මිසයිල මිනිසා

ආචාර්ය අබ්දුල් කලාම් ගැන මට මහ ලොකු අත් දැකීමක් නැත. ජනපතිධුරයෙන් නික්ම යන විට, තම ඇඳුම් බෑගය පමණක් රැුගෙන ගිය බව අසා ඇත්තෙමි. එසේම ඔහු වැඩි කාලයක් ගත කරන්නේ තම නිවස අසළ අස ඇති ගසක් බව තවත් එකකි. අනෙක ජනපතිධුරය දරන සමයේ මිතුරන් හෝ යම් කිසි පිරිසක් සමඟ ආහාර ගෙන අවසන් වී ඒ සඳහා වියදම ඔහු විසින් ම ගෙවනු ලැබූ බව මගේ මතකයේ ඇති ආසන්තම සිදුවීම් තුනයි. මා ඔහු සියැසින් දුටුවේ පසුගිය දිනෙක ලංකාවට පැමිණි අවස්ථාවේදීය. ඉතා කුඩා මිනිසකු වූ ඔහුගේ හැසිරීම් දෙස මහත් ආසාවෙන් බලා සිටියෙමි. ප‍්‍රධාන මේසයේ වාඩි වී සිටියදී තමා වෙත ආහාර රැුගෙන බන්දේසියක් ගෙනැවිත් තිබූ අවස්ථාවේ ඔහු එය අමාත්‍යවරයකු වෙත යැව්වේ ඉන් ආහාර ගන්නේ ද නැතුවය. ඔහුගේ දේශනයට පෙර ඔහු දීර්ඝ වූ විස්තරයක් කරන අවස්ථාවේ ඔහු මහත් අපසුවෙන් සිටින දුටුවෙමි. ඒ ඔහු අවස්ථා කිහිපයකදී කීවාක් මෙන්, දේශන පැවැත්වීමටත් තරුණයන් වෙත දැනුම ලබාදීමටත් ඔහු සතුව තිබූ දැඩි ආශාව නිසා යැයි විශ්වාස කරමි. අනෙක නම්, ඔහු දේශනය පැවැත්වීම සිටි අසුනෙන් නැගිටින අවස්ථාවේදීත්, මයික‍්‍රෆෝනය තිබූ තැන වෙත ආරක්ෂකයන් පැමිණි පරීක්ෂා කිරීමට උත්සහ කළ අවස්ථාවේදීත් ආචාර්වරයා එය නැවැත්වීය. ඉතා සරල මනුස්සයකු වූ ආචාර්ය කලාම්, දේශනයේදී අප රටට ගැන මහත් ආදාරයකින් ලැදි කමකින් කතා කළේය. ඔහු ඉන්දියාවට සේම අපේ රටටත් ආදරය කළේය. අපේ රටේ වෙනස් කළ යුතු දෑ, දියුණු කිරීමට කළ යුතු දෑ මැනැවින් පෙන්වාදුන්නේය. අපේ රටේ දේශපාලකයන්ගෙන් කී දෙනකුට එවැනි අවබෝධයක් තිබේදැයි යන්න ගැටැලූවකි. ආචාර්යතුමනි, ඔබ නිසල දේහයත් හෙට මෙලෝවාසීන්ගෙන් ඈතට යනු ඇත. ඔබ අපේක්ෂා කළ ඉන්දියාව, ඔබ අපේක්ෂා කළ ශ්‍රී ලංකාව, ඔබ අපේක්ෂා කළ විද්‍යාවේ නව සොයාගැනීම්, ඉදිරිය ගැන ඔබ සිතු දෑ ඒ ආකාරයෙන්ම වනු ඇතැයි ප‍්‍රාර්ථනා කරමි.  ඔබ නැවත උපදිනවා නම් මේ රටේ තැනක උපත ලබන්නේ නම්, එය මේ මව් රටට යහපත මිස අයහපතක් නොවනු ඇත. මිසයිල මිනිසා, ඔබට සුබ ගමන්...