ශිෂ්‍ය මර්දනයේ ප‍්‍රභේද
1. ඉල්ලීම් ඉල්ලන සරසවි සිසුන්ට පහරදීම
2. අධ්‍යාපන කප්පාදුව
3. පාසල් වර්ගීකරණය (සුපිරි පාසල්, කොළඹ පාසල්,ජාතික පාසල්, පරිගණක විද්‍යාගාර සහිත පාසල් ) සම අධ්‍යාපන අයිතිවාසිකම් සීමා කිරීම
4. විෂය නිර්දේශ යාවත්කාලීන නොකිරීම
5. වෘත්තීය අධ්‍යාපනය සීමා කිරීම
6.පහේ ශිෂ්‍යත්වයෙන් , අවුරුදු දෙකක විෂය නිර්දේශ, (සා/පෙ, උ‍්‍රපෙ ) එක ප‍්‍රශ්න පත‍්‍රයකට කොටු කිරීම
7. තමන්ට කැමැති විෂය ක්ෂේත‍්‍රවලින් අධ්‍යාපනය ලැබීමේ අයිතිය සීමා වීම
මෙවැනි බොහෝ ගැටලූ මතකයේ තිබුණද, ලියනවිට මතකයට පැමිණියේ ඉහත හත පමණි. මර්දනය යනු පහරදීමම නොවන බව මගේ හැඟීමයි. අපේ රටේ අධ්‍යාපනයේ ඇති සීමා බොහෝය. සාක්ෂරතාව ඉහළ අගයක් ගැනීමෙන් අධ්‍යාපනයේ ඉහළ මට්ටමක යැයි හැඟවෙන්නේ නැත. නිසි අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිපත්තියක් සැකැසීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවකට රටක් ලෙස අපි මුහුණ දී සිටිමු. පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයම අවුලක් වන්නේ ඔවුන් සිටින පාසලෙන් පහසුකම් වැඩි පාසලක් යන්න කුඩා කාලයේම දරුවාගේ මනසට ඇතුළුවීම. අපිදි ශිෂ්‍යත්ව සමත් වීමු. ඉන් වෙනත් පාසලකට ගිය බව ද සත්‍යයකි. මේ කියන්නේ එය නැති කරන්නට නොව, මා ශිෂ්‍යත්ව දක්වා ඉගෙන ගත් පාසලත් ඉන් පසු ඉගෙන ගත් පාසලෙනුත් ලබාදෙන අධ්‍යාපනයේ ගුණත්වය එක හා සමාන විය යුතුයි යන්නයි. සම්පත් වලින් දරුවන්ට අඩුවක් නොවිය යුතුයි. පාසල් වෙන් කරන්නේ නම් ඒ කළ යුත්තේ, විෂය අනුව, තොරතුරු තාක්ෂණ පාසල්, විද්‍යා ගණිත පාසල්, වෘත්තීය පුහුණු පාසල් ආදිය ලෙසය. එවිට අපට ඒ විෂයෙන් ප‍්‍රවීණයෝ බිහි කළ හැකිය. මේසන් වැඩට දක්ෂ සිසුවකුට, ඒ පිළිබඳ අධ්‍යාපනයත්, වෘත්තීය පුහුණවත් දිය හැකි නම්, ඔහු එම ක්ෂේත‍්‍රයේ විශේෂඥයකු වනු ඇත. රටක සියලූ දෑ රඳා පවතිනුයේ අධ්‍යාපනය මතය යන්නයි මගේ හැඟීමයි. එය විභාග සමත්වීමම පමණක් නොව, දැනුම බුද්ධියේ තරමයි. නම අගට ඇති ඉංගී‍්‍රසි අක-ුරුවලින් අධ්‍යාපනයේ තරම මිණිය නොහැක. එහෙත් සියලූ දෙනා ප‍්‍රාථමික අධ්‍යාපනයක් ලැබිය යුතුයි. කතා කළ යුතු දේ බොහෝය. සාකච්ඡුාවක් කෙරෙන්නේ නම් මේ සුදුසුම කාලයයි. කතා කරමු අපි. මෙය ලියන මා ද තවම ශිෂ්‍යයෙකි. එහෙත් අපි ඉදිරියට යා යුත්තේ අප විසින් දියුණුව අත්පත් කරගනිමින් පමණක් නොව, අදාළ ක්ෂේත‍්‍රයේද දියුණුව උන්නතිය ඇති කරමින් ය යන්න හැඟීමයි.
හර්ෂණ තුෂාර සිල්වා
2015.11.02
No comments:
Post a Comment