කොස්ගම සාලාව යුද හමුදා කඳවුරේ ඇති වූ පිපිරීමෙන් පසු බොහෝ දෙනා විවිධ ප්‍රකාශ කරන්නට විය. බොහෝ දෙනා මෙය තමන්ගේ පටු දේශපාලන වුවමනා එපාකම් ඉෂ්ඨ කරගැනීමේ පටු කාර්යවල නිරත වන අයුරු ද දක්නට තිබුණි. යුද්ධය හා ආයුද ගබඩාවක් පිපිරීම් අතර වෙනසක් ඇති බව පැහැදිලිය. එහෙත් එවැනි අවස්ථාවක ජනතාවට දැනෙන හැඟීම, ජීවිත බිය යුද්ධය, ගං වතුර ද, පිපිරීමක් ද යන්න වෙනසක් නැතිව මිනිසුන්ට දැනෙයි. මරණ බිය කාට වුව ද දැනෙයි. එහි වෙනසක් නැත.

හිටපු ජනපති, වත්මන් කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මහින්ද රාජපක්ෂ, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් වන නාමල් රාජපක්ෂ හා උදය ගම්මන්පිල මහතා ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශයක මෙසේ යුද හමුදා කඳවුරක් හා අවි ගබඩාවක් පවත්වාගෙන යෑම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ කර තිබුණි.

මේ ආකාරයෙන් ආයුද ගබඩාවක් ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශයක පවත්වා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනකු ඊට විරෝධය දක් වා තිබුණි. එය එලෙස නම් උතුරේ හමුදා කඳවුරු පවත්වාගෙන යෑම ගැනද කියන්නට ඇත්තේ එයමය. දකුණේ සාමාන්‍ය ජනතාව ගැවසෙන තැන්වල හමුදා කඳවුරු පවත්වාගෙන යෑම නුසුදුසු නම් යුද්ධයක් නැති කලෙක උතුරට එය සුදුසු වන්නේ කුමන් පදනමින් ද යන්න පිළිබඳ ව කොස්ගම හමුදා කඳවුර හා ආයුද ගබඩාව පවත්වාගෙන යෑමට පමණක් විරුද්ධ පිරිස පැහැදිලි කළ යුතුය.

අපට යමක් වන තුරු අප බොහෝ දේ තේරුම් ගන්නේ නැත. ආපදා තත්ත්වයකදී හෝ හදිසි තත්ත්වයකදී කටයුතු කළ යුතු ආකාරය පිළිබඳ අපට නිසි අවබෝධයක් නැත. කොතරම් නිලධාරීන් සිටියද ආපදා තත්ත්වයකදී හෝ හදිසි තත්ත්වයකදී එම ප්‍රදේශවල දළ වශයෙන් හෝ කොතරම් පිරිසක් සිටියාද යන්න කීමට හැකි යාන්ත්‍රණයක් අප සතුව නැත. නීතිමය කටයුතු සම්බන්ධයෙන් ඇත්තේ ද අඩු සැලකිල්ලකි.

අවසානයේදී අප පාඩම් ඉගෙන නොගෙන නැවත හදිසි හෝ ආපදා හෝ තත්ත්වයක් ඇති වූ විට පැලැස්තර අලවා නිහඬව සිටිමු. කාලයක් තිස්සේ මේ ආකාරයෙන් මෙය සිදු වෙයි. මීරියබැද්ද, අරණායක, මීට වසර දෙකකට පෙර මුහුදු බඩ ප්‍රදේශවලට බලපෑ සුළං හා වැසි තත්ත්වය නිසා සිදු වූ හානිය හා කොස්ගම සාලාවේ සිදුවීමේ මීට කදිම උදාහරණය.

අප කවදා මේ තත්ත්වයෙන් ගොඩ එනු ඇත් ද ?

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා

2016.06.06