අපි ජීවිත ගෙවා දමන ආකාරය ගැන කිව්වාම සංවාද කිහිපයකම යෙදෙන්න අවස්ථාව ලැබුණා. අපි ජීවිතවල සතුට තීරණය කරුණු දෙකක් තියෙනවා. එකක් අපි කැමැති දෙය කිරීම. අනෙක අපි කැමැති පුද්ගලයන් සමඟ සිටීම. අපි කැමැති දේවල් කිරීම තවත් කෙනෙකුගේ අකැමැත්තට හේතු වෙන්න පුළුවන්..ඒ ගැන වෙනමම කතා කරමු.

අපේ ජීවිතවල විවිධ ප්‍රශ්න අභියෝග, අරගල කරන්න සිදුවෙනවා. ඒක හැමෝටම පොදු කරුණක්. රටේ ජනාධිපතිවරයා, ලොව පොහොසත්ම පුද්ගලයා සිට ලොව දුප්පත්ම පුද්ගලයා දක්වා පොදු කරුණක්. එක් එක් අයගේ සමාජ මට්ටම්, වත් පොහොසත් කම්, හැකියා, දක්ෂතා, පවුල් පසුබිම මේ හැමදේම මත ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න රඳා පවතිනවා. සමහර ප්‍රශ්න විනාඩි දෙක තුනකට සීමා වෙන්න පුළුවන්. හැම ප්‍රශ්නයකටම උත්තරයක් තියෙනවා කිව්වට සැබෑවටම උත්තර නැති ප්‍රශ්නත් තියෙනවා. සමහර ප්‍රශ්න අපි මැරෙන තුරාවටම අපි හිත්වල ඉතිර වෙන්න පුළුවන්.

අපි හැම දවසකම මග තොටදී විවිධාකාරයේ පුද්ගලයන් හමුවෙනවා. සමහරු මුළු ජීවිත කාලේටම ඒ දකින මොහොත වෙන්න පුළුවන්. මේ හැමෝම විවිධාකාරයේ ප්‍රශ්න ඔළුවේ තියාගෙන ජීවත් වෙන මිනිස්සු වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා හැමෝම කුමක් හෝ අරගලයක නිරත වෙන අරගලකරුවෝ. ඒකට පක්ෂ භේදයක්, ආගම් භේදයක්, කුල මල භේදයක් නැහැ. බඩගින්න කියන්නේ හැමෝටම පොදු ප්‍රශ්නයක්. අපි කුමන මට්ටමක, කුමන දේශපාලන දැක්මක් හෝ මොනයම් හෝ දෙයකට අයිති හෝ අදහසක් දැරුවත් මුළු ලෝකයම මුහුණ දෙන්නේ එකම ප්‍රශ්න වැලකට. එහෙත් එකිනෙකා ඒවා දකින ආකාරය, විසඳුම් සොයන ආකාරය එකිනෙකට වෙනස්. 

ඒ නිසා අපි හැමෝටම පුළුවන් තරම් කාරුණික වීමට උත්සුක විය යුතුයි. හැමෝටම ආදරයෙන් කටයුතු කරන්න මහන්සි වෙන්න ඕනේ. මේක සියයට සියයක්ම අපට කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. එහෙත් අපට හමුවෙන මනුස්සයෙක් ඉල්ලන උදව්වක් කරන්න, ඔවුන්ට කාරුණික වෙන්න උත්සාහ කරන අපට ආත්ම තෘප්තියක් ගෙන දේවි. අප උපකාර කරන පුද්ගලයන්, අපව රවටාවි. අපේ මුදල් කොල්ලකාවී. අපේ සිත් රිදවාවි. එහෙම වෙන්නේ අපි බොහෝ දේ බලාපොරොත්තු වෙන්න ගියාම. සිතුවිලි තියෙන මිනිස්සු විදියට අපට අන් අයට කාරුණික වීමට යෑමෙන් සිත් රිදවීම් ඇතිවේවි. එහෙත් අනාගතයේ දවසක ඔබට සතුටු වෙන්න බොහෝ දේ ඉතිරි වේවි. කාරුණික වීම, ආදරණීය වීම ඔබට දවසක සතුටක් ගෙන ඒවි.

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා 

2016.08.31