පන්සල ගාව බෞද්ධ හිඟන්නෝ, කතෝලික පල්ලි ගාව කතෝලික හිඟන්නෝ, මුස්ලිම් පල්ලිය ගාව මුස්ලිම් හිඟන්නෝ, කෝවිල ගාව එහෙමයි. අපි හැමෝටම බඩගින්න දැනෙනවා. මිනිස්සු හරි කුහකයි. අපි හැමෝටම තියෙන්නේ එකම ප‍්‍රශ්න ටිකක්. යාපනේ ඉන්න මනුස්සයාට තියෙන ප‍්‍රශ්න ටිකම තමා හම්බන්තොට ඉන්න මනුස්සයාට තියෙන්නේ. අපි හැමෝටම එදා වේලා හොයාගන්නේ කොහොමද ?ට කන්නේ මොනවාද, දවල්ට කන්නේ මොනවාද, දරුවව ඉස්කොලේ දාගන්න එක ගෙයක් හදන එක හැමෝටම තියෙන්නේ ඔය ප‍්‍රශ්න ටික. ළමයි වෙච්ච අපිට තියෙන්නේ උපාධියක් ගන්න, වාහනයක් ගන්න, කන්න බොන්න, අම්මට තාත්තාට සලකන්න, ගෙයක් හදන්න, උපාධියක් අරන් තව ඉගෙන ගන්නවා නන් එහෙම, බිස්නස් කරන්න, කී‍්‍රඩාවක් කරනවා නන් ඒකෙන් ඉදිරියට යන්න, කසාදයක් බඳිනවා නම් එහෙම. ළමයි හදන්න. ඔය වගේ ටිකක්. සාපෙක්ෂව සිතුම් පැතුම් එක්ක වෙනස් වෙච්ච ප‍්‍රශ්න ටිකක්, ඉලක්ක ටිකක්. ඒ උනාට එක එකාගේ වාසි නිසා ඇති කරන ප‍්‍රශ්නවලට අපි උත්තර හොයන්න යනවා. ඇත්තටම අපි අපේ ප‍්‍රශ්න ටික හොයන්නේ නැහැ. ඒවාට උත්තර හොයන්නේ නැහැ. අනිත් එකාගේ බඩගින්න ගැන හිතන්නේ නැහැ. අනිත් ගෙදර ළමයා ඉස්කොලේ යනවාද යන්නේ නැත්නන් ඇයි යන්නේ නැත්තේ අපි හොයන්නේ නැහැ. හැබැයි එහා ගෙදර එකි කොල්ලෙක් එක්ක බස් හෝල්ට් එකේ හිටියොත් අපි ඇන්ටිලාට මාර හැපි. එහා ගෙදර කොල්ලා හන්දියේ හිටියොත් අපි කියවනවා. ඌ ඇයි හන්දියේ රස්තියාදු ගහන්නේ කියලා අපි බලන්නේ නැහැ. අනුන් ගැන හිතන විදිය, හොයන විදිය, හොයන්න ඕනේ මොනවාද කියන දේ තේරුම් ගන්න ඕනේ. පන්සල ගාව ඉන්න එකාටත් මුස්ලිම් පල්ලිය ගාව ඉන්න එකාටත්, කෝවිල ගාව ඉන්න එකාටත්, ඉස්කෝලයක් ගාව කෑම ටිකක් හොයන ළමයටත් බඩගින්න දැනෙනවා. ඒ හැමෝටම බඩගින්න දැනෙනවා. අපි ඒ බඩගින්න නිවන්න වැඩකරමු එකතුවෙලා. නැතුව මත් වෙන්න අබිං කනවා වගේ අදාළ නැති ප‍්‍රශ්නවලට උත්තර හොයන එක තේරුමක් නැහැ. බඩගනින් නැති උනාම අපි හොඳින් ජීවත්වේවි. ඒක නැති කරන්න බැහැ. නමුත් අපිට පුලූවන් වේවි ඒක අවම කරන්න.
2015.04.17
2015.04.17
No comments:
Post a Comment