මේ රට, මෙසේ නොතිබෙන්නට ඉඩ තිබිණි.

ඇතැම් විට ශ්‍රී ලංකාව කිය රටක් ද තිබෙන්නට ඉඩ නොතිබිණි.

මේ සියල්ල මධ්‍යයේ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 සිට 1994 දක්වාත්, 94 සිට 2000, 2001, 2002, යන වසරත්, 2004/2005ත් එතැන් සිට 2010 දක්වාත් ඉන්පසු 2015 දක්වාත් ඊටත් පසු 2019 දක්වාත් මේ රටේ තීරණාත්මක කාලපරිච්ඡේද ලෙස දැක්විය හැකි ය.

ඉහතින් සඳහන් කළ 1948 සිට 1972 දක්වාත්, 1972 සිට 1977 දක්වාත්, 1977 වසරත් මේ රටේ දේශපාලන තන්ත්‍රයේ සුවිශේෂී කාලපරිච්ඡේද සහ වසර ලෙස දැක්විය හැකි ය.

උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගෙන් පිරි පාර්ලිමේන්තුව, කාලයත් සමඟ කොල්ලකාරයන්ගේ නිදහස් භූමියක් බවට පත්ව තිබේ.

නිදහස් ශ්‍රී ලංකාව උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පිරී නොතිබුණු බවට තර්ක කළ හැකි ය. මේ අර්බුදය සියල්ලට ම හේතුව ඇතැම් උගත් බුද්ධිමත් වියතුන්ගේ පටු අරමුණු යැයි තවකකුට තර්ක කළ හැකි ය.

කෙසේ නමුත් අවසන් නිගමනය ලෙස දැක්විය යුත්තේ වර්තමානයේ ඇති වී තිබෙන අර්බුදය හුදෙක් වසර දෙකක් තුළ නිර්මාණය වූවක් නොව නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර 70කට වැඩි කාලයේ දී කරන ලද නොමනා සහ අමනෝඥ, අදූරදර්ශී ප්‍රතිපත්ති තීරණවල ප්‍රතිවිපාක බව ය.

ඒ නිසා 69 ලක්ෂයකට දොස් තැබීමෙන් ප්‍රතිඵල අත්වන්නේ හෝ අනෙකා නිදහස් වන්නේ නැත.

මේ සා අර්බුදයකට ම මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාටත්, සිරිසේන-වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් ජනතාවට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිය.

ජනතාව ඡන්දය භාවිත කරන්නේ පාලකයන්, දේශාපලනඥයන් ගැන විශ්වාසය තබා ය.

ඒ විශ්වාසය පළුදු කළ විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් පලක් නැත.

ඒ නිසා ආණ්ඩුව හෝ පාලනයේ සිටින දේශපාලනඥයන් අසමත් වන විට අසාර්ථක වන විට ජනතාවට දොස් තැබීමෙන් වැඩක් හෝ ප්‍රතිඵලයක් හෝ අත්වන්නේ නැත.

එක පුද්ගලයකුට හෝ එක් පක්ෂයකට හෝ ඡන්දය දීමට නම් අප ජනාධිපතිවරණ, මහ මැතිවරණ යනාදී මැතිවරණ අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

කොටින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අවශ්‍ය වන්නේ නැත.

අප බිහි කළ යුත්තේ තමන් ඡන්දය දෙන දේශපාලනඥයන්, පාලකයන් වැරැදි මග යන විට ප්‍රශ්න කරන ජනතාවක් ය. තම දේශපාලන පක්ෂය හෝ දේශපාලන නායකයන් නොමනා වැඩ කරන විට ඒ සම්බන්ධයෙන් විවේචන ඉදිරිපත් කරන, ඔවුන්ගේ හැසිරීම ප්‍රශ්න, විචාර බුද්ධියෙන් හෙබි පුරවැසියන් ය, පාක්ෂිකයන් ය.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයාටත්, වත්මන් ආණ්ඩුවටත් ඡන්දය දුන් 69 ලක්ෂයට චෝදනා කරන පිරිස කලින් සිටි දේශපාලන පක්ෂවලට හෝ දේශපාලන නායකයන් ට ඡන්දය භාවිත කර නැත් ද ?

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා, වත්මන් ආණ්ඩුව, නොව විපක්ෂයේ සිටින අනෙක් දේශපාලකයන් අපේ රට සුඛිත මුදිත කර තිබේ ද ?

අද විපක්ෂයේ සිටින මීට වසර දෙක තුනකට පෙර ආණ්ඩුවේ සිටි මැති ඇමැතිවරුන් වංචා දූෂණ නොකළේ ද ?

අද ආණ්ඩුවට බැන වදින හිටපු ජනාධිපතිවරයා කොතරම් අමනෝඥ, අදූරදර්ශ ක්‍රියාමාර්ග ගත්තේ ද ?

ජනතාවට තෝරන්නට සිදු වන්නේ ඉදිරිපත් කරන ලැයිස්තුවෙන් ය.

අපට දැන් තෝරන්නට සිටින්නේ මේ රටේ ම මෙතෙක් සිටි පිරිස ය. අපට වෙනත් ලෝකයකින් දේශපාලකයන් පැමිණෙන්නේ නැත.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයා සහ ආණ්ඩුව ගෙදර ගියහොත් හෝ යැව්වෝත් විකල්පය කවුරුන් ද ?

දැනට තිබෙන විකල්ප දෙක තුන නම් සජිත් ප්‍රේමදාස, අනුර කුමාර දිසානායක, රනිල් වික්‍රමසිංහ, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යනවුන් ය.

අනුර කුමාර දිසානායක හැර අනෙක් අය රට කරවූ හැටි ගැන අපි හොඳින් දනිමු. සජිත් ප්‍රේමදාස සහ අනුර කුමාර දිසානායක ඇමැතිකම්වලට පමණක් සීමා වූවෝ ය.

ඉහත කී සිවුදෙනාට අමතරව විකල්පයක් තිබේ නම්, හොඳය. එසේ ඇති බවක් නම් පෙනෙන්නේ නැත.

කෙසේ නමුත් වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයට වගකිව යුත්තේ ජනාධිපතිවරයා, අග්‍රාමාත්‍යවරයා, මුදල් ඇමැතිවරයා ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව ය.

රට අද පත්ව ඇති තැනට නූපන් සියලු දෙනාත්, කුඩා අත දරුවන්, පොඩි දරුවන් හැර අන් සියලු දෙනාම වගකිව යුතු ය.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය එක රැයින් ඇති වූවක් නොවේ.

මීට පෙර සිටි සියලු දෙනා අර්බුදවලට පැලැස්තර ඇලවූහ. වත්මන් ආණ්ඩුව තම උද්ධච්ඡ, අහංකාරත්වය සහ මමත්වය නිසා ප්‍රශ්නය තේරුම් නොගත්තේ ය. අඩු ගණනේ පැලැස්තර ඇලෙව්වේ ද නැත. එහෙයින් වසර ගණනාවක් තිස්සේ උඩ යමින් පහළ යමින් තිබූ අර්බුද ගණනාවක් උග්‍ර අතට හැරිණි.

මේ මොහොතේ විරෝධතා වැදගත් වන්නේ හෙයිනි. ආණ්ඩුවට, ජනාධිපතිවරයාට බල කර ඔවුන් ලවා නිවැරැදි කරවා ගැනීම ය.

ජනතා විරෝධය ද නොසලකා හැර තවදුරටත් සිය උද්ධච්ඡ, අහංකාර, අමනෝඥ සහ අදූරදර්ශ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කරන්නේ නම්, ඔවුන්ට ඔවුන් අදහන දෙවියන්ගේ ම පිහිට යි.

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස්

Sri Lankan military officer lowers the national flag at the flag square in Colombo, Sri Lanka March 23, 2021. REUTERS/Dinuka Liyanawatte

ආර්ථික අර්බුදය 2

ඡායාරූපය - stuff

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදයේ දී ආණ්ඩු පාර්ශවය ගෙනෙන ප්‍රධාන තර්කයක් නම් ලෝක වෙළෙඳපොළේ බොරතෙල් මිල ගණන් ඉහළ ගොස් ඇති බව ය.

වත්මන් ආණ්ඩුව වෙනස් ස්වරූපයකින් ආණ්ඩු බලය හෙබ වූ 2005 – 2010 කාලයේ දී ගෝලීය වශයෙන් ආර්ථික අර්බුදයක් නිර්මාණය වී තිබිණි. සරල බසින් නම්, ගෝලීය මූල්‍ය අර්බුදය ඇති වූයේ 2007-2008 කාලයේ දී ය.

එම කාලයේ දී වත්මන් ආණ්ඩුවේ සිටි පිරිස් ‘වහසි බස්’ නැතිනම් වාග්ලාංකාර කීවේ ලෝකයේ මූල්‍ය අර්බුදයක් තිබුණ ද ශ්‍රී ලංකාව ඊට ශක්තිමත් ව මුහුණ දී ඇති බව ය.

එහෙත් සත්‍ය කතාව නම්, එය 2000 දශකය වුව ද ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ගෝලීය දාමයට සම්බන්ධ වී නොසිටීම ය.

ශ්‍රී ලංකාව මෑතක් වන තුරුත් ගෝලීය ආර්ථික දාමයට එතරම් සම්බන්ධ වී නැත. අදටත් එය එසේ ය.

අපගේ අපනයන පවා තවමත් කේන්ද්‍ර වී ඇත්තේ සීමිත වෙළෙඳපොළ ප්‍රමාණයකට වන අතර අපනයන විවිධාංගීකරණයට ද ලක් වී නැත.

එදා ආණ්ඩු පාර්ශවයේ සිටි බොහෝමයක් අද ආණ්ඩු පාර්ශවයේ සිටින අතර ඔවුන් බොහෝදෙනා ගෙනෙන තර්ක දෙක වනුයේ කොවිඩ්-19 වසංගතයත් වත්මන් රුසියානු-යුක්රේන යුද්ධත් ය. ඒවා ඔවුන්ගේ නිදහසට කරුණු වී තිබේ.

ඉකුත් ආණ්ඩුව ආණ්ඩු කරන සමයේ, ලෝක වෙළෙඳපොළ ගැන කී අවස්ථාවේ දී එසේ මුදල් ඇමැති කෙනකු අවශ්‍ය වන්නේ මොකටදැයි විමසූවේ ඊයේ පෙරේද අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් වූ සුප්‍රකට දේශපාලනඥයෙකි.

මෙලෙස වත්මන් ආණ්ඩුව ගැන නරක කීමෙන් මීට පෙර සිටි කිසිදු ආණ්ඩුවක හොඳයි කියවෙන්නේ නැත.

අද දේශපාලනයේ සිටින බොහෝදෙනා කලින් කලට ආණ්ඩු කළේ ය.

ඒ ආණ්ඩුවේත් මේ ආණ්ඩුවේත් තනතුරු දැරුවේ ය. වත්මන් පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින අලුත් මුහුණු හැරෙන්න ට අන් සියලු දෙනා ආණ්ඩු කළේ ය.

ආණ්ඩු නොකළා නම් දෙමළ ජාතික සන්ධානය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ය.

ඔවුන් ද වක්‍රාකාරයෙන් ආණ්ඩුවලට සහාය දුන්නේ ය. දී ඇත.

අලුත් මුහුණු ද ඔය කොහේන් හෝ ඒවා ට සම්බන්ධ ය.

වත්මන් අර්බුදය විසඳා ගැනීමේ දී කළ යුත්තේ නිදහසට කරුණු කීමත් ලෝකයේ තත්ත්වය ගෙන කීමත් නොවේ.

ලෝක වෙළෙඳපොළ, ලෝක ආර්ථිකය, රුසියානු-යුක්රේන යුද්ධය, ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳපොළේ බොරතෙල් මිල ගණන්, භූ දේශපාලනය යනාදී සියල්ල ම මෙරට ආර්ථිකයට ද බලපෑම කර යි.

එය කාටවත් අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. එහෙත් වත්මන් ආණ්ඩුව කරන්නේ එය සිය වාසියට හරවා ගනිමින් ජනතාවගේ මොළ සුද්ද කිරීම ය.

එසේ කිරීමෙන් ප්‍රශ්න විසඳෙන්නේ නැත.

මේ මොහොතේ කළ යුතුව ඇත්තේ ජාත්‍යන්තර තත්ත්ව සහ වෙළෙඳපොළ තත්ත්ව හඳුනා ගනිමින් අර්බුද තේරුම් ගැනීමත් ඊට පිළියම් සෙවීමත් ය.

සියල්ලටම කලින් කළ යුත්තේ අර්බුදය තේරුම් ගැනීම ය.

අර්බුදය තේරුම් නොගන්නා තාක්කල් අර්බුදය විසඳිය නොහැකි ය.

අර්බුදය තේරුම් ගත් පසු ඊට කෙටිකාලීන, මධ්‍යකාලීන සහ දීර්ඝකාලීන පිළියම් සකස් කළ යුතු ය.

ඉන් අනතුරුව ඒවා ක්‍රියාත්මක කළ යුතු ය.

ඇතැම් විට මේවා දේශපාලන වශයෙන් ජනප්‍රිය නොවන නමුත් මේ පසුකාලීනව දේශපාලන වශයෙන් වාසිදායක විය හැකි ය.

ඇතැම් තීන්දු තීරණ, ප්‍රතිපත්ති කෙටිකාලීනව දේශපාලන වශයෙන් ජනප්‍රිය නොවේ. එය ඒවායේ ස්වභාවය යි.

එහෙත් මේ ආණ්ඩුවට තිබෙන ජනතා ප්‍රසාදය සහ ඔවුන්ගේ ශක්තිමත් සන්නිවේදන යාන්ත්‍රණය එම අභියෝගය ජයගැනීමට උපකාරී වේ.

වර්තමානයේ වනවිට වත්මන් ආණ්ඩුව කෙරෙහි ජනතා ප්‍රසාදය හීන වී ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබුණ ද එය අනෙක් පස හරවා ගැනීමේ හැකියාව වත්මන් ආණ්ඩුවට තිබේ.

මේ මොහොතේ කළ යුතුව ඇත්තේ ආණ්ඩු මාරුවක් වත්, ගෙදර යැවීමක් වත් නොව වත්මන් අර්බුදයෙන් ගැලවීම ය.

වත්මන් ආණ්ඩුව ගෙදර යැව්ව ද නැවත පත්ව එන්නේ කලක් ආණ්ඩු කළ පිරිසක්ම ය.

නවසීලන්තය රුසියානු-යුක්රේන අර්බුදයට ඉන්ධන මත පනවා ඇති බදු අඩු කිරීමෙන් සහ පොදු ප්‍රවාහනයේ ගාස්තු හරි අඩකින් අඩු කරමිනි.

අප කවුරුවත් කළ යුතු ඒවා කළ යුතු නොවේ. එහෙත් ලෝකයාගෙන් පාඩම් ඉගෙන ගත යුතු ය.

අප සෑම ප්‍රශ්නයකටම දේශීය විසඳුම්, දේශීය යාන්ත්‍රණ කියා කරන්නේ හිතුවක්කාරී වැඩ මිසක් ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු සෙවීම නොවේ.

ඒ නිසා මා කලින් සඳහන් කළාක් මෙන් අර්බුද විසඳීමටත්, අර්බුදය කුමක්දැයි හඳුනාගැනීමටත් පෙර මමත්වය සහ අහංකාරත්වය පසෙක තැබිය යුතු ය.

ඡායාරූපය - stuff - Christchurch shootings: Sign language interpreter a symbol of New Zealand's inclusive response - https://www.stuff.co.nz/national/christchurch-shooting/111501138/christchurch-shootings-sign-language-interpreter-a-symbol-of-new-zealands-inclusive-response

ආර්ථික අර්බුදය 1

ඡායාරූපය - රොයිටර්ස් 

මේ වනවිට රට දරුණු අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටියි. ආර්ථික විශ්ලේෂකයන් ට අනුව නම් හරි අර්බුදය තවමත් ආරම්භ වී නොමැත.

ශ්‍රී ලංකාව නිදහස දිනා ගැනීමෙන් පසු අර්බුදයකින් තොරව ගෙවූ වසරක් තිබේ ද යන්න සැක සහිත තරමට මේ පුංචි දිවයිනත් මේ පුංචි රටේ මිනිස්සුත් ප්‍රශ්නවලින් හෙම්බත් වී සිටිති.

කෙසේ නමුත් ඉතිහාසය ගැන කියන්නටත් ඉතිහාසය ගැන දන්නා අයටත් අප දන්නා ඉතිහාසයටත් අනුව මේ රට මෙතරම් ආර්ථික අර්බුදයකට පමණක් නොව දේශපාලන, ආර්ථික සහ සමාජ අර්බුදයකට පත්වුණු කාලයක් ම නොමැති බව අවිවාදිත ය.

තිස් වසරකට ආසන්න කාලයක් පැවැති යුද්ධය 2009 වසරේ දී අවසන් වීමත්, ඊට පසු වසරේ පැවැති ජනාධිපතිවරණයත්, යුද්ධය සමයේ දී එක පෙරමුණේ සිටි ජනාධිපතිවරයා සහ යුද හමුදාවේ, හමුදාපතිවරයා ඡන්දයට ඉදිරිපත් වූ එම ජනාධිපතිවරණයත්, එම ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයග්‍රහණය කළ ජනාධිපතිවරයා ඉන් වසර කිහිපයකට පසු තම ධුර කාලයේ තවත් වසර දෙකක් ඉතිරිව තිබියදී තෙවැනි ධුර කාලයක් සඳහා ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වීමත්, එම ජනාධිපතිවරණයෙන් විපක්ෂයේ පොදු අපේක්ෂකයා ජයග්‍රහණය කිරීමත්, පසුව එම කාලයේ ඇති වූ වාර්ගික අර්බුදත්, 2019 වසරේ අප්‍රේල් මස 21 වැනිදා ට යෙදී තිබුණු පාස්කු ඉරිදාවේ එල්ල වූ මරාගෙන මැරුණු ප්‍රහාර මාලාවත්, ඒ වසරේ ම පැවැති ජනාධිපතිවරණයත්, ඉන් පසු ව පැමිණි කොවිඩ්-19 වසංගතයත් තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානය ය.

පාස්කු ඉරිදා ප්‍රහාරයටත් ජනාධිපතිවරණයටත් කලින් වසරේ සිදු වූ ව්‍යවස්ථාදායක කුමන්ත්‍රණය තවත් තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකි.

මේ සියලු කරුණු කාරණා, සිදුවීම් යනාදිය මධ්‍යයේ වුව ද අප මෙතරම් අර්බුදකාරී තත්ත්වයකට පැමිණි බව නම් සිහිපත් කළ නොහැකි ය.

නිදහස ලැබුණු දා පටන් අර්බුදවලින් පිරුණු මේ පුංචි දේශය උච්ඡතම අවස්ථාවකට පැමිණ තිබේ.

සෑම මැතිවරණයකදීම එක පාර්ශවයක් සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරයට රට බේරාගැනීමේ අන්තිම අවස්ථාව මෙය යැයි කියමින් ජනතාව රැව ටූ කාලයක් අපට තිබිණි.

මින් ඉදිරියටත් එසේ නොවනු ඇතැයි කැට තබන්නට අපට බැරි ය.

ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය ය, රාජ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ අත්‍යවශ්‍ය රාජ්‍යය කි.

කෙසේ නමුත් පශ්චාත් නිදහස් සමයේ දී අප මුහුණ දී ඇති අර්බුද ගණනාවත් දැන් ඇති වී තිබෙන අර්බුදයත් යන කරුණු සැලකිල්ලට ගැනීමේ දී මොකක් ද අර්බුදය යන ප්‍රශ්නය ද අපට පැන නැගේ.

ඊට හේතුව නම් කොතැනකින්වත් ජනතා ප්‍රතිවිරෝධයක් ගොඩ නොනැගීම ය.

ජනතා ප්‍රතිවිරෝධයක් ගොඩ නැගෙන්නේ නැත්තේ ඇයි ද යන්න ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සෙවී ම තරමක් දුෂ්කර කාලය වැය වන කාරණයකි.

ඊට හේතු වන්නට ඇතැයි කිව හැකි කරුණු කාරණා කිහිපයක් ම තිබේ. ඊට හේතු වන්නට ඇතැයි කිව හැකි සරල එහෙත් වැදගත් නිගමන අතළොස්සක් තිබේ. කොටින්ම දෙකක් තිබේ.

ඉන් පළමු වැන්න නම් එවැන්නක් සඳහා මේ රාජ්‍යයේ පුරවැසියන් තවම මුහුකුරා ගොස් නැතැයි යන්න ය. දෙවැන්න රට බෙදුණු ජාතියක් වීම ය. දේශපාලන අර්ථයෙන් ගන්නේ නම් බරපතළ සහ උග්‍ර ධ්‍රැවීකරණය, සහ බලය කේන්ද්‍ර ගත කිරීමේ සහ මධ්‍යගත කිරීමේ දිසාවකට ගමන් කිරීම යි.

මෙම දේශපාලන අර්ථයෙන් සඳහන් කළ කාරණය මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ මහතාගේ රාජ්‍ය ප්‍රතිසංස්කරණ ; මොනවාද ? කුමකට ද ? කාට ද ? පොත් පිංචේ මැනවින් දක්වා ඇත.

වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් අප කුමක් කළ යුතු ද ? ප්‍රතිවිරෝධයක් නැත්තේ ඇයි ?

දෙවැනි ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සෙවීමේ ආරම්භයක් ඉහතින් ලබා දෙන ලදි.

ඊට තවත් පිළිතුරු සපයන්නේ නම් රටේ ජනතාව, කොටින්ම මිනිස්සු හෙම්බත්ව සිටිති. ඔවුහු පුරුදු වී ඇත්තේ ‘එදා වේල ටුවර්ස්’ ජීවන රටාවකට ය. අනෙක ආත්මාර්ථ ය. අනෙක තමා සහ තම ආදරණීයන් ය. මේ කිසිවක් වැරැදි යැයි කිව නොහැක.

මේ කාලයක් තිස්සේ  මේ රට තුළ නිර්මාණය කරන ලද හැසිරීම් රටා ය.

ඊට වගකිව යුත්තේ ද සියලු දෙනා ය. දේශපාලන පැලැන්තිය, මාධ්‍ය, සිවිල් සමාජය, උගතුන් බුද්ධිමතුන්, යනා දී සියලු දෙනා ඊට වගකිව යුතු ය.

අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රය ඊට වගකිව යුතු තවත් ප්‍රධානම ක්ෂේත්‍රය කි.

මේවා ඉතා සංකීර්ණ කරුණු ය.

අනෙක් අතට වසර පහකට හයකට සැරයක් පැවැත්වෙන් ජනාධිපතිවරණයේ දී එක් පුද්ගල චරිතයක් වටා දේශපාලනය ගොනු වීම තවත් විශාල අර්බුදයකි.

එක් පුද්ගලයකුට මේ රට නිවැරැදි දිශාවකට ගෙන යා හැකි නම් මේ වනවිට එය සිදු වී බොහෝ කල් ය.

පුද්ගලයන් මත විශ්වාසය තැබීමේ අභාග්‍ය සම්පන්න අත්දැකීම අපි මේ වනවිට අත්විඳිමින් සිටින්නෙමු.

අනෙක් අතට කණ්ඩායම් මත ද විශ්වාසය තැබිය නොහැකි බව අප පැහැදිලිව දන්නා දෙයකි. කණ්ඩායමක් මත විශ්වාසය තැබීම හෝ නොතැබීමටත් වඩා වැදගත් වන්නේ ඊට පාලන බලය හොබවන කණ්ඩායම්වලට පීඩනයක්, එල්ල කළ හැකි විපක්ෂ කණ්ඩායම්, සිවිල් සමාජය හෝ ජන කණ්ඩායම් ගොඩ නොනැගීම ය.

ගොඩ නැගෙන ඒවා ද කෙටිකාලීන ය, නැතිනම් ශක්තිමත් මදි ය, එසේත් නැතිනම් ඒවා අඛණ්ඩ නොවීම ය.

මේ අර්බුදයේදීත් කලින් අර්බුදවලදීත් අප දුටු දෙයක් එක් ප්‍රධාන දෙයක් වේ නම්, ඒ දේශපාලන තන්ත්‍රයේ සිට රටේ පුංචිම තැන දක්වා බෝලය පාස් කිරීමේ උග්‍ර අර්බුදය යි.

කිසිවකුත් වගකීමක් නොගැනීමත්, කිසිවකුත් කෙටිකාලීන, මධ්‍ය කාලීන සහ දීර්ඝ කාලීන අර්බුද ඉදිරිපත් නොකිරීමත් ය. රටේ අර්බුදයක් ඇති වූ සෑම අවස්ථාවකදීම සිදු වූයේ ඒවාට පැලැස්තර විසඳුම් ඉදිරිපත් කිරීමත්, කෙටිකාලීන සහ දේශපාලන වශයෙන් ජනප්‍රිය තීන්දු තීරණ ගැනීමත් ය.

අනෙක් අතට පාලන තන්ත්‍රයේ සිට රටේ පුංචි ම පුරවැසියා දක්වා බොහෝ පිරිසකට අර්බුද හෝ ගැටලු ගැන අවබෝධයක් නොමැති කම ය.

කළ යුත්තේ කුමක් ද නොකළ යුත්තේ කුමක් ද යන්න අවබෝධ කරගැනීමට හෝ වටහා ගැනීමට නොහැකි කම ය.

අනෙක් අතට පාලන තන්ත්‍රයේ සිටින බොහෝ දෙනකුගේ සිට ඊට පහළ දක්වා සිටින බොහෝ දෙනකුගේ තිබෙන හීනමානය, උද්ධච්චකම, අහංකාරත්වය, මමත්වය, යනාදී නරක ගති ගුණ ය.

අද වනවිට අපි මේ සියල්ලම දකිමින් සිටිමු.

ඒ නිසා සියලු දෙනා මේ කරුණු අවබෝධ කරගෙන ප්‍රශ්න, ගැටලු සහ අර්බුද හඳුනාගෙන කටයුතු කරන්නේ නම් මේ ප්‍රශ්න විසඳා ගත හැකි ය.

තනි තනි පුද්ගලයන්ට රටක් වෙනස් කළ නොහැකි ය. ඊට දේශපාලන නායකත්වයේ සිට පහළ දක්වාත් පොදු එකඟත්වයක් පොදු අරමුණක් සහ කැපවීමක් අවශ්‍ය කෙරේ. ඊට සාමූහික ප්‍රයන්ත අවශ්‍ය කෙරේ.

මේ මොහොතේ තනි තනිව ගමනක් නොමැති බව පැහැදිලි ය.

 

 

ඡායාරූපය රොයිටර්ස් - Reuters - 

Amila Uduwerell, an IT officer who is home-based uses a car battery to charge his laptops as he works during the seven hours power outage, in Colombo, Sri Lanka, March 2, 2022. REUTERS/Dinuka Liyanawatte