ස දමාගෙන මැරීම හෙවත් සැමරීම

මා කියන්නට යන්නේ ත‍්‍රස්තවාදීන් සැමරීම ගැන නොවන සලකන්න. දෙමළ ජාතිකයන් යුද්ධයෙන් මියගිය සිය ඥාතීන් සැමරීම වැරැුදි නම්, 71 කැරැුල්ලෙන් මියගිය පිරිස් සැමැරීම, 88 කැරැුල්ලෙන් මියගිය පිරිස සැමැරීම ද වැරැුදිය. දේශද්‍රෝහීය. අද මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනපතිවරයා සහභාගී වූ උත්සවයද ඒ ආකාරයේම දේශද්‍රෝහි කි‍්‍රයාවකි. දෙමළ ජාතිකයන් සිය මියගිය ඥාතීන් සැමැරීම දේශද්‍රෝහී කි‍්‍රයාවක් හෝ කොටින්ට, ත‍්‍රස්තවාදයට අනුබල දීමක් වන්නේ නැත. ත‍්‍රස්තවාදයට හිස එසවීමට දීම ගැන වෙනමම සොයා බැලිය යුතුය. එහෙත් කැරැුලි වලින්, ගරිල්ලා යුද්ධය විසින්, කොටි ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් මරාදැමූවන්, සෙබළුන් ආදී මියගිය සියලූ දෙනා සිහිකළ යුතුය. බෙදුම්වාදීන්ට එක් වූ බොහෝ දෙනා ඊට එක්වූයේ ඇයි ද යන්න සොයා බැලිය යුතුය. එසේ එක් වී මියගිය අයගේ ඥාතීන් අද ජීවත්වනවාට සැක නැත. කිසි දිනෙක ජයග‍්‍රහණයක් නොලැබෙන යුද්ධයකින් යුද ජයග‍්‍රහණය යැයි සැමරීම හරහා සිදුවන්නේ ඔවුන්ගේ සිත් තුළ තව තවත් වෛරය ඇති කිරීමයි. බෙදුම්වාදීන් යැයි හැඳින්විය හැකි පිරිස් එසේ කිරීමෙන් සිදුවන්නේ හමුදා සාමාජිකයන්ගේ පවුල්වලට දුකක් දීමය. හෙට දිනයේදී කළ යුතු හොඳම දෙය නම්, සහෝදරත්වය ආදරය වැපිරීමයි. යළි කිසිදිනෙක වර්ගවාදය, ජාතිවාදය, බෙදුම්වාදය ඇතිනොවන අයුරින් අපි ආදරය වපුරමු. යුද්ධයක් නිම වීමේ පී‍්‍රතිය සැමැරීම තරම් තවත් මිලේච්ඡු කි‍්‍රයාවක් නැත. දැන හෝ නොදැන ත‍්‍රස්තවාදයට අනුබල දෙන්නේත් මනුෂ්‍යයන්ය. යම් විටෙක උතුරේ ජනතාවගෙන් බහුතරය පීඩාව නිසාම ප‍්‍රභාකරන්ගේ අඩිපාරේ ගිය විය හැක. කැමැත්තෙන් එක් වූවාද විය හැක. එසේ වන්නට හේතු සාධක අප සොය බැලිය යුත්තේ එහෙයිනි. උතුරේත් දකුණේත් තරුණ අරගල ඇතිවූයේ සමාජ පීඩනය, ආත්ම ගරුත්වය, ආදී නොයෙක ගැටලූ නිසාවෙනි. ප‍්‍රභාකරන් අරගලය පටන්ගන්නේ ද තරුණ වියේදීය.ඒ තරුණ අසහනය නොව අප අද අත්විඳින ඔහුට නොති බූ නිසාය. ආදරය ගරුත්වය අභිමානය අවශ්‍ය වන්නේ එහෙයිනි. වෛරීත්වයෙන් මිදිය යුත්තේ එහෙයිනි. 6 වැනි විරු සැමරුමවත්, යුද ජයග‍්‍රහණය වත් නොව අප සැමරිය යුත්තේ ආදරයේ වපුරන දිනය යනුවෙනි. ජාතියේ සහෝදරත්වයේ දිනය. සිරකරුවා මනුෂ්‍යයකු වන්නේ යම් සේද ත‍්‍රස්තවාදියාද මනුෂ්‍යයෙකි. 

හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.05.18